Πώς τα κατάφερες έτσι, ρε Τζιάνι;

Μέχρι πρόσφατα το Μουντιάλ ήταν το τελευταίο πράγμα που θα τολμούσες να πειράξεις. Ήταν η Coca-Cola του ποδοσφαίρου, το Rolex των διοργανώσεων ή αλλιώς το event που κάθε τέσσερα χρόνια σταματούσε γάμους, διακοπές, δουλειές και ύπνους. Δεν χρειαζόταν καλύτερο marketing, περισσότερες ομάδες ή πιο φανταχτερά λογότυπα. Ήταν ήδη τέλειο.

Και αν ο κόσμος όλος νόμιζε ότι το πρόβλημα ήταν ο άλλοτε πρόεδρος της FIFA Ζεπ Μπλάτερ, ήρθε ο Τζιάνι Ινφαντίνο σαν ήρωας που θα φέρει ισορροπία στο διεφθαρμένο σύστημα και τελικά το διέφθειρε πολύ παραπάνω.

Μέσα σε μια δεκαετία κατάφερε κάτι που έμοιαζε ακατόρθωτο: να κάνει τον μισό ποδοσφαιρικό κόσμο να σκέφτεται ότι ίσως χρειάζεται... ένα δεύτερο Μουντιάλ.

Αν επιβεβαιωθούν τα σχέδια της UEFA για τη δημιουργία ενός Global Nations League, μιας παγκόσμιας διοργάνωσης εθνικών ομάδων με τη συμμετοχή όλων των συνομοσπονδιών, δεν θα μιλάμε απλώς για μια νέα ποδοσφαιρική διοργάνωση, αλλά για τη μεγαλύτερη ψήφο δυσπιστίας που έχει δεχτεί ποτέ η FIFA από τους ίδιους τους ανθρώπους του ποδοσφαίρου.

Και το πιο ειρωνικό από όλα είναι ότι ο Ινφαντίνο δεν ανέλαβε για να διχάσει το ποδόσφαιρο. Ανέλαβε για να το ενώσει.

Το 2016 εμφανίστηκε ως ο άνθρωπος που θα καθάριζε τη FIFA μετά την εποχή Μπλάτερ. Διαφάνεια, αξιοπιστία, ανάπτυξη, περισσότερα χρήματα στις ομοσπονδίες, λιγότερα παιχνίδια εξουσίας. Αυτές ήταν οι λέξεις που συνόδευαν την εκλογή του.

Σήμερα οι λέξεις παραπέμπουν περισσότερο σε Υπερφόρτωση-Εμπορευματοποίηση-Αλαζονεία.

Δεν είναι μόνο ότι το καλεντάρι έχει μετατραπεί σε εφιάλτη για κάθε ποδοσφαιριστή, αλλά ότι η FIFA μοιάζει να αντιμετωπίζει κάθε ελεύθερη ημερομηνία σαν διαθέσιμο διαφημιστικό χώρο.

Περισσότερες ομάδες στο Μουντιάλ, Παγκόσμιο Κύπελλο Συλλόγων, άπειρα τηλεοπτικά πακέτα, όλα εις άπειρον.

Όλα εκτός από περισσότερη λογική

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ήρθε και η ιστορία με την πρόταση αξιοποίησης μέρους των εμπορικών δικαιωμάτων του Μουντιάλ μέσω ιδιωτικών επενδυτών. Η αντίδραση ήταν τόσο έντονη που ακόμη και συνομοσπονδίες που σπάνια συγκρούονται ανοιχτά με τη FIFA βρέθηκαν απέναντί της.

Η UEFA μιλά πλέον ανοιχτά για κρίση εμπιστοσύνης, η CONCACAF (Συνομοσπονδία Βόρειας και Κεντρικής Αμερικής) στέκεται στο ίδιο μέτωπο, η Ασία συμμετέχει στις συζητήσεις και κάπου εκεί καταλαβαίνεις ότι δεν πρόκειται για μια ακόμη πολιτική κόντρα παραγόντων, αλλά κανονικότατη εξέγερση. Με λίγα λόγια, φτάσαμε στο σημείο όπου η UEFA φλερτάρει με τη δημιουργία μιας διοργάνωσης που μέχρι πριν από λίγα χρόνια θα θεωρούνταν ιεροσυλία.

Τι εννοούμε;

Το Champions League δεν δημιουργήθηκε για να αντικαταστήσει το Μουντιάλ, όπως και το Nations League δεν δημιουργήθηκε για να αντικαταστήσει το Μουντιάλ.

Τώρα όμως συζητιέται μια διοργάνωση που θα μπορεί να κοιτάξει στα μάτια το Παγκόσμιο Κύπελλο, κάτι που αποτελεί αυτομάτως ήττα για τη FIFA. Γιατί η αξία ενός brand δεν μετριέται μόνο από τα έσοδά του, αλλά και από το αν οι ανταγωνιστές πιστεύουν ότι μπορούν να το νικήσουν. Και για πρώτη φορά μετά από σχεδόν έναν αιώνα, κάποιοι πιστεύουν ότι μπορούν.

Δεν είμαι σίγουρος αν το Global Nations League θα «γεννηθεί» ποτέ. Ίσως μείνει στα χαρτιά, ίσως απλά αποτελέσει μοχλό πίεσης και στο τέλος αλλάξει τελείως μορφή.

Αυτό όμως δεν αλλάζει την ουσία

Ο Ινφαντίνο παρέλαβε το ισχυρότερο ποδοσφαιρικό μονοπώλιο που γνώρισε ποτέ ο αθλητισμός και κατάφερε να δημιουργήσει συνθήκες ώστε οι υπόλοιποι να ψάχνουν τρόπο να φτιάξουν κάτι απέναντί του. Αυτό δεν είναι απλώς μια κακή περίοδος διοίκησης, αλλά πραγματικό επίτευγμα.

Το λάθος του Ινφαντίνο δεν ήταν ότι ήθελε να μεγαλώσει το ποδόσφαιρο, κάθε πρόεδρος αυτό θέλει. Το λάθος του ήταν ότι μπέρδεψε την ανάπτυξη με την υπερβολή, θεωρώντας πως κάθε πρόβλημα λύνεται με περισσότερους αγώνες, περισσότερες διοργανώσεις, περισσότερα χρήματα και περισσότερη FIFA. Μόνο που το ποδόσφαιρο δεν το ερωτεύτηκε ποτέ κανείς επειδή είχε καλό business plan, αλλά γιατί είχε ψυχή. Και αυτή είναι ίσως η μοναδική λέξη που λείπει όλο και περισσότερο από τη διοίκηση της FIFA.

Γι' αυτό, αν τελικά η UEFA παρουσιάσει το δικό της "Μουντιάλ", η μεγαλύτερη είδηση δεν θα είναι η νέα διοργάνωση, αλλά ότι ο ίδιος ο πρόεδρος της FIFA κατάφερε να κάνει τον κόσμο να πιστέψει πως το ποδόσφαιρο μπορεί να ζήσει και χωρίς τη FIFA στο επίκεντρό του.

Ειλικρινά τώρα... Πώς τα κατάφερες έτσι, ρε Τζιάνι;