Νικ Κύργιος:  Ίσως το μεγαλύτερο “αν” του σύγχρονου τένις

Το 2014, σε ηλικία μόλις 19 ετών και ως Νο144 στον κόσμο, ο Νικ Κύργιος εμφανίστηκε στο Wimbledon και απέκλεισε τον Ράφαελ Ναδάλ. Έφτασε μέχρι τα προημιτελικά και συστήθηκε στον κόσμο του τένις με τον πιο εκκωφαντικό τρόπο. Ήταν η στιγμή που όλοι κατάλαβαν ότι απέναντί τους είχαν κάτι διαφορετικό.

Μετά ήρθαν κι άλλες νίκες απέναντι στους μεγάλους

Ο Κύργιος είναι ένας από τους ελάχιστους τενίστες στην ιστορία που κέρδισε στην πρώτη του αναμέτρηση τους Φέντερερ, Ναδάλ και Τζόκοβιτς. Το 2016 κατέκτησε τον πρώτο του ATP τίτλο στη Μασσαλία και έφτασε μέχρι το Νο13 της παγκόσμιας κατάταξης, που αποτελεί και την υψηλότερη θέση της καριέρας του.

Το Australian Open το 2022 του έδωσε έναν τίτλο Grand Slam στο διπλό, μαζί με τον Θανάση Κοκκινάκη, σε ένα από τα πιο απολαυστικά δίδυμα που είδαμε ποτέ σε τουρνουά. Οι “Special Ks” έκαναν το κοινό να ξεσηκώνεται σε κάθε παιχνίδι τους και ο ίδιος ο Κύργιος είπε μετά τον τελικό ότι ήταν ο σημαντικότερος τίτλος της καριέρας του.

Την ίδια χρονιά έφτασε στον πρώτο Grand Slam τελικό του, στο Wimbledon. Ήταν Νο40 στον κόσμο και απέναντί του βρισκόταν ο Νόβακ Τζόκοβιτς. Δεν σήκωσε το τρόπαιο. Αλλά ίσως εκείνη η πορεία να ήταν η μεγαλύτερη απόδειξη του τι μπορούσε να είχε γίνει.

Τι θα μπορούσε να είχε γίνει ο τενίστας με τα παπούτσια Jordan και τις φανέλες NBA; Ποτέ δεν ήθελε να μοιάζει με τους άλλους. Δεν ήταν απλώς μια πρόκληση. Ήταν ο τρόπος του να λέει: “Αυτός είμαι”. Κι αυτό ήταν ίσως το μεγαλύτερο δώρο που έφερε στο τένις. Σε ένα άθλημα που πολλές φορές μοιάζει αυστηρό, προβλέψιμο και γεμάτο κανόνες, ο Κύργιος έφερε κάτι από την ελευθερία του μπάσκετ, της street culture, των τατουάζ, της μουσικής και του θεάματος. Έφερε τον εαυτό του.

Ακόμη και η σχέση του με το ίδιο το τένις ήταν διαφορετική. Έχει μιλήσει για μια σχέση αγάπης και μίσους με το άθλημα. Και ίσως αυτή να ήταν η πιο ειλικρινής περιγραφή που θα μπορούσε να δώσει. Δεν ήθελε να γίνει ο τενίστας που περίμεναν όλοι να γίνει. Δεν ήθελε να ταιριάξει στο καλούπι. Και το τίμημα αυτής της επιλογής ήταν ότι η καριέρα του δεν απέκτησε ποτέ τη διάρκεια που είχε εξασφαλισμένη από το ταλέντο του.

Γι' αυτό και ο χαρακτηρισμός “χαμένο ταλέντο” είναι ταυτόχρονα σωστός και άδικος. Σωστός, γιατί όλοι αναρωτιόμαστε τι θα είχε συμβεί αν είχε παίξει περισσότερα χρόνια στο υψηλότερο επίπεδο, αν είχε μείνει υγιής, αν είχε βρει περισσότερη σταθερότητα. Άδικος, γιατί έφτασε εκεί που ελάχιστοι φτάνουν. Επτά ATP τίτλοι και Νο13 στον κόσμο στο μονό. Τελικός Wimbledon. Τίτλος στο Australian Open στο διπλό. Νίκες απέναντι σε Φέντερερ, Ναδάλ και Τζόκοβιτς. Αυτά δεν είναι η καριέρα ενός αποτυχημένου αθλητή. Είναι η καριέρα ενός αθλητή που μας άφησε να αναρωτιόμαστε πόσο μεγαλύτερη θα μπορούσε να ήταν.

Τον Ιούνιο βρέθηκε θετικός σε κοκαϊνη στο τουρνουά της Μαγιόρκα. Η τιμωρία του ήταν ένας μήνας, επειδή η χρήση ήταν εκτός αγώνων. Ο Iανουάριος είναι ο μήνας που έχει κυκλώσει στο ημερολόγιο ώστε να αγωνιστεί ξανά.

Τι σκοπό να έχει τώρα; Μία δεύτερη αγωνιστική ευκαιρία;

Ένα τελευταίο show μπροστά στους φιλάθλους της πατρίδας του; Για να τελειώσει την καριέρα του όπως ακριβώς την έζησε, με τους δικούς του όρους; Αυτό είναι το πιο πιθανό σενάριο. Ένα Last Dance πριν παίξει μπάσκετ, όπως έχει άλλωστε πει ότι θα κάνει μετά το τένις.