Ο Τολιόπουλος επέλεξε να γίνει πρωταγωνιστής της δικής του ιστορίας

Τελικώς, ο Βασίλης Τολιόπουλος πήρε την απόφαση να αφήσει τον Παναθηναϊκό AKTOR και να φορέσει ξανά τα κιτρινόμαυρα του Άρη.

Ο μέχρι πρότινος «πράσινος» είναι από χθες στη Θεσσαλονίκη για να ολοκληρωθεί και τυπικά η μεταγραφή του, προκειμένου να βρεθεί σε ένα περιβάλλον γνώριμο και να κάνει ένα restart στα 30 του χρόνια, την ώρα που πολλοί σκέφτονται κάτι σχεδόν αυτονόητο: «Μα τώρα που έρχεται ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς;» Μόνο που το μπάσκετ δεν παίζεται με υποθέσεις.

Ο τρόπος να ξεπεράσεις την αδικία

Αν υπάρχει κάτι στο οποίο συμφώνησαν φίλοι και αντίπαλοι του Παναθηναϊκού την περασμένη σεζόν, ήταν ένα και αυτό ίσως ήταν η μεγαλύτερη αναγνώριση από όλες: Ο Τολιόπουλος ήταν ο πιο αδικημένος παίκτης του ρόστερ.

Όχι επειδή έπρεπε να παίζει 30 λεπτά, ούτε επειδή θα έπρεπε να είναι βασικός μπροστά από τον Κέντρικ Ναν. Αυτή η κουβέντα δεν άνοιξε ποτέ σοβαρά, ωστόσο, κανείς δεν μπορούσε να παραβλέψει ότι ήταν ένας παίκτης που κάθε φορά που τον χρειάστηκε η ομάδα έδινε λύσεις, αλλά για κάποιο λόγο, δύσκολα έβρισκε τον χρόνο που άξιζε. Ακόμα και σε παιχνίδια του ελληνικού πρωταθλήματος, όπου όλοι περίμεναν να πάρει περισσότερες ευκαιρίες, συχνά έμενε να παρακολουθεί από τον πάγκο.

Εκεί όμως γεννήθηκε κάτι πραγματικά σπάνιο: Η συμπάθεια του κόσμου.

Γιατί ο κόσμος του μπάσκετ μπορεί να διαφωνεί για συστήματα, προπονητές και μεταγραφές, αλλά σχεδόν πάντα αναγνωρίζει την προσπάθεια. Και στην περίπτωση του Τολιόπουλου υπήρχε μια σχεδόν καθολική αίσθηση ότι δεν είδαμε ποτέ όσα πραγματικά μπορούσε να προσφέρει.

Το γεγονός ότι άνθρωποι που δεν είχαν κανέναν λόγο να τον υπερασπιστούν έλεγαν διαρκώς πως άξιζε περισσότερες ευκαιρίες ήταν ίσως μια κατάσταση που δύσκολα θα ξανασυμβεί.

Κι όμως, η ζωή τα έφερε έτσι ώστε να φύγει λίγο πριν αλλάξουν οι ισορροπίες

Η άφιξη του Ζέλικο Ομπράντοβιτς έκανε πολλούς να πιστέψουν ότι τα πράγματα θα ήταν διαφορετικά, καθώς πρόκειται για έναν προπονητή που παραδοσιακά εμπιστεύεται τους Έλληνες παίκτες και απαιτεί από όλους να είναι έτοιμοι, θα μπορούσε να αξιοποιήσει διαφορετικά τον Τολιόπουλο.

Ναι, ο Κέντρικ Ναν θα συνέχιζε να είναι το απόλυτο σημείο αναφοράς, αυτό δεν το αμφισβητούσε κανείς, ωστόσο, για πρώτη φορά έμοιαζε να υπάρχει πραγματικά χώρος για έναν πιο ουσιαστικό ρόλο.

Μόνο που ο ίδιος δεν ήθελε να περιμένει άλλο

Γιατί υπάρχει μια στιγμή στην καριέρα κάθε αθλητή που πρέπει να αποφασίσει αν θα συνεχίσει να κυνηγά την ευκαιρία ή αν θα γίνει ο ίδιος η ευκαιρία. Και στον Άρη δεν πηγαίνει για να συμπληρώσει το ροτέισον, αλλά για να ηγηθεί και να αναγεννηθεί.

Για να πάρει την μπάλα στα κρίσιμα λεπτά, να βοηθήσει χτιστεί κάτι σε μια ομάδα που επιχειρεί να επιστρέψει εκεί όπου ιστορικά ανήκει και αυτό είναι μια πρόκληση που δεν προσφέρεται κάθε καλοκαίρι. Η επιθυμία να γίνει ο πρώτος και όχι ο τρίτος ή ο τέταρτος, γράφοντας το δικό του κεφάλαιο αντί να περιμένει πότε θα ανοίξει χώρος στο βιβλίο κάποιου άλλου.

Το αν αυτή η απόφαση θα αποδειχθεί σωστή, θα το δείξει μόνο το παρκέ

Ίσως σε δύο χρόνια να λέμε ότι έχασε την ευκαιρία να συνεργαστεί με τον κορυφαίο προπονητή της Ευρώπης, ίσως, όμως, να λέμε ότι εκείνο το καλοκαίρι ήταν η στιγμή που ένας πολύ καλός παίκτης αποφάσισε να γίνει ο ηγέτης και να αλλάξει την ιστορία, όπως είχε κάνει πριν 3 χρόνια ο Κώστας Σλούκας με τη μεταγραφή του στον Παναθηναϊκό AKTOR.

Η διαφορά είναι, ωστόσο, πως ακόμα και με την αποχώρησή του, κάθε φορά που ο Τολιόπουλος θα επιστρέφει στο Telekom Center Athens ως αντίπαλος, δύσκολα θα αντιμετωπιστεί σαν ένας ακόμη πρώην παίκτης.

Θα επιστρέφει ως ένας αθλητής που ο κόσμος ένιωσε ότι άξιζε περισσότερα απ' όσα πρόλαβε να δείξει.

Και πολλές φορές, ειδικά σε έναν σύλλογο με τόσο υψηλές απαιτήσεις, αυτή η αναγνώριση αξίζει σχεδόν όσο ένα τρόπαιο.