Με τέτοιες εμφανίσεις, πρωταθλητισμός δεν γίνεται…

Υπάρχουν ήττες που μπορείς να αποδεχθείς, ακόμη κι αν πονάνε. Το ποδόσφαιρο δεν προσφέρει εγγυήσεις και κανείς δεν κερδίζει για πάντα, όμως, αυτό που δύσκολα μπορεί να χωνέψει κάποιος είναι να βλέπει την ομάδα του να παρουσιάζεται τόσο κατώτερη των περιστάσεων σε ένα ντέρμπι που θα έπρεπε να αντιμετωπίσει με εντελώς διαφορετική νοοτροπία.

Αυτό συμβαίνει στην ΑΕΚ, όπου η ήττα με 2-0 από τον Παναθηναϊκό στο ΟΑΚΑ δεν ήταν απλώς ένα αρνητικό αποτέλεσμα. Ήταν μια εμφάνιση που έφερε ξανά στην επιφάνεια προβλήματα τα οποία, κάθε άλλο, παρά πρώτη φορά εμφανίζονται.

Όταν δέχεσαι γκολ στα πρώτα 33 δευτερόλεπτα δεν χρειάζεται να πεις και πολλά για την πνευματική προετοιμασία, ενός τέτοιου ντέρμπι. Στο πρώτο ημίχρονο η ΑΕΚ έμοιαζε να μην μπορεί να ακολουθήσει τον ρυθμό και την ένταση του αντιπάλου της. Έχασε μονομαχίες, δεν πήρε δεύτερες μπάλες, έκανε λάθη στην ανάπτυξη και δυσκολεύτηκε ακόμη και να δημιουργήσει τις προϋποθέσεις για να απειλήσει. Η συνεργασία Πήλιου και Μάγερ ήταν ουσιαστικά η μοναδική αξιόλογη επιθετική στιγμή της.

Κι αν η κατάσταση παρέμενε διαχειρίσιμη στην ανάπαυλα, αυτό οφειλόταν εν μέρει στον Μπρινιόλι και στην τύχη, με τον Παναθηναϊκό να έχει δύο δοκάρια με τους Αντίνο και Λιβάι. Η εικόνα, πάντως, δεν άφηνε περιθώρια για ιδιαίτερη αισιοδοξία.

Με το ξεκίνημα του δεύτερο ημιχρόνου και πάνω που προσπάθησε να δείξει ότι θα μπει στο ματς, η ΑΕΚ πλήρωσε την αδυναμία στο δεξί άκρο της άμυνας. Ο Γκεοργκίεφ, που είχε πάρει τη θέση του Ρότα, ο οποίος είχε κάνει το λάθος στο πρώτο γκολ, έκανε με τη σειρά λάθος, με αποτέλεσμα το ματς να πάει σε δρόμο δίχως γυρισμό.

Χαρακτηριστικό το πόσο ανέτοιμη εμφανίστηκε στο ΟΑΚΑ η ΑΕΚ είναι το γεγονός ότι, στο τελευταίο κομμάτι του αγώνα, με παίκτη περισσότερο και με ένα άκρως επιθετικογενές σχήμα, δεν κατάφερε να ούτε καν να δείξει ότι παίζει κόντρα σε δέκα ποδοσφαιριστές. Έλειπε η καθαρή σκέψη, η ένταση κι η αίσθηση ότι υπήρχε ένα συγκεκριμένο σχέδιο για να αλλάξει η κατάσταση.

Κάπως έτσι επιβεβαιώθηκε και το πρόβλημα που αντιμετωπίζουν οι «κιτρινόμαυροι» μακριά από τη Νέα Φιλαδέλφεια. Η επίκληση της δυναμικής της έδρας, πάντως, δεν μπορεί να γίνει μόνιμη δικαιολογία, γιατί η ΑΕΚ δεν είναι ομάδα έδρας, αλλά μια μεγάλη ομάδα με απαιτήσεις και στόχο να πρωταγωνιστεί. Η πρωταθλήτρια που πέρσι έβαλε τα γυαλιά σε όλους κι οφείλει να το αποδεικνύει παντού.

Όσο για τη θέση του δεξιού μπακ είναι από μόνη της μια συζήτηση. Δεν θα την χαρακτήριζα, πάντως, μεγάλη, γιατί, πολύ απλά, ήταν επί της ουσίας θέμα χρόνου να πληρώσει η ΑΕΚ την απόφαση να μην αποκτηθεί παίκτης πίσω από τον Ρότα.

Ήταν μια απόφαση των Νίκολιτς και Ριμπάλτα που η ομάδα την πληρώνει ακριβά σε ένα δύσκολο σημείο, αλλά παράλληλα δείχνει και τη νοοτροπία που υπάρχει στον σύλλογο απέναντι σε έναν προπονητή που κέρδισε την εμπιστοσύνη σου με άκρως πειστικό τρόπο. Στηρίζεις τις επιλογές του ακόμα κι αν δείχνουν λανθασμένες.

Τέλειωσαν όλα στο ΟΑΚΑ; Αλίμονο αν το πιστεύει κάποιος αυτό… Άλλωστε, οι μεγάλες ομάδες δεν κρίνονται μόνο στις καλές τους ημέρες, αλλά κρίνονται κυρίως από τον τρόπο με τον οποίο αντιδρούν όταν τα πράγματα δυσκολεύουν και όταν τα προβλήματα γίνονται ορατά σε όλους.

Η «Ένωση» χρειάζεται αυτοκριτική, διορθώσεις και αλλαγή νοοτροπίας στις εκτός έδρας αναμετρήσεις της. Ο Νίκολιτς καλείται να βρει τις απαντήσεις, οι ποδοσφαιριστές να αναλάβουν τις ευθύνες τους κι ο οργανισμός να διαχειριστεί τη δύσκολη περίοδο με καθαρό μυαλό. Ψυχραιμία, προσοχή και καμία ισοπέδωση…