Γιατί κάθε καλοκαίρι οι σταρ του NBA τα «σκάνε» στον Χακίμ Ολάζουον;

Κάθε καλοκαίρι συμβαίνει σχεδόν το ίδιο πράγμα. Οι φωτογραφίες εμφανίζονται στα social media, οι μπασκετικοί λογαριασμοί παίρνουν φωτιά και οι φίλαθλοι αρχίζουν τις ίδιες προβλέψεις. Ένας ακόμα All-Star, ένας ακόμα franchise player, ένας ακόμα MVP ή ανερχόμενος σέντερ ταξιδεύει στο Χιούστον για να προπονηθεί με τον Χακίμ Ολάζουον.

Και φυσικά πληρώνει αδρά για αυτό, πάνω από 100 χιλιάδες δολάρια.

Κάποιοι το αντιμετωπίζουν σαν ένα καλοκαιρινό τελετουργικό, άλλοι θεωρούν ότι μετά από δύο εβδομάδες με τον "Dream" θα επιστρέψουν με δέκα καινούργιες κινήσεις στο post, η αλήθεια είναι, όμως, πολύ πιο ενδιαφέρουσα.

Γιατί ο Χακίμ Ολάζουον δεν πουλάει το Dream Shake, αλλά τον τρόπο που κινούνται τα πόδια στο σύγχρονο μπάσκετ.

Το μοναδικό κατόρθωμα του Χακίμ

Αν προσπαθήσεις να εξηγήσεις γιατί ο Ολάζουον ήταν τόσο ξεχωριστός, θα πέσεις στην παγίδα να μιλήσεις για spin moves, up-and-under, προσποιήσεις, fadeaways και αμέτρητα footwork sequences. Όλα σωστά, όλα εντυπωσιακά, κανένα όμως δεν ήταν η πραγματική υπερδύναμή του.

Το αυθεντικό superpower του ήταν ότι τα πόδια του λειτουργούσαν σαν να ανήκαν σε γκαρντ και όχι σε έναν σέντερ ύψους 2,13 μέτρων.

Δεν είναι τυχαίο ότι πριν πιάσει μπάλα μπάσκετ είχε μεγαλώσει παίζοντας ποδόσφαιρο στη Νιγηρία. Εκεί έμαθε ισορροπία, συντονισμό, αλλαγές κατεύθυνσης και ένα σχεδόν χορευτικό τρόπο κίνησης. Όταν αργότερα μπήκε στο NBA, απλώς μετέφερε αυτή τη γλώσσα των ποδιών μέσα στη ρακέτα.

Γι' αυτό και μέχρι σήμερα κανείς δεν μοιάζει πραγματικά με τον Ολάζουον.

Ούτε ο Κόμπι Μπράιαντ, που δανείστηκε κομμάτια του footwork του, ούτε ο ΛεΜπρόν Τζέιμς, που πέρασε από τα ιδιαίτερα μαθήματά του. Ούτε καν ο Ντουάιτ Χάουαρντ, ο Καρμέλο Άντονι, ο Giannis, ο Έμπιντ ή τόσοι άλλοι που κατά καιρούς έχουν ζητήσει τη βοήθειά του.

Γιατί δεν μπορείς να αντιγράψεις το σώμα κάποιου, mπορείς όμως να εκπαιδεύσεις τον τρόπο που κινείται.

Ο Ολάζουον δεν προσπαθεί να σου μάθει πώς θα σπρώξεις έναν αμυντικό, ούτε μόνο πότε θα γυρίσεις από τον δεξί ώμο ή πότε θα εκτελέσεις ένα jump hook.

Σε μαθαίνει να ελέγχεις το κέντρο βάρους σου, να πατάς αρμονικά στο παρκέ, να ισορροπείς, να αλλάζεις κατεύθυνση χωρίς να χάνεις τον έλεγχο του σώματός σου, να νιώθεις ότι τα πόδια σου συντονίζονται απόλυτα με το μυαλό σου.

