Παναθηναϊκός: Καλό το 4/4 αλλά δεν πήρε και το πρωτάθλημα ακόμα

Ας το παραδεχτούμε ότι αυτό που συμβαίνει στον ποδοσφαιρικό Παναθηναϊκό είναι ιδιαίτερο τον τελευταίο καιρό, ειδικά το να ανοίγεις τη βαθμολογία και να τον βλέπεις μόνο πρώτο. Σου κάνει εντύπωση να κοιτάς το πρόγραμμα και να μετράς τέσσερις νίκες σε τέσσερα παιχνίδια, και αν είσαι φίλαθλος της ομάδας, σου αρέσει να βλέπεις την ομάδα που παίζει ωραίο ποδόσφαιρο, βγάζει ενέργεια και έχει αρχίσει να αποκτά χαρακτήρα που κάνει τον κόσμο της να χαμογελά ξανά.

Μετά το 3-0 επί του Παναιτωλικού, ο Παναθηναϊκός έχει πλέον το απόλυτο των 12 βαθμών και βρίσκεται στο +3 από τον ΠΑΟΚ, στο +4 από την ΑΕΚ και στο +5 από τον Ολυμπιακό.

Και ναι, αυτή η κατάσταση δικαιολογεί τον ενθουσιασμό στις τάξεις των «πρασίνων». Βέβαια, κάπου εδώ πρέπει να μπει ο αστερίσκος, ο οποίος λέει «ναι μεν αλλά…».

Γιατί η αλήθεια είναι ότι ποτέ δεν τελείωσε κανένα πρωτάθλημα τον Σεπτέμβριο και όσο ωραία κι αν είναι η εικόνα του Παναθηναϊκού αυτή τη στιγμή, το ποδόσφαιρο έχει έναν πολύ άσχημο τρόπο να θυμίζει στους πάντες πόσο γρήγορα αλλάζουν τα πράγματα.

Από τον «ανίδεο» στην προπονητάρα μέσα σε έναν μήνα

Ίσως τίποτα να μην αποτυπώνει καλύτερα αυτή την κατάσταση καλύτερα από τη γνώμη του κόσμου για τον Τζέικομπ Νίστρουπ.

Θυμόμαστε όλοι λίγο-πολύ την κουβέντα του Ιουλίου-Αυγούστου. Τότε που ο Δανός ήταν ο άνθρωπος που «δεν ξέρει», που «δεν έχει καταλάβει πού ήρθε», που «είναι στην κοσμάρα του» και πρέπει να αντικατασταθεί άμεσα για να σωθεί η σεζόν.

Σήμερα; Ο Νίστρουπ είναι -κλασικά- προπονητάρα. Το ίδιο ακριβώς ίσχυε και με ποδοσφαιριστές, όπως ο Ετιέν Καμαρά για τον οποίο όλοι ρίξαμε κράξιμο, και τελικά κέντρο χωρίς αυτόν δεν υπάρχει.

Για να είμαστε ειλικρινείς όσον αφορά τον Νίστρουπ, ούτε ήταν άσχετος τον Αύγουστο, ούτε έγινε Γκουαρδιόλα μέσα σε τέσσερις αγωνιστικές. Το ίδιο και με τον Καμαρά ή και τον κάθε…Καμαρά ή Ραστόντερ.

Απλώς ο Παναθηναϊκός άρχισε να βρίσκει αυτό που κάθε καινούργια ομάδα χρειάζεται περισσότερο: χημεία, αυτοπεποίθηση και αγωνιστική ταυτότητα.

Το σύστημα του Νίστρουπ έχει αρχίσει να βγάζει πράγματα στο γήπεδο, ενώ η ομάδα δείχνει όλο και πιο άνετη στις απαιτήσεις του προπονητή της, κάτι που είναι πραγματικά ενθαρρυντικό.

Δεν είναι μόνο το ότι ο Παναθηναϊκός είναι πρώτος μετά από τέσσερα παιχνίδια, κυρίως ότι χτίζει κάτι. Αυτό είναι το ποδόσφαιρο.

Και γι' αυτό ακριβώς χρειάζεται λίγο φρένο

Γιατί αν μέσα σε τέσσερις αγωνιστικές μπορούμε να μετατρέψουμε έναν προπονητή από «άσχετο» σε «προπονηταρά» και έναν ποδοσφαιριστή από «τάγαρι» σε βασικό γρανάζι, μπορούμε πολύ εύκολα να κάνουμε και την αντίστροφη διαδρομή.

Το +3 από τον ΠΑΟΚ, το +4 από την ΑΕΚ και το +5 από τον Ολυμπιακό είναι ιδανικό boost και φυσικά είναι αρκετό για να αρχίσει το γνωστό ελληνικό πανηγύρι.

Κάθε οπαδός του Παναθηναϊκού έχει δικαίωμα να χαρεί τη θέση του και να αισθάνεται ότι κάτι διαφορετικό συμβαίνει φέτος, βλέποντας μια ομάδα που του θυμίζει εποχές Ιβάν Γιοβάνοβιτς.

Και αυτό μόνο κακό δεν είναι.

Το πραγματικό στοίχημα αρχίζει όταν έρθει η πρώτη στραβή

Γιατί κάποια στιγμή θα έρθει αυτή η στιγμή που ο Παναθηναϊκός θα χάσει, θα κάνει ισοπαλία-γκέλα ή θα παίξει άσχημα. Και τότε θα φανεί αν αυτό που χτίζεται είναι πραγματικά διαφορετικό.

Γιατί το ζητούμενο δεν είναι να αποθεώνεις την ομάδα όταν κερδίζει τέσσερα συνεχόμενα παιχνίδια, αλλά να μην τη διαλύσεις ψυχολογικά όταν χάσει το πρώτο.

Αυτό είναι το σημείο στο οποίο ο Παναθηναϊκός χρειάζεται περισσότερο από ποτέ τον κόσμο του.

Όχι μεγάλες δηλώσεις, ούτε πρωταθλήματα από τον Σεπτέμβριο ή συγκρίσεις με τον Γιοβάνοβιτς από την πρώτη εβδομάδα. Στήριξη. Πίστη. Υπομονή.

Η ομάδα δείχνει διαφορετική και το 4/4 δεν είναι σύμπτωση. Το ποδόσφαιρο που παίζει δεν είναι προϊόν φαντασίας, καθώς οι νέες μεταγραφές αρχίζουν να βρίσκουν ρόλους, ο Νίστρουπ αρχίζει να περνά τη φιλοσοφία του και ποδοσφαιριστές που αμφισβητήθηκαν δείχνουν ότι έχουν πράγματα να δώσουν.

Και αυτή, σε μια σεζόν που μόλις είναι λίγο μετά την αφετηρία της, η στήριξη και η υπομονή από τα πανηγύρια και τη σιγουριά, αξίζουν πολύ παραπάνω από οποιαδήποτε μεγάλη δήλωση.