Όχι απλώς Ελπίδων, αλλά η πραγματική ελπίδα του ελληνικού ποδοσφαίρου

Παιδιά είκοσι χρονών με ψυχή μεγάλων ανδρών. Η Εθνική Ελπίδων μας έκανε να χαμογελάσουμε και μας γέμισε ελπίδα για το μέλλον. Το είχαμε ανάγκη. Γράφει η Έλενα Μπουζαλά.

Έλενα Μπουζαλά
Όχι απλώς Ελπίδων, αλλά η πραγματική ελπίδα του ελληνικού ποδοσφαίρου

Δεν μπόρεσα δυστυχώς να βρεθώ στη Λεωφόρο για να ζήσω από κοντά αυτή τη μαγική βραδιά, όμως από το πρώτο λεπτό μέχρι το τελευταίο σφύριγμα δεν μπορούσα να πάρω τα μάτια μου από την τηλεόραση βλέποντας τη ρεβάνς της Εθνικής Ελπίδων με την Ισλανδία.

Υπήρχε μια ηλεκτρισμένη ατμόσφαιρα στο γήπεδο, με τον κόσμο στην εξέδρα να ενισχύει συνεχώς την ομάδα και να μεταφέρει μέσα από την οθόνη εκείνη τη γλυκιά αγωνία των μεγάλων αγώνων.

Intime - Sarelas Dimitris
Intime - Sarelas DimitrisINTIME NEWS

Όταν προηγήθηκαν οι Ισλανδοί, η αλήθεια είναι πως κόπηκαν τα γόνατά μου. Το βάρος του αποκλεισμού έμοιαζε ξαφνικά ασήκωτο, ειδικά για παιδιά μόλις είκοσι χρονών που καλούνταν να κουβαλήσουν και ένα βαρύ φορτίο ιστορίας, αφού γενιές ολόκληρες μεγάλωσαν χωρίς να δουν την Ελπίδων σε μεγάλη διοργάνωση. Κι όμως, αντί να λυγίσουν, έβγαζαν μια απίστευτη σιγουριά και πίστη πως θα γυρίσουν το ματς.

Απέναντι σε τεράστια ψυχολογική πίεση, φέρθηκαν σαν ώριμοι άντρες με ατσάλινη δύναμη και μας έδωσαν ένα σπουδαίο μάθημα ζωής: ότι ακόμα κι όταν όλα μοιάζουν χαμένα, όπως στο χιονισμένο Ρέικιαβικ ή στο 0-1 της Λεωφόρου, τίποτα δεν τελειώνει μέχρι να σφυρίξει ο διαιτητής.

Όπως κοίταξαν στα μάτια μεγαθήρια σαν τη Γερμανία στον όμιλο χωρίς ίχνος φόβου, έτσι πάλεψαν κάθε φάση μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο των καθυστερήσεων για να βρουν την ισοφάριση, πριν δείξουν συγκλονιστική ψυχραιμία στη ρώσικη ρουλέτα των πέναλτι. Όταν έγινε το 1-1 και ήρθε το ξέσπασμα στο τελευταίο χτύπημα που σφράγισε την πρόκριση έπειτα από 25 χρόνια, ένιωσα τεράστια χαρά και ένα γνήσιο ρίγος συγκίνησης.

Παιδιά να κλαίνε, να γονατίζουν από την προσπάθεια και μετά να γλεντάνε για όσα κατάφεραν. Δεν χορταίνω να βλέπω τις ειδήσεις που τους αφορούν και χαίρομαι σαν μάνα τους.

Όλοι μια αγκαλιά με τον Ταουσιάνη

Όλο αυτό δεν ήταν τυχαίο, αλλά το αποτέλεσμα της εξαιρετικής δουλειάς του Γιάννη Ταουσιάνη, ο οποίος έφτιαξε μια πραγματική οικογένεια στον πάγκο και το γήπεδο. Ένα σύνολο όπου κανείς δεν έπαιζε για τον εαυτό του ή για την προσωπική του προβολή, αλλά ο ένας για τον άλλον και όλοι μαζί για το εθνόσημο. Σε μια εποχή που οι νέοι συχνά αμφισβητούνται και μπαίνουν στο περιθώριο, εκείνοι έδωσαν την πιο ηχηρή απάντηση μέσα στον αγωνιστικό χώρο. Με πειθαρχία, αλληλεγγύη, ομαδικότητα και καθαρό μυαλό, έσβησαν τη νοσταλγία του παρελθόντος γράφοντας τη δική τους σύγχρονη ιστορία και έκαναν όλους εμάς τους μεγαλύτερους να καμαρώνουμε.

Αυτή η ομάδα δεν είναι απλώς η Εθνική Ελπίδων. Είναι η ομάδα που μας έδωσε ξανά ουσιαστική ελπίδα για το αύριο, έγινε η καλύτερη έμπνευση για χιλιάδες μικρά παιδιά που ονειρεύονται να παίξουν ποδόσφαιρο και μας χάρισε ένα πλατύ, αληθινό χαμόγελο. Αποτελεί την πιο πολύτιμη προίκα για την Εθνική Ανδρών, αφού με τέτοιο χαρακτήρα πολύ σύντομα ελπίζω ότι θα τους βλέπουμε να πρωταγωνιστούν και στο ανώτατο επίπεδο.

COMMENTS