Και αυτό εξηγεί γιατί τόσοι περιφερειακοί παίκτες πέρασαν από το "σχολείο" του, παρότι δεν έπαιζαν ποτέ πραγματικό post παιχνίδι.

Ο Κόμπι δεν έγινε καλύτερος επειδή απέκτησε ένα ακόμα spin move, αλλά επειδή κάθε προσποίηση ξεκινούσε πλέον από τα πόδια του.

Ο ΛεΜπρόν δεν έμαθε μόνο να ποστάρει, αλλά να σταματάει, να περιστρέφεται και να επιτίθεται με διαφορετικό ρυθμό. Αυτό είναι το Dream Shake, όχι απαραίτητα το χορευτικό που έκανε τόσο απρόβλεπτο τον Χακίμ Ολάζουον.

Είναι η φιλοσοφία πίσω από αυτήν

Βέβαια, υπάρχει και η άλλη πλευρά της ιστορίας. Πολλοί προπονητές έχουν υποστηρίξει ότι δεν έχουν όλοι οι παίκτες λόγο να μαθαίνουν τόσο σύνθετες κινήσεις. Ένας ψηλός που ζει από τα screen, τα alley-oops και τα επιθετικά ριμπάουντ δύσκολα θα μετατραπεί ξαφνικά σε... Ολάζουον.

Στο σύγχρονο NBA, όπου οι περισσότερες επιθέσεις χτίζονται πάνω στο pick-and-roll, στο spacing και στα τρίποντα, αρκετές από τις κλασικές post κινήσεις εμφανίζονται πολύ πιο σπάνια από ό,τι τη δεκαετία του '90, οπότε ένα δίκιο το έχουν.

Αλλά ταυτόχρονα χάνουν και το βασικό νόημα.

Γιατί το Dream Shake δεν είναι μια κίνηση, αλλά μια άσκηση κινητικότητας. Ή αλλιώς ένας τρόπος να εκπαιδεύσεις το σώμα σου να αντιδρά πιο γρήγορα από τον αντίπαλο. Γι' αυτό και δεν έχει ηλικία, ούτε θέση, ούτε και εποχή.

Αν το καλοσκεφτείς, οι κορυφαίοι αθλητές σχεδόν σε κάθε άθλημα επενδύουν σήμερα στο footwork. Οι ποδοσφαιριστές δουλεύουν σκάλες ταχύτητας, οι τενίστες αφιερώνουν ώρες στις μικρές μετακινήσεις, οι πυγμάχοι (ειδικά αυτοί) γνωρίζουν ότι η γροθιά ξεκινά από τα πόδια. Ακόμα και στο padel ή στο pickleball, το πρώτο πράγμα που μαθαίνεις δεν είναι το χτύπημα αλλά το πώς θα βρεθείς σωστά στη μπάλα.

Το μπάσκετ δεν αποτελεί εξαίρεση

Οι καλύτεροι παίκτες του κόσμου δεν πηγαίνουν στον Ολάζουον επειδή πιστεύουν ότι θα παίξουν ξανά σαν το 1994, αλλά γιατί ξέρουν ότι η ισορροπία, ο έλεγχος του σώματος και η ποιότητα των βημάτων είναι διαχρονικά όπλα.

Το παιχνίδι μπορεί να άλλαξε, το τρίποντο να κυριαρχεί, οι κατοχές να τελειώνουν γρηγορότερα και οι ψηλοί να εκτελούν πλέον από τα οκτώ μέτρα, όμως μία αλήθεια παραμένει ίδια εδώ και δεκαετίες.

Το μπάσκετ παίζεται με τα χέρια, αλλά κερδίζεται όμως με τα πόδια.

Και ίσως γι' αυτό, κάθε καλοκαίρι, οι μεγαλύτεροι αστέρες του NBA συνεχίζουν να χτυπούν την πόρτα του Χακίμ Ολάζουον. Όχι για να αντιγράψουν έναν θρύλο, αλλά για να μάθουν κάτι που δεν πρόκειται ποτέ να βγει από τη μόδα: πώς να κινούνται καλύτερα από όλους τους υπόλοιπους.