Σοκ στην Πορτογαλία: Τέλος από την Εθνική ο Κριστιάνο Ρονάλντο! (vid)

Μία από τις πιο εμβληματικές παρουσίες στην ιστορία του διεθνούς ποδοσφαίρου ολοκληρώνει την πορεία της με το εθνόσημο. Ο Κριστιάνο Ρονάλντο αποφάσισε να κλείσει τον κύκλο του στην Εθνική Πορτογαλίας, έπειτα από 23 χρόνια γεμάτα επιτυχίες, αμέτρητα γκολ και ιστορικές διακρίσεις.

Ο 41χρονος επιθετικός επέλεξε να δημοσιοποιήσει την απόφασή του το πρωί της Πέμπτης, μέσω των προσωπικών του λογαριασμών στα social media, χωρίς να περιμένει την ανακοίνωση της αποστολής από τον Ζόρζε Ζεσούς. Το μήνυμα που συνόδευε την είδηση ήταν σύντομο, αλλά αποτύπωνε τη συναισθηματική σύνδεση του CR7 με τη χώρα του: «Η Πορτογαλία θα είναι πάντα μέσα μου».

Με αυτόν τον τρόπο ολοκληρώνεται μία ασύλληπτη διεθνής καριέρα, κατά τη διάρκεια της οποίας ο Ρονάλντο φόρεσε 234 φορές τη φανέλα της Πορτογαλίας και σημείωσε 146 τέρματα. Παράλληλα, αποτέλεσε βασικό πρωταγωνιστή στις τρεις μεγάλες διακρίσεις της εθνικής ομάδας, με κορυφαία στιγμή την κατάκτηση του Euro 2016, αλλά και τα δύο τρόπαια του Nations League.

Η πρώτη του εμφάνιση με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα πραγματοποιήθηκε στις 20 Αυγούστου 2003, όταν ο τότε 18χρονος ποδοσφαιριστής πέρασε ως αλλαγή στην αναμέτρηση με το Καζακστάν. Το πρώτο γκολ του με την εθνική ήρθε στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του 2004, απέναντι στην Ελλάδα, ανοίγοντας ουσιαστικά τον δρόμο για μία πορεία που θα άφηνε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο άθλημα.

Το 2006 έκανε την παρθενική του εμφάνιση σε τελική φάση Παγκοσμίου Κυπέλλου, ενώ έναν χρόνο αργότερα ανέλαβε για πρώτη φορά τον ρόλο του αρχηγού. Στο Euro 2012 έφτασε μέχρι την τετράδα με την Πορτογαλία, πριν βιώσει την κορυφαία στιγμή της καριέρας του σε εθνικό επίπεδο τέσσερα χρόνια αργότερα.

Στον τελικό του Euro 2016, στο Παρίσι, απέναντι στη Γαλλία, ένας τραυματισμός τον ανάγκασε να εγκαταλείψει τον αγωνιστικό χώρο από τα πρώτα λεπτά. Παρά την απουσία του από το μεγαλύτερο μέρος της αναμέτρησης, έζησε από τον πάγκο την ιστορική επικράτηση της Πορτογαλίας με 1-0 στην παράταση, αποτέλεσμα που χάρισε στη χώρα το πρώτο μεγάλο τρόπαιο της ιστορίας της.

Η συλλογή των τίτλων του με την εθνική συνεχίστηκε το 2019, με την πρώτη κατάκτηση του Nations League, ενώ το 2025 πανηγύρισε ξανά την κορυφή της διοργάνωσης, προσθέτοντας ακόμη μία σημαντική επιτυχία στο παλμαρέ του.

Η παρακαταθήκη του, ωστόσο, δεν περιορίζεται στους τίτλους. Ο Ρονάλντο κατέρριψε κορυφαία ρεκόρ σε διεθνές επίπεδο, καθώς έγινε ο πρώτος ποδοσφαιριστής που συμπλήρωσε 200 συμμετοχές με εθνική ομάδα. Επιπλέον, έγραψε ιστορία ως ο πρώτος που σκόραρε σε πέντε διαφορετικές διοργανώσεις Euro, ενώ στη συνέχεια έγινε και ο πρώτος παίκτης που βρήκε δίχτυα σε έξι Παγκόσμια Κύπελλα.

Στη διοργάνωση του 2026 πρόσθεσε ακόμη ένα σημαντικό επίτευγμα, σκοράροντας δύο φορές απέναντι στο Ουζμπεκιστάν και φτάνοντας τα δέκα γκολ σε τελικές φάσεις Μουντιάλ, αφήνοντας πίσω του την προηγούμενη πορτογαλική επίδοση του Εουσέμπιο. Ακολούθησε και το πρώτο του τέρμα σε νοκ άουτ αναμέτρηση Παγκοσμίου Κυπέλλου, με αντίπαλο την Κροατία.

