Ένα μπράβο στη Ρεάλ Μαδρίτης θα πει κανείς;

Στον αθλητισμό και τη ζωή γενικότερα, ακόμα και η ήττα κουβαλάει περηφάνια. Μια περηφάνια που δεν χωράει στο τελικό σκορ. Ναι, ο Ολυμπιακός είναι πρωταθλητής Ευρώπης για 4 η φορά στην ιστορία του, ωστόσο, επιτρέψτε μας να κοιτάξουμε και πάλι τα όσα συνέβησαν στο Glass Floor του Telekom Center Athens και να δώσουμε ένα γεμάτο, αντρικό, old school μπράβο, στη μεγάλη φιναλίστ. Τη Ρεάλ Μαδρίτης.

Σε αυτό το κείμενο, δεν θα μιλήσουμε για διαιτησίες, σφυρίγματα και θεωρίες, αυτά είναι για τα καφενεία της επόμενης μέρας και το πρώην Twitter. Εδώ θα μιλήσουμε καθαρά για παιχνίδι, για το σωστό μπάσκετ, αυτό που παίζεται μέσα στις τέσσερις γραμμές, εκεί όπου η φανέλα καμιά φορά ζυγίζει περισσότερο από τα κορμιά που τη φορούν.

Και η Ρεάλ Μαδρίτης απέδειξε πως το «βάρος» της φανέλας της έχει μια σχεδόν μεταφυσική ιδιότητα. Αυτή που μπορεί να σε κρατήσει όρθιο ακόμα κι όταν όλοι περιμένουν να πέσεις. Γιατί αλήθεια τώρα, ποιος περίμενε αυτή τη Ρεάλ στον τελικό της Αθήνας; Ποιος πίστευε ότι μια ομάδα γεμάτη προβλήματα, τραυματισμούς και ελλείψεις θα έφτανε μέχρι το τέλος της διαδρομής και θα κοίταζε στα μάτια έναν υπερπλήρη Ολυμπιακό;

Ο «σκόπελος» που εξελίχθηκε σε λύση

Η ζωή χωρίς τον Έντι Ταβάρες στη Ρεάλ μοιάζει λίγο σαν σπορ αμάξι χωρίς βενζίνη. Ωραίο να το βλέπεις, αλλά δύσκολα θα σε πάει μακριά. Και σαν να μην έφτανε αυτό, βγήκε νοκ-άουτ και η ρεζέρβα του, ο Άλεξ Λεν. Κάπου εκεί λες «τέλος», ένα αμάξι χωρίς καύσιμο και χωρίς μία ρόδα συνήθως πάει συνεργείο, όχι τελικό Ευρωλίγκας.

Παρόλα αυτά, ο κόουτς Σέρτζιο Σκαριόλο πήρε αυτό το διαλυμένο αυτοκίνητο και το μετέτρεψε σε μοτοσικλέτα του MotoGP, με αποτέλεσμα η Ρεάλ όχι μόνο να επιβιώσει χωρίς τον αστέρα της, αλλά να φτάσει με στιλ ανωτερότητας μέχρι το πλεονέκτημα έδρας στα playoffs, περνώντας σαν οδοστρωτήρας πάνω από τη φοβερή Χάποελ Τελ Αβίβ, ενώ στον ημιτελικό της Αθήνας έκανε τη φουριόζα Βαλένθια να ψάχνει ανάσες και δικαιολογίες την ώρα που ο Μάριο Χεζόνια και η παρέα του έκαναν πάρτι σε κάθε τετραγωνικό του Glass Floor.

Η παράσταση του τελικού

Και κάπου εκεί άρχισες να θυμάσαι γιατί αυτή η ομάδα λέγεται «Βασίλισσα». Όχι επειδή κερδίζει πάντα, αλλά γιατί ακόμα και λαβωμένη, χωρίς καν σέντερ παίζει σαν να θεωρεί αυτονόητο ότι ανήκει στην κορυφή του τραπεζιού της Ευρώπης. Αυτή είναι η διαφορά των μεγάλων οργανισμών. Την ώρα που οι υπόλοιποι αναζητούν δικαιολογίες, η Ρεάλ ψάχνει τρόπο.

Και αν δεν τραυματιζόταν ο Ουσμάν Γκαρούμπα; Ποιος ξέρει… Ίσως να βλέπαμε άλλο φινάλε. Η ιστορία, βέβαια, δεν γράφεται με «αν». Σε λίγα χρόνια κανείς δεν θα θυμάται τις λεπτομέρειες, ούτε ποιος έλειπε ή έπαιξε κουτσαίνοντας και ποιος έσφιγγε τα δόντια στον πάγκο.

Αυτό που θα μείνει, τουλάχιστον αυτές τις μέρες είναι πως μια ομάδα χωρίς κανονικό ψηλό -και όταν απέναντί σου έχεις Μιλουτίνοφ, Τζόουνς και Χολ δεν είναι αμελητέο- κατάφερε να φέρει τον τελικό στα μέτρα της και να προηγείται σχεδόν για το μεγαλύτερο κομμάτι του παιχνιδιού.

Το αριστούργημα βέβαια, θα ήταν κατάφερνε να ολοκληρώσει την ανατροπή, τότε που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα έκανε το 88-80 σε 88-85, βλέποντας μάλιστα τον Φελίζ ελεύθερο πίσω από τα 6.75, έτοιμο να στείλει το παιχνίδι στην παράταση. Για μια στιγμή, όλο το γήπεδο πάγωσε. Εκείνο το μισό δευτερόλεπτο που η μπάλα έφυγε από τα χέρια του, ένιωθες πως κανείς δεν μπορούσε να ανασάνει. Ήταν το ίδιο το μπάσκετ στις πιο ωμές, και κυρίως όμορφες στιγμές του.

Όπως είπαμε όμως, με τα «αν» δεν γράφεται ιστορία, με τέτοιες όμως εμφανίσεις κερδίζεται ο σεβασμός. Και η Ρεάλ Μαδρίτης κέρδισε ακριβώς αυτό. Σεβασμό.

Γιατί καμιά φορά η αξία του ηττημένου δεν ανεβάζει απλώς την αξία του νικητή, αλλά εξελίσσεται στην ουσία της ιστορίας. Και αυτή η Ρεάλ, η μισή, η χτυπημένη, η απροστάτευτη στη ρακέτα αλλά τεράστια στην ψυχή, έδωσε μια παράσταση σε έναν τελικό που αξίζει να θυμόμαστε για χρόνια.

Άλλωστε, τις πραγματικά μεγάλες ομάδες δεν τις μετράς μόνο στις κούπες, αλλά και στο πόσο τρομακτικές παραμένουν όταν όλα πάνε στραβά.