Καλή η Εθνική Ανδρών, αλλά μήπως να μην ξεχνάμε την Ελπίδων;

Η Εθνική Ανδρών μάς έκανε να ξαναμιλάμε για ποδόσφαιρο και Εθνική Ομάδα χωρίς να ξεκινάμε κάθε κουβέντα με το «ναι μεν, αλλά…». Κάτι έχει αλλάξει. Υπάρχει ενέργεια και παίκτες που αγωνίζονται στα κορυφαία πρωταθλήματα της Ευρώπης, στις κορυφαίες μάλιστα ομάδες (βλ. Τζόλης) που δεν φοβούνται να πάρουν την μπάλα και γενικώς υπάρχει μια γενιά που μοιάζει να μην κουβαλάει στην πλάτη της όλο το βάρος των προηγούμενων αποτυχιών.

Όση ώρα όμως κοιτάμε την Ανδρών, καλό θα ήταν να ρίξουμε μια ματιά και σε αυτό που έρχεται. Συγκεκριμένα στην Ομάδα U21, την ομάδα που μάθαμε ως Εθνική Ελπίδων.

Γιατί απόψε στις 19:00 η Ελλάδα παίζει στη Βόρεια Ιρλανδία, στο τελευταίο παιχνίδι της στα προκριματικά του Euro U21 2027, και δεν πηγαίνει για τουρισμό. Η ομάδα του Γιάννη Ταουσιάνη έχει πραγματοποιήσει εξαιρετική πορεία, βρίσκεται στους 21 βαθμούς και χρειάζεται νίκη με δύο γκολ διαφορά για να πάρει απευθείας την πρόκριση στην τελική φάση.

Με απλά λόγια, έχουμε ένα σημαντικό ματς μπροστά μας. Υπάρχει όμως και κάτι σημαντικότερο. Μια γενιά που αξίζει να προσέξουμε.

Γιατί αυτή η Ελπίδων δεν είναι απλώς «οι μικροί»

Υπάρχει ένα κλασικό ελληνικό σπορ που δεν έχει καμία σχέση με το ποδόσφαιρο ή οποιοδήποτε άλλο ομαδικό άθλημα και αυτό είναι το να περιμένουμε από έναν 19χρονο να μας αποδείξει μέσα σε δύο παιχνίδια ότι είναι ο νέος μεγάλος παικταράς. Λες και παίζουμε Football Manager, απλώς το ζούμε.

Μετά, αν δεν πετύχει τρία γκολ και δύο ασίστ, τον ξεχνάμε. Αν όμως κάνει «παππάδες» αρχίζουμε τις συγκρίσεις.

«Νέος Καραγκούνης», «Έλληνας Μέσι», «Νέος whatever»...

Όλα αυτά βέβαια έχουν ως αποτέλεσμα να βάλουμε τεράστιο βάρος σε παιδιά που απλώς προσπαθούν να μάθουν τη δουλειά τους, και τα παραδείγματα είναι πολλά. Από τον Σωτήρη Νίνη, τον Βασίλη Κουτσιανικούλη, τον Φετφατζίδη και πολλούς ακόμα που δεν έκαναν την καριέρα που όλοι περιμέναμε με βάση το ελπιδοφόρο ξεκίνημά τους.

Αυτή η γενιά, όμως που σήμερα στις 19:00 παίζει για την πρόκριση στα τελικά του Euro U21, έχει κάτι διαφορετικό. Μερικοί έχουν ήδη αρχίσει να χτυπούν την πόρτα της Ανδρών.

Το ελληνικό ποδόσφαιρο χρειάζεται συνέχεια

Για χρόνια συζητάμε για «ταλέντα». Κάποιοι έγιναν διεθνείς, άλλοι έκαναν καριέρα, πολλοί χάθηκαν κάπου ανάμεσα στις προσδοκίες, τους τραυματισμούς, τις λάθος επιλογές και την ελληνική συνήθεια να ζητάμε από ένα παιδί να γίνει έτοιμος ποδοσφαιριστής από πολύ νωρίς του.

Το μεγάλο στοίχημα αυτής της γενιάς είναι να αλλάξει αυτό.

Η Εθνική Ελπίδων έχει επτά νίκες σε οκτώ παιχνίδια, 24 γκολ υπέρ και μόλις τέσσερα κατά. Προέρχεται από το 3-0 απέναντι στη Γεωργία και το 4-2 επί της Λετονίας.

Ίσως για πρώτη φορά μετά από καιρό, αξίζει να κοιτάξουμε αυτή τη φουρνιά όχι με το άγχος του «ποιος θα γίνει ο επόμενος μεγάλος Έλληνας ποδοσφαιριστής», αλλά με την προσμονή του «πόσοι από αυτούς μπορούν να φτάσουν στην Ανδρών;». Αλλά πρώτα από όλα, αν θα καταφέρουν να πετύχουν τον πρώτο μεγάλο τους στόχο που είναι η πρόκριση.

Γιατί απόψε αξίζει να τη δούμε

Το πιθανότερο είναι ότι το βράδυ θα έχουμε πάλι περισσότερη κουβέντα για την Εθνική Ανδρών και είναι απολύτως λογικό αυτές τις μέρες.

Είναι η ομάδα που μας έχει κάνει να ξανασχοληθούμε σοβαρά με το αντιπροσωπευτικό συγκρότημα. Αλλά η Ελπίδων είναι το επόμενο κεφάλαιο.

Και αν θέλουμε πραγματικά να πιστέψουμε ότι κάτι αλλάζει στο ελληνικό ποδόσφαιρο, δεν γίνεται να κοιτάμε μόνο το σήμερα, αλλά να ρίχνουμε και καμιά ματιά στο αύριο.

Απόψε λοιπόν, όταν θα πέσει η μπάλα στο χορτάρι της Βόρειας Ιρλανδίας, δεν θα παίζουν απλώς κάποιοι «πιτσιρικάδες», αλλά οι ποδοσφαιριστές που θέλουν να μας πείσουν ότι η επόμενη Εθνική δεν χρειάζεται να χτιστεί από την αρχή.

Ίσως έχει ήδη αρχίσει να χτίζεται.