49 κατασκευαστές πλυντηρίων, συνιστούν «δεν ήταν πέναλτι, δεν πέρασε τη γραμμή»

Έρχεται αυτή η αμήχανη στιγμή, κατά την οποία συνειδητοποιείς πως ο Παναθηναϊκός παίρνει αυτά που δικαιούται. Όχι πάντα, σε τρία ματς. Το τι θα γίνει από εδώ και πέρα, είναι μια άλλη ιστορία. Και την προηγούμενη φορά που οι «πράσινοι» άρχισαν με νίκες, διαιτησίες ανέλυαν. Ώσπου κρίθηκε το πρωτάθλημα με απόφαση διεξαγωγής ντέρμπι 20 και βάλε κρουσμάτων.

Είναι σαν την παλιά διαφήμιση γνωστού απορρυπαντικού. 49 κατασκευαστές πλυντηρίων, συνιστούν κοινή… γραμμή. Όλων των αποχρώσεων. Διακρίνεις έτσι μια ανησυχία, μια αμφιβολία. Από αυτούς που «σαρώνουν», «δεν βλέπουν κανέναν», είναι στα καλύτερά τους, θα «κρύψουν τη μπάλα» και πάει λέγοντας.

Χωρίς φαμφάρες, χωρίς αλαζονείες, ο Παναθηναϊκός κοιτά την πάρτη του. Γιατί ξέρει πως δεν χρειάζεται να κοιτάξει κάποιον άλλο. Έχει την ποιότητα, την πληρότητα, τους ηγέτες, τους ποδοσφαιριστές που πολλά λεφτά και καλή τύχη, τους έκανε να έρθουν στα μέρη μας. Ενώ ξέρουμε πως δεν είναι για εδώ.

Κόντρα στην Κηφισιά, το «τριφύλλι» μπορούσε να νικήσει ευκολότερα. Ακόμη, όμως, είναι… υπό κατασκευή. Μην το ξεχνάμε. Βλέπεις, όμως, την ποιότητά του να κάνει τη διαφορά. Δεν κρύβεται. Σαν τα άλογα που τα αφήνεις σε απέραντες πεδιάδες. Πώς μωρέ να τα πιάσεις;

Ο Αντίνο έκανε τον αμυντικό να ψάχνει πώς τον πέρασε. Ο Κάνγκουα το έστειλε συστημένο. Ο Ταμπόρδα κέρδισε το καθαρό πέναλτι, γιατί έχει κάτι μοναδικό: Το πιο μυαλωμένο «τρύπωμα» στην περιοχή, που έχουμε δει από χαφ εδώ και πολλά χρόνια. Κατά τα άλλα, τα παράπονα στη FIFA για τον κανονισμό που δεν αφήνει την μπάλα να ακουμπήσει σε χέρι – με πρόθεση ή χωρίς – όταν η πορεία της ανακόπτεται για τα δίχτυα. Κενή εστία. Αγκώνας. Πέναλτι.

Ο Ουναΐ ακόμη ανέτοιμος, αλλά βλέπεις τον… τρόμο στους αντιπάλους. Αυτός ανοίγει στον Λιβάι στη φάση της αποστολής. Αυτός ανοίγει στον Καλάμπρια που κάνει την ασίστ για το 3-1. Διαβάστε ξανά τα ονόματα και θα καταλάβετε γιατί ο Παναθηναϊκός φέρνει ξανά αισιοδοξία.

Το 3Χ3 δεν λέει κάτι, πέρα από την ψυχολογία. Οι «πράσινοι» είναι επιβεβλημένο να νικήσουν και τα τρία επόμενα μέχρι τη διακοπή. Δύο πρωτάθλημα και ένα Κύπελλο. Όσο βελτιώνονται αγώνα με τον αγώνα. Όσο βάζουν ολοένα και περισσότερους στο… χορό τους.

Κάθε φορά που γίνεται ένα βήμα μπροστά, τα «ουρλιαχτά» θα γίνονται πιο δυνατά. Τα αυτιά κλειστά. Ο στόχος μπροστά. Με παρωπίδες αν χρειαστεί. Ειδικά τώρα που υπάρχουν παίκτες σε μεγάλο αριθμό, οι οποίοι δεν «μασάνε». Γιατί είναι ανώτεροι και το ξέρουν. Υπάρχει κι ένας άνθρωπος στον πάγκο, παθιασμένος και «πεινασμένος». Πέρα από ικανός.

Υ.Γ. Θα είχε τεράστιο ενδιαφέρον να δούμε όσα είδε ο VAR για να αποφασίσει πως η μπάλα δεν πέρασε τη γραμμή στο πρώτο δοκάρι του Ταμπόρδα. Εκεί είναι 2-0 και τελειώνει το παραμύθι. Αμέσως μετά, έγινε 1-1.

Υ.Γ.1: Το λάθος του Φαν Ντρόνγκελεν είναι ανθρώπινο. Θα ήταν κρίμα για την μέχρι τώρα παρουσία του, να κριθεί έτσι ένα παιχνίδι και να έχουν να το λένε όλοι.

Υ.Γ.2: Όσο περισσότερο διαφημίζει κάποιος τις ικανότητες και την ανωτερότητά του, τόσο περισσότερο διαμαρτύρεται για πεντακάθαρες φάσεις που αφορούν τον Παναθηναϊκό.