Ρούμπεν Πέρεθ: Ένα «αντίο» που άξιζε παραπάνω «θόρυβο»

Tις τελευταίες μέρες ο Παναθηναϊκός έχει ξανά έναν καινούργιο ήρωα, με τον Αζεντίν Ουναΐ να είναι παντού. Στα social media, στις συζητήσεις, στα βίντεο, στα σχόλια, στις αναλύσεις και -αν με ρωτάτε- δικαίως. Όταν ένας ποδοσφαιριστής επιστρέφει και ξαναβάζει τον κόσμο στη διαδικασία να φτιάχνει ενδεκάδες στο μυαλό του, ειδικά όταν πρόκειται για το ποδοσφαιρικό κοινό του Παναθηναϊκού το οποίο άρχισε να ονειρεύεται την επόμενη μεγάλη στιγμή.

Αλλά ίσως μέσα σε όλο αυτόν τον θόρυβο να αξίζει να κάνουμε για λίγο μια παύση, αφήνοντας για μερικά λεπτά τον Ουναΐ στην άκρη και να κοιτάξουμε έναν άνθρωπο που μόλις είπε «αντίο» στο ποδόσφαιρο. Τον Ρούμπεν Πέρεθ.

Γιατί, παράξενο πράγμα το ποδόσφαιρο, πολλές φορές εκτιμάμε πραγματικά έναν άνθρωπο μόνο όταν πάψει να βρίσκεται μπροστά μας.

Ο Πέρεθ δεν ήταν ποτέ ο ποδοσφαιριστής που θα κέρδιζε την προσοχή σου με μία κίνηση, ίσως περισσότερο ήταν εκείνος που έκανε αθόρυβα όλη τη δουλειά, εκείνος που έκανε τα πάντα για να φαίνονται οι υπόλοιποι καλύτεροι. Δηλαδή, δεν ήταν αυτός που θα ζητούσε να γίνει το πρόσωπο της ομάδας.

Στα 37 του, μετά από περισσότερες από δύο δεκαετίες επαγγελματικού ποδοσφαίρου, ο Ισπανός ανακοίνωσε ότι βάζει τέλος στην καριέρα του, σε ένα ταξίδι που ξεκίνησε από την Έθιχα Μπαλομπιέ και πέρασε από την Ατλέτικο Μαδρίτης, τη Ντεπορτίβο Λα Κορούνια, τη Χετάφε, τη Ρεάλ Μπέτις, την Έλτσε, την Τορίνο, τη Γρανάδα, τη Λεγανές, τον Παναθηναϊκό και, στο τέλος, την Κηφισιά.

Είχε μάλιστα και την τιμή να φορέσει τη φανέλα της Ισπανίας και να στεφθεί πρωταθλητής Ευρώπης με την U21 το 2011. Τίποτα όμως από τα παραπάνω, δεν είναι το πρώτο πράγμα που σκέφτεσαι όταν ακούς το όνομά του. Γιατί εδώ που τα λέμε, όσα χρόνια τον είδαμε στα ελληνικά γήπεδα, σκεφτόμασταν -το βλέπαμε- πόσο συμπαθητική και ταυτόχρονα αρχηγική φυσιογνωμία ήταν. Και όταν στην ποδοσφαιρική «αργκό» αυτά είναι τα πρώτα που βλέπει κανείς σε κάποιον παίκτη αξίας, είναι ίσως το πιο σπουδαίο επίτευγμά του.

Ο Πέρεθ ήταν από εκείνους τους παίκτες που μπορούσες να εμπιστευτείς. Ήταν ήρεμος, σοβαρός, χαμηλών τόνων, με εκείνη την ισπανική ποδοσφαιρική παιδεία που δεν χρειάζεται να συνοδεύεται από ατελείωτες δηλώσεις και προσωπική προβολή. Ένας επαγγελματίας που ήξερε ότι το ποδόσφαιρο είναι ομαδικό άθλημα και ότι, όσο σημαντικός κι αν είσαι, δεν είσαι ποτέ μεγαλύτερος από το σήμα που φοράς στο στήθος.

Στον Παναθηναϊκό το έδειξε με τρόπο που αξίζει να θυμόμαστε

Υπήρξε περίοδος που έμεινε εκτός ομάδας. Και όχι, δεν χρειάζεται να ξανανοίξουμε όλη την ιστορία για εκείνους που τον «έφαγαν» χωρίς λόγο, αρκεί να θυμόμαστε ότι σε μια κατάσταση που θα μπορούσε πολύ εύκολα να μετατραπεί σε προσωπική σταυροφορία, ο Πέρεθ δεν διάλεξε τον εύκολο δρόμο.

Δεν έκανε τον αδικημένο πρωταγωνιστή, ούτε έβαλε το εγώ του πάνω από την ομάδα. Δεν έψαξε συμμάχους στα social media, δεν μετέτρεψε την προσωπική του απογοήτευση σε πρόβλημα για όλους τους υπόλοιπους, αλλά παρέμεινε επαγγελματίας και αυτό στο σύγχρονο ποδόσφαιρο αξίζει περισσότερο απ' όσο νομίζουμε.

Ο Πέρεθ τίμησε τη φανέλα του Παναθηναϊκού δύσκολες εποχές, έζησε αλλαγές, έζησε πίεση, έζησε όμως και τίτλους. Δύο Κύπελλα Ελλάδας. Πανηγύρισε, έχασε, κέρδισε αλλά κυρίως έγινε κομμάτι της καθημερινότητας του συλλόγου.

Το χειρότερο; Ίσως δεν καταλάβαμε ποτέ πόσο σημαντικό ήταν να υπάρχει ένας Ρούμπεν Πέρεθ μέσα στα αποδυτήρια και μέσα στο γήπεδο.

Γιατί δεν πανηγυρίζεις έναν τέτοιο παίκτη όταν τον αποκτάς, ούτε και γίνεται viral κάθε εβδομάδα, αλλά μαθαίνεις να τον τον εκτιμάς σιγά-σιγά. Μέχρι που μια μέρα φεύγει και συνειδητοποιείς πόσο σου λείπει. Όχι μόνο συναισθηματικά, κυρίως στην πράξη.

Το πιο όμορφο, πάντως στην περίπτωσή του, είναι ότι ο ίδιος φαίνεται να κατάλαβε πολύ καλά τι πραγματικά έχει σημασία. Στο αποχαιρετιστήριο μήνυμά του δεν στάθηκε μόνο στις ομάδες, στους τίτλους και στις μεγάλες στιγμές, αλλά και για τους ανθρώπους. Για τους συμπαίκτες, τους προπονητές, τους εργαζόμενους, τους φιλάθλους και πάνω απ' όλους, για την οικογένειά του.

Ο Ρούμπεν υπήρξε εξαιρετικός ποδοσφαιριστής. Αλλά αυτό θα το δείξουν τα στατιστικά, τα βίντεο και τα αρχεία. Το σημαντικότερο είναι ότι υπήρξε ένας σπουδαίος άνθρωπος. Και στο ποδόσφαιρο, όπου όλοι θέλουν να γίνουν θρύλοι, υπάρχει κάτι σχεδόν πιο δύσκολο: να φύγεις και να σε θυμούνται ως κύριο.

Gracias, Rubén.