Το Παναθηναϊκός-Κηφισιά είχε περισσότερα «Start-Stop» και από μποτιλιάρισμα στην Εθνική

Να ξεκαθαρίσουμε κάτι από την αρχή, για να μην αδικήσουμε τον διαιτητή του αγώνα Παναθηναϊκός-Κηφισιά, Μιχάλη Ματσούκα. Το πέναλτι που κέρδισε ο Παναθηναϊκός στη φάση με το χέρι του Ταμπόρδα είναι από εκείνες που στην εποχή του VAR θεωρείται μαρς, ακόμα και αν έχει να κάνει με τις λεπτομέρειες. Το χέρι είναι παράβαση. Τέλος.

Το πρόβλημα με τον Ματσούκα χτες ήταν περισσότερο… η συχνότητα που χρησιμοποιούσε τη σφυρίχτρα.

Ο διαιτητής κατάφερε να κάνει το Παναθηναϊκός-Κηφισιά να θυμίζει περισσότερο με παιχνίδι στο... Pro Evolution, όπου κάθε τρία λεπτά κάποιος πατούσε pause για να πάει τουαλέτα ή να τσιμπήσει λίγο από το σουβλάκι του.

Σφύριγμα εδώ, σφύριγμα εκεί, σφύριγμα παραπέρα. Σε κάποια φάση αναρωτιόσουν αν παρακολουθείς ποδοσφαιρικό αγώνα ή αν ο άνθρωπος κάνει soundcheck για τη νέα σεζόν.

Τα σφυρίγματά του ακούγονταν με συχνότητα παλμογράφου ή σαν συναγερμός που ο ιδιοκτήτης του σπιτιού έχει φύγει διακοπές και δεν πρόκειται να γυρίσει μέχρι την άλλη Τρίτη. Και το πιο εκνευριστικό; Δεν ήταν απαραίτητα τι έδινε, αλλά ότι σχεδόν κάθε φορά που το παιχνίδι πήγαινε να βρει έναν ρυθμό, ερχόταν ένα «φρρρ» και τον έστελνε για διάλειμμα.

Οι παίκτες άρχισαν να εκνευρίζονται -η αντίδραση του ΝτεΦράι στο τάκλιν του στην μπάλα τα λέει όλα- ο κόσμος άρχισε να εκνευρίζεται και κάποια στιγμή πρέπει να εκνευρίστηκε και η ίδια η μπάλα. Γιατί όταν έχεις τόσα σφυρίγματα, ακόμα και αυτή αρχίζει να σκέφτεται ότι ίσως δεν πρέπει να κυκλοφορεί τόσο ελεύθερα.

Το αποτέλεσμα ήταν ένα παιχνίδι που, παρά τα γκολ που τελικά μπήκαν, σου άφηνε την αίσθηση ότι παρακολουθούσες ματς με… διαφημίσεις ανά δύο λεπτά.

Και κάπου εδώ γεννήθηκε η απορία…

Με τι «βγαλμένο από τη ζωή» έμοιαζε τελικά ο ρυθμός του αγώνα, έτσι για να το ρίξουμε λίγο στο χιούμορ;

Σαν τις στάσεις του 140 ή του 608. Δύο λεωφορεία που κάθε 200 μέτρα κάνουν στάση, ειδικά το πρώτο που σε πάει Γλυφάδα από το Πολύγονο, κάνεις κοιλιακούς από τα πολλά φρεναρίσματα. σταματάνε ποτέ.

Λες και δεν πιάνει καλά το ίντερνετ και κολλάει η οθόνη. Πας να δεις τη φάση, παγώνει. Ξεκινάει. Παγώνει ξανά. Και κάπου στο τρίτο buffering έχεις ήδη βάλει το κινητό στο αθόρυβο για να μην το πετάξεις από το παράθυρο.

Όταν σε πιάνει ένα κόκκινο φανάρι στη Λεωφόρο Καλλιρρόης. Έτσι και σε πιάσει το πρώτο κόκκινο, την έκατσες! Θες κάνα 15λεπτο να κάνεις Φιξ-Καλλιμάρμαρο.

Σαν κάποιος που οδηγεί αυτόματο να οδηγεί πρώτη φορά με ταχύτητες. Γκάζι, φρένο, γκάζι, φρένο. Κάποια στιγμή ο συνοδηγός έχει αρχίσει να προσεύχεται και ο κινητήρας να ζητάει δικηγόρο.

Σαν να σε έχει πιάσει λόξιγκας επειδή σε... μελετάνε όλοι. Δεν υπάρχει κάποιο συγκεκριμένο σχέδιο. Απλώς συμβαίνει. Και όταν νομίζεις ότι τελείωσε, έρχεται άλλο ένα «χικ». Στην περίπτωση του Ματσούκα, άλλο ένα «φρρρ».

Σαν να παίζεις FIFA με χειριστήριο που έχει κολλήσει το pause. Κάθε φορά που πας να κάνεις επίθεση, κάποιος το πατάει.

Σαν να βλέπεις ταινία με κάποιον που πατάει συνέχεια pause για να ρωτήσει «ποιος είναι αυτός;». Στο τέλος δεν ξέρεις αν παρακολουθείς την πλοκή ή κάνεις σεμινάριο.

Σαν ασανσέρ σε ουρανοξύστη που σταματάει σε κάθε όροφο. Δεν πας πουθενά γρήγορα, αλλά ελπίζεις ότι περάσεις κάναν όροφο. Και το χειρότερο; Από την αναμονή μη σου τύχει κάτι τέτοιο...

Σαν Google Maps που κάθε 200 μέτρα σου λέει «κάντε αναστροφή». Κάποια στιγμή δεν εμπιστεύεσαι ούτε τον εαυτό σου.

Σαν υπάλληλος στην εφορία που μόλις πάει να τελειώσει η υπόθεση, ζητάει άλλο ένα χαρτί. Εύκολα ο Ματσούκας είναι ο τύπος με το μανταρίνι σε ΔΟΥ που συνεχώς σε στέλνει σε προϊστάμενο άλλου ορόφου γιατί λείπει άλλη μια «στρογγυλή».

Σαν το Netflix που ρωτάει κάθε πέντε λεπτά «Είσαι ακόμα εκεί;» Ναι, φίλε μου, είμαι. Απλώς προσπαθώ να δω το ματς.

Σαν καφέ με φίλο που δεν έχει τελειώσει ποτέ μία ιστορία χωρίς παρένθεση. Όλοι έχουμε έναν τέτοιο φίλο.