Η βραδιά που ανεβάσαμε ντεσιμπέλ: Τα λάθη του Φρανσίσκο και η μοιραία φάση του Ζίνι

Κάποια τηλεκοντρόλ μπορεί να άλλαξαν χέρια με συνοπτικές διαδικασίες, μερικοί γείτονες ίσως έμαθαν αποτελέσματα αγώνων χωρίς να έχουν ανοίξει καν την τηλεόρασή τους και αρκετοί φίλαθλοι χρειάστηκε να μετρήσουν μέχρι το δέκα. Ή και μέχρι το εκατό, αναλόγως με το πόσο υπομονετικοί είναι.

Η Τετάρτη είχε δύο περιστατικά που έκαναν το ντεσιμπελόμετρο να χτυπήσει κόκκινο. Από τη μία, η ΑΕΚ υποδεχόταν τη Ρεάλ Μαδρίτης για το Champions League και έφτασε μια ανάσα από ένα σπουδαίο αποτέλεσμα, μέχρι να εμφανιστεί η μοιραία απόφαση του Ζίνι στις καθυστερήσεις.

Από την άλλη, ο Παναθηναϊκός AKTOR έδινε τη δική του μάχη στη Μαδρίτη, με τον Κέντρικ Ναν να κάνει πράγματα και θαύματα, αλλά τον Σιλβέν Φρανσίσκο να έχει μετατρέψει κάθε κατοχή σε μικρό τεστ αντοχής για την καρδιά των φίλων του Τριφυλλιού.

Και αν αναρωτιέστε ποια από τις δύο περιπτώσεις ήταν ικανή να προκαλέσει μεγαλύτερη ηχητική έκρηξη, η απάντηση δεν είναι τόσο εύκολη όσο θα περίμενε κανείς.

Ο Ζίνι και η ντρίμπλα που δεν χρειαζόταν κανείς

Η ΑΕΚ είχε κάνει μια σπουδαία εμφάνιση απέναντι στη Ρεάλ. Προηγήθηκε δύο φορές, κοίταξε στα μάτια τη Βασίλισσα και έφτασε στο 90ό λεπτό έχοντας κάθε δικαίωμα να πιστεύει ότι θα πάρει έναν πολύτιμο βαθμό. Μέχρι που ήρθε εκείνη η φάση.

Στις καθυστερήσεις, η μπάλα βρέθηκε στα πόδια του Ζίνι μέσα στην περιοχή της Ένωσης. Η αποστολή του σε τέτοιες περιπτώσεις είναι λίγο-πολύ συγκεκριμένη. Απλώς ρίξε ένα «μυτόλι» στην μπάλα, στόχευσε η μπάλα να φύγει στη Δεκελείας ή αλλιώς, όσο πιο μακριά γίνεται, καθαρίζεις τη φάση και αφήνεις το ρολόι να κάνει τη δουλειά του. Δεν χρειάζεται να γίνεις ο Μέσι της Νέας Φιλαδέλφειας, ούτε να ξεκινήσεις προσωπικό σόου ντρίμπλας μπροστά σε ποδοσφαιριστές που κοστίζουν όσο ο προϋπολογισμός μιας μικρής χώρας.

Ο Ζίνι, όμως, έπαθε βραχυκύκλωμα από τον ενθουσιασμό και προσπάθησε να κρατήσει την μπάλα, την έχασε και η Ρεάλ πήρε αυτό ακριβώς που περίμενε. Μια δεύτερη ευκαιρία έξω από την περιοχή, με τους παίκτες της να διαθέτουν την ποιότητα για να τιμωρήσουν και την παραμικρή αδράνεια.

Ο Φεντερίκο Βαλβέρδε έστειλε έναν κεραυνό στα δίχτυα για το 3-2 και κάπου εκεί το ντεσιμπελόμετρο στις καρδιές όσων φίλων της ΑΕΚ βρίσκονταν στα σπίτια τους έσπασε κάθε προηγούμενο ρεκόρ.

Βέβαια, για να είμαστε δίκαιοι, το σουτ του Ουρουγουανού ήταν πραγματικά αδιανόητο, αλλά ας μην κοροϊδευόμαστε. Αν η μπάλα είχε φύγει τριάντα μέτρα μακριά από την περιοχή, πιθανότατα δεν θα υπήρχε καν η ευκαιρία να το επιχειρήσει. Τουλάχιστον το γήπεδο χειροκρότησε και αυτό είναι μια εικόνα που αξίζει να κρατήσουμε.

