Η Super League δεν έχει την πολυτέλεια να «ζει» χωρίς τον Ελ Κααμπί

Ο σοκαριστικός τραυματισμός του Αγιούμπ Ελ Κααμπί στο Πανθεσσαλικό θα είναι η αιτία να συμβεί ο παραπάνω ισχυρισμός, όπως και το ότι σε τέτοιες περιπτώσεις δεν υπάρχουν οπαδικά, παρά μόνο ο άνθρωπος και η υγεία του.

Ο Μαροκινός στράικερ υποβλήθηκε με επιτυχία σε χειρουργική επέμβαση στο αριστερό του πόδι, μετά το κάταγμα σε κνήμη και περόνη που υπέστη, και πλέον ξεκινά τον δυσκολότερο αγώνα του. Όχι έναν αγώνα 90 λεπτών, με κόσμο στις εξέδρες και ένα τρόπαιο στο τέλος. Αυτή τη φορά ο αντίπαλος είναι ο χρόνος, η αποκατάσταση, η υπομονή. Εκείνες οι ατελείωτες ημέρες που ένας ποδοσφαιριστής πρέπει να δουλεύει σιωπηλά, μακριά από τα φώτα, για να ξανακερδίσει το δικαίωμα να πατήσει ξανά στο γήπεδο.

Η επέμβαση ολοκληρώθηκε με επιτυχία μεν, αλλά τον εκτιμώμενο χρόνο επιστροφής, να αγγίζει τους επτά μήνες. Επτά μήνες χωρίς τον Ελ Κααμπί στους αγωνιστικούς χώρους. Επτά μήνες στους οποίους το ελληνικό ποδόσφαιρο θα στερηθεί έναν από τους πιο αναγνωρίσιμους και επιδραστικούς επιθετικούς του.

Και μπορεί τώρα να καταλαβαίνουμε καλύτερα πόσο σημαντική είναι αυτή η απουσία.

Γιατί ο Ελ Κααμπί δεν είναι απλώς ένας φορ που σκοράρει αλλά έχει εξελιχθεί σε μία από τις μορφές που έχουν αφήσει το αποτύπωμά τους στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Ένας ποδοσφαιριστής που ήρθε στην Ελλάδα, προσαρμόστηκε, εξελίχθηκε, πρωταγωνίστησε και κατάφερε να συνδέσει το όνομά του με μερικές από τις σημαντικότερες στιγμές της σύγχρονης ιστορίας του Ολυμπιακού (βλ. το γκολ στον τελικό του Conference League). Και το έκανε με έναν τρόπο που δύσκολα μπορεί να αμφισβητήσει κανείς: με γκολ. Πολλά γκολ.

Ακόμη και όσοι δεν φορούν ερυθρόλευκα μπορούν να αναγνωρίσουν την αξία του. Γιατί αυτό είναι το ωραίο με το ποδόσφαιρο όταν το βλέπεις λίγο πιο καθαρά από την κερκίδα. Διότι μπορείς να μισείς τον αντίπαλο για 90 λεπτά και ταυτόχρονα να αναγνωρίζεις ότι ένας σπουδαίος ποδοσφαιριστής κάνει το πρωτάθλημα καλύτερο. Και ο Ελ Κααμπί είναι ένας από αυτούς.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο δεν έχει την πολυτέλεια να μη βλέπει τέτοιες προσωπικότητες στα γήπεδά του. Χρειάζεται παίκτες που ανεβάζουν το επίπεδο, που δημιουργούν στιγμές, που γεμίζουν τις εξέδρες με προσμονή και κάνουν ακόμη και τον ουδέτερο φίλαθλο να θέλει να δει ένα παιχνίδι. Χρειάζεται προσωπικότητες που αφήνουν κάτι πίσω τους, και τους επόμενους επτά μήνες θα το καταλάβουμε ακόμη περισσότερο.

Όταν θα έρθουν τα μεγάλα παιχνίδια και θα λείπει από την εξίσωση, θα βλέπουμε τα ντέρμπι και θα σκεφτόμαστε «τι θα γινόταν αν ήταν εδώ;». Τότε, ίσως, η απουσία του να μας θυμίσει την αξία της παρουσίας του.

Μέχρι τότε, δεν υπάρχει λόγος για τίποτα περισσότερο από μία ευχή: να γυρίσει υγιής.

Πρώτα από όλα για εκείνον, ύστερα για τους ανθρώπους τους, τον Ολυμπιακό, και τέλος για όλους τους υπόλοιπους που αναγνωρίζουμε ότι δεν υπάρχει άλλος σαν και αυτόν.