Το φινάλε της παρουσίας του στην Πορτογαλία δεν ήρθε, πάντως, χωρίς εντάσεις. Το τελευταίο διάστημα είχαν δημιουργηθεί σύννεφα στις σχέσεις του με τον ομοσπονδιακό προπονητή, Ζόρζε Ζεσούς. Μάλιστα, μετά το Παγκόσμιο Κύπελλο ο έμπειρος επιθετικός είχε φτάσει κοντά στην απόφαση να αποχωρήσει, προτού τελικά επιλέξει να παραμείνει. Στη συνέχεια, όμως, προέκυψαν νέες διαφωνίες, η απομάκρυνσή του από προπονητικό καμπ και μία πειθαρχική υπόθεση, γεγονότα που επιβάρυναν ακόμη περισσότερο το κλίμα.

Έπειτα από περισσότερες από δύο δεκαετίες, ο Κριστιάνο Ρονάλντο αποχαιρετά την Εθνική Πορτογαλίας, αφήνοντας πίσω του μία διαδρομή που δύσκολα θα επαναληφθεί και μία θέση ανάμεσα στους κορυφαίους ποδοσφαιριστές που φόρεσαν ποτέ το εθνόσημο.

Το συγκινητικό μήνυμα του «CR7»

«Προς όλους τους Πορτογάλους,

Έφτασε η μέρα να παραδώσω τη φανέλα με το νούμερο 7 της εθνικής ομάδας, της ομάδας όλων μας. Ποτέ δεν ένιωσα ότι αυτή η φανέλα ανήκε αποκλειστικά σε μένα. Όμως, για 23 χρόνια είχα το προνόμιο και την ευθύνη να τη φοράω, να την υπερασπίζομαι και να την κουβαλάω μαζί μου στα γήπεδα όλου του κόσμου.

Σήμερα έφτασε η στιγμή να την παραδώσω στις επόμενες γενιές. Δεν ήταν μια εύκολη απόφαση, γιατί υπάρχουν αποφάσεις που δεν τις παίρνεις μόνο με το μυαλό, αλλά και με την καρδιά.

Ολοκληρώνεται μια διαδρομή που ξεκίνησε τον Αύγουστο του 2003 και άλλαξε για πάντα τη ζωή μου. Όταν κοιτάζω πίσω και σκέφτομαι όλα όσα έζησα με την εθνική ομάδα, δεν βλέπω μόνο αγώνες, γκολ, ρεκόρ ή τρόπαια. Βλέπω ανθρώπους. Βλέπω μετανάστες που, για 90 λεπτά, ένιωθαν την Πορτογαλία λίγο πιο κοντά τους.

Βλέπω εκατομμύρια Πορτογάλους που δεν γνώρισα ποτέ προσωπικά, αλλά που έγιναν μέρος της ζωής μου. Γιατί, στο τέλος της ημέρας, το ποδόσφαιρο είναι κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα παιχνίδι. Το ποδόσφαιρο είναι οι άνθρωποι.

Σε όλη τη διάρκεια της καριέρας μου στην εθνική ομάδα, προσπαθούσα να ξεπερνώ τα όριά μου. Ήθελα να κερδίζω, ήθελα να είμαι ο καλύτερος, ήθελα να γράψω ιστορία.

Ήμουν πάντα απαιτητικός με τον εαυτό μου. Πάντα ήθελα περισσότερα, πάντα πίστευα ότι μπορούσαμε να φτάσουμε ακόμα πιο μακριά. Και έδωσα ό,τι είχα για αυτή τη φανέλα.

Υπήρξαν τέλεια απογεύματα και βράδια, υπήρξαν νίκες που δεν θα ξεχάσω ποτέ. Υπήρξαν και ήττες που ακόμα και σήμερα δυσκολεύομαι να θυμηθώ. Έκανα κι εγώ λάθη, υπέφερα κι εγώ, υπήρξαν στιγμές που δεν κατάφερα να προσφέρω στους Πορτογάλους αυτό που τόσο πολύ επιθυμούσαν.

Όμως, δεν τα παράτησα ποτέ. Και πάνω απ' όλα, δεν έπαψα ποτέ να νιώθω περήφανος που εκπροσωπούσα την Πορτογαλία.

Όλα αυτά τα χρόνια έμαθα μερικά πολύ απλά πράγματα. Τα γκολ περνούν, τα τρόπαια μένουν στα μουσεία, τα ρεκόρ κάποια στιγμή καταρρίπτονται. Υπάρχει, όμως, κάτι που ο χρόνος δεν μπορεί ποτέ να σβήσει: η θέση που κατέχουμε στις καρδιές των ανθρώπων.

Αν έστω και μία φορά σας έκανα χαρούμενους, αν έστω και ένα γκολ μου σας έκανε να αγκαλιάσετε κάποιον, να ξεχάσετε μια έγνοια και να νιώσετε απλώς περηφάνια για τη χώρα μας, τότε άξιζαν όλα.

Γιατί αυτό σημαίνει επίσης να είσαι Πορτογάλος. Υποφέρουμε μαζί, σηκωνόμαστε ξανά μαζί.

Πιστεύουμε ξανά.