Ο Φρανσίσκο και η κατοχή που δεν ήθελε να τελειώσει

Στη Μαδρίτη, λίγες ώρες αργότερα, ο Παναθηναϊκός AKTOR έδινε μια δική του παράσταση απέναντι στη Ρεάλ για τη EuroLeague. Ο Κέντρικ Ναν είχε αποφασίσει να παίξει σαν να είχε προσωπικά με το καλάθι των Μαδριλένων, σταμάτησε στους 33 πόντους και έκανε την ισπανική άμυνα να αναρωτιέται αν υπάρχει κάποιος τρόπος να τον περιορίσει.

Οι «πράσινοι» έχτιζαν μικρές διαφορές, έβρισκαν λύσεις και έδειχναν ότι μπορούσαν να πάρουν ένα σπουδαίο διπλό, όσο και αν τους σαμποτάριζε η άμυνά τους. Υπήρχε, όμως, ένα μικρό πρόβλημα. Κάθε φορά που η μπάλα έφτανε στον Σιλβέν Φρανσίσκο, η ηρεμία επέστρεφε μόνο για να αποχωρήσει ξανά λίγα δευτερόλεπτα αργότερα.

Ο Γάλλος είχε τις καλές του στιγμές, σκόραρε 19 πόντους, αλλά τα πέντε λάθη του και κυρίως ο τρόπος με τον οποίο ήρθαν ορισμένα από αυτά και στο σημείο που έγιναν έκαναν τους φίλους του Παναθηναϊκού να ζουν με την αγωνία ότι κάτι κακό ετοιμάζεται.

Και φτάσαμε στην τελευταία κατοχή της κανονικής διάρκειας. Με τον Παναθηναϊκό να έχει την μπάλα και να βρίσκεται σε θέση να διαχειριστεί το προβάδισμά του, ο Φρανσίσκο παραλίγο να κάνει το δώρο της χρονιάς στη Ρεάλ. Η μπάλα κινδύνεψε να καταλήξει στα χέρια των Μαδριλένων, όμως ο Ναν έτρεξε, πρόλαβε την κατάσταση και η φάση κατέληξε σε φάουλ.

Κάπου εκεί ακούστηκε ένα συλλογικό «ωχ Παναγία μου» από τις ελληνικές τηλεοράσεις.

Το παιχνίδι βέβαια, οδηγήθηκε στην παράταση, ο Παναθηναϊκός βρήκε τις λύσεις και τελικά έφυγε με το σπουδαίο 115-112. Ο Ναν είχε κάνει τη δουλειά του, ο Λεσόρ πρόσθεσε 20 πόντους και ο Φρανσίσκο είχε την ευκαιρία να αναπνεύσει λίγο πιο ελεύθερα.

Τελικά, ποιος ανέβασε περισσότερο το ντεσιμπελόμετρο;

Εδώ έχουμε δύο διαφορετικές περιπτώσεις, αλλά ένα κοινό στοιχείο: όταν η μπάλα καίει, δεν χρειάζεται να προσπαθείς να κάνεις κάτι εντυπωσιακό, αλλά το απλό, το σωστό και αυτό που απαιτεί η στιγμή.

Ο Ζίνι προσπάθησε να κάνει κάτι παραπάνω και η ΑΕΚ πλήρωσε το τίμημα με μια ήττα που πόνεσε πολύ. Ο Φρανσίσκο έκανε επανειλημμένα λάθη σε κρίσιμες κατοχές, παραλίγο να χαρίσει την μπάλα στη Ρεάλ, αλλά είχε την τύχη να υπάρχει ένας Ναν που έτρεξε να σώσει την κατάσταση.

Αν έπρεπε να βαθμολογήσουμε τις δύο περιπτώσεις στην κλίμακα Ρίχτερ των αθλητικών νεύρων, ο Ζίνι παίρνει το βραβείο της πιο μοιραίας στιγμής, ενώ ο Φρανσίσκο κερδίζει εκείνο της μεγαλύτερης διάρκειας αγωνίας.

Και κάπως έτσι, μια Τετάρτη με δύο Ρεάλ, δύο Έλληνες εκπροσώπους και δύο φάσεις που δεν θα θέλαμε να ξαναδούμε, μας θύμισε το καλύτερο πράγμα που μπορείς να κάνεις με την μπάλα είναι να την ξεφορτωθείς.