Η Πορτογαλία θα έχει πάντα ανάγκη από νέους που ονειρεύονται, από ποδοσφαιριστές που δεν τα παρατούν ποτέ, από νέες γενιές που πιστεύουν ότι μπορούν να φτάσουν εκεί όπου δεν έχει φτάσει κανείς.

Γιατί μια χώρα που συνεχίζει να αναδεικνύει νέους ήρωες είναι μια χώρα που δεν σταματά ποτέ να πιστεύει στον εαυτό της.

Στους συμπαίκτες μου σε αυτή τη διαδρομή, θέλω να απευθύνω ένα ξεχωριστό ευχαριστώ.

Σας ευχαριστώ για κάθε τρέξιμο, για κάθε αγκαλιά, για κάθε διαφωνία, για κάθε στιγμή σιωπής πριν μπούμε στον αγωνιστικό χώρο. Για κάθε νίκη που πανηγυρίσαμε μαζί και για κάθε ήττα που μας έκανε πιο δυνατούς.

Είχα το προνόμιο να είμαι ο αρχηγός σας. Κανένας αρχηγός, όμως, δεν προχωρά μόνος του. Και εσείς είστε μέρος της ιστορίας μου.

Σε όλους τους προπονητές, τους παράγοντες, τους γιατρούς, τους φυσικοθεραπευτές, τους φροντιστές, τους εργαζόμενους και τους τόσους ανθρώπους που συνεργάστηκαν μαζί μου όλα αυτά τα χρόνια, ένα μεγάλο ευχαριστώ.

Πολλοί από εσάς δεν εμφανιστήκατε ποτέ σε αυτές τις φωτογραφίες. Όμως, χωρίς εσάς, καμία από αυτές τις φωτογραφίες δεν θα μπορούσε να υπάρξει.

Στην οικογένειά μου, σας ευχαριστώ που μοιραστήκατε μαζί μου αυτό το όνειρο. Σας ευχαριστώ που κατανοήσατε τις απουσίες, τις θυσίες και τις στιγμές που η εθνική ομάδα έπρεπε να καταλάβει έναν χώρο στη ζωή μου που ανήκε και σε εσάς.

Αν έφτασα τόσο μακριά, ήταν επειδή πορευτήκαμε πάντα χέρι χέρι.

Και στους Πορτογάλους, σε όλους τους Πορτογάλους που βρίσκονται διασκορπισμένοι σε ολόκληρο τον κόσμο, θέλω να πω ένα τελευταίο πράγμα.

Υπάρχει μια εικόνα που θα κουβαλάω πάντα μέσα μου.

Η στιγμή που αρχίζει να ακούγεται ο εθνικός ύμνος.

Κοιτάζω γύρω μου, βλέπω τους συμπαίκτες μου, βλέπω τις εξέδρες, βλέπω παιδιά, μητέρες, πατέρες και παππούδες. Βλέπω Πορτογάλους που ταξίδεψαν από τόσο μακριά μόνο και μόνο για να βρίσκονται εκεί.

Και για εκείνα τα λίγα λεπτά, παύουν να υπάρχουν οι διαφορές μεταξύ μας.

Δεν υπάρχουν σύλλογοι, δεν υπάρχουν χρώματα, δεν υπάρχουν κοινωνικές τάξεις, δεν υπάρχουν επαγγέλματα, δεν υπάρχουν διαφορετικές απόψεις.

Υπάρχει μόνο ένα πάθος.

Η Πορτογαλία.

Αυτό είναι το συναίσθημα που θα κουβαλάω μαζί μου για το υπόλοιπο της ζωής μου.

Σήμερα ολοκληρώνεται η πορεία μου μέσα στους αγωνιστικούς χώρους με την εθνική ομάδα. Αποχωρώ με το κεφάλι ψηλά, περήφανος για τη διαδρομή που διένυσα και έχοντας τη συνείδησή μου ήσυχη ότι έδωσα ό,τι είχα για την Πορτογαλία.

Όμως, δεν θα πάψω ποτέ να είμαι ένας από εσάς. Θα συνεχίσω να αγωνιώ, να συγκινούμαι και να πανηγυρίζω κάθε νίκη της Πορτογαλίας.

Πέρασα τη ζωή μου δουλεύοντας για να γίνω ο καλύτερος ποδοσφαιριστής στον κόσμο. Σήμερα καταλαβαίνω ότι η μεγαλύτερη νίκη μου ήταν πως αξιώθηκα να εκπροσωπήσω την καλύτερη χώρα του κόσμου.

Σας ευχαριστώ για αυτά τα 23 χρόνια.

Σας ευχαριστώ που πιστέψατε σε μένα.

Σας ευχαριστώ που μου δώσατε τη δυνατότητα να ζήσω ένα όνειρο που ξεκίνησε όταν ήμουν απλώς ένα μικρό αγόρι στη Μαδέιρα, που έτρεχε πίσω από μια μπάλα.

Η φανέλα με το νούμερο 7 μένει. Η περηφάνια που ένιωσα φορώντας τη θα μου ανήκει για πάντα.

Η Πορτογαλία θα είναι πάντα μέσα μου.

Εις το επανιδείν,

Κριστιάνο Ρονάλντο».