DeJuan Blair: Το ιατρικό θαύμα του NBA που έπαιζε χωρίς πρόσθιους χιαστούς και στα δύο γόνατα

Στο NBA έχουμε δει αθλητές να αγωνίζονται με τραυματισμούς που θα έστελναν τους περισσότερους ανθρώπους κατευθείαν στο χειρουργείο, όπως και βιονικούς τυπάδες να επιστρέφουν από ρήξεις χιαστών ακόμα καλύτεροι (βλ. Ουέστμπρουκ), ή να ξεπερνούν σοβαρά κατάγματα και να συνεχίζουν την καριέρα τους κόντρα σε κάθε πρόβλεψη. Η περίπτωση, όμως, του DeJuan Blair είναι κάτι το εντελώς διαφορετικό.

Ο Αμερικανός σέντερ κατάφερε να παίξει στο υψηλότερο επίπεδο του αθλήματος χωρίς να διαθέτει το απαιτούμενο ύψος για τη θέση του - με 2,03 μ. ύψος δεν είναι και το πιο εύκολο για έναν σέντερ- αλλά του έλειπε κάτι πολύ πιο βασικό από μερικά εκατοστά ύψους. Και αυτό το κάτι που απουσίαζε, λέγεται πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος σε κανένα από τα δύο γόνατά του.

Όταν ο Blair ξεκινούσε την επαγγελματική του καριέρα με τους San Antonio Spurs, το 2009, είχε ήδη προκαλέσει το ενδιαφέρον των ανθρώπων του NBA προερχόμενος από μια εξαιρετική παρουσία στο Πανεπιστήμιο του Pittsburgh, θεωρούνταν υποψήφιος ακόμη και για υψηλή θέση στο draft. Ωστόσο, οι ιατρικές εξετάσεις πριν από την επιλογή των παικτών αποκάλυψαν κάτι που άλλαξε τα δεδομένα και αυτό είναι ότι απουσίαζαν και οι δύο πρόσθιοι χιαστοί, με αποτέλεσμα η μετοχή του να πέσει κατακόρυφα. Τελικά ελέγεη στον δεύτερο γύρο του draft, αλλά ακόμα και αυτό έμοιαζε με τεράστια επιτυχία για τον ίδιο, και ταυτόχρονα μεγαλύτερη κίνηση-ρίσκο από την ομάδα που τον επέλεξε, δηλαδή τους Σπερς.

Πώς γίνεται να παίζεις μπάσκετ χωρίς χιαστούς;

Για να το κάνουμε πιο λιανά για όσους δεν γνωρίζουν, ο πρόσθιος χιαστός σύνδεσμος είναι ένας από τους βασικούς σταθεροποιητικούς συνδέσμους του γονάτου. Συνδέει το μηριαίο οστό με την κνήμη και περιορίζει συγκεκριμένες κινήσεις, κυρίως την υπερβολική μετατόπιση και την περιστροφική αστάθεια της άρθρωσης. Σε πιο απλά ελληνικά, βοηθά το γόνατο να παραμένει σταθερό όταν τρέχουμε, αλλάζουμε κατεύθυνση, προσγειωνόμαστε μετά από ένα άλμα ή δεχόμαστε απότομη επιβάρυνση.

Στην περίπτωση του Blair, αυτό το έργο έπρεπε να αναλάβουν σε πολύ μεγαλύτερο βαθμό οι υπόλοιποι μηχανισμοί σταθεροποίησης του γονάτου. Οι τετρακέφαλοι, οι οπίσθιοι μηριαίοι και οι υπόλοιποι σύνδεσμοι και ιστοί. Εφόσον οι μύες του παρέμεναν δυνατοί και λειτουργικοί, μπορούσε να διατηρεί τον έλεγχο της άρθρωσης και να αγωνίζεται σε επαγγελματικό επίπεδο.

Το εντυπωσιακό είναι ότι ο οργανισμός του είχε προσαρμοστεί σταδιακά σε αυτή την κατάσταση, καθώς οι παλαιότερες επεμβάσεις που είχε υποβληθεί στο λύκειο δεν είχαν ως στόχο την αφαίρεση των χιαστών. Η εκτίμηση ήταν ότι είχε επιχειρηθεί η αποκατάσταση μερικών τραυματισμών, χωρίς επιτυχία, με τους συνδέσμους να φθείρονται σταδιακά μέχρι να μην είναι πλέον λειτουργικοί.

Αυτή η σταδιακή εξέλιξη ενδέχεται να έδωσε στο σώμα του χρόνο να προσαρμοστεί, καθώς υπήρχε κίνδυνος η απότομη απώλεια των συνδέσμων να προκαλέσει πολύ μεγαλύτερη αστάθεια και να αυξήσει τον κίνδυνο τραυματισμού.

Ένα μπασκετικό φαινόμενο με μεγάλο ρίσκο

Φυσικά, το γεγονός ότι ο Blair μπορούσε να αγωνίζεται χωρίς πρόσθιους χιαστούς δεν σήμαινε ότι τα γόνατά του ήταν άτρωτα. Η απουσία τους μάλιστα συνδεόταν με αυξημένο κίνδυνο τραυματισμών, ιδιαίτερα στους μηνίσκους, ενώ υπήρχαν ανησυχίες και για πιθανή εμφάνιση οστεοαρθρίτιδας στο μέλλον.

Δεν σημαίνει, επίσης, ότι κάθε αθλητής με αντίστοιχη ανατομική κατάσταση θα μπορούσε να κάνει το ίδιο. Η μυϊκή δύναμη, η ανατομία, η ελαστικότητα των υπόλοιπων ιστών και ο τρόπος με τον οποίο κάποιος τρέχει, πηδά και προσγειώνεται μπορούν να παίξουν καθοριστικό ρόλο σε τραυματισμούς. Στην περίπτωση του Blair, ενδέχεται να υπήρχαν συγκεκριμένες προσαρμογές στην κίνησή του που περιόριζαν την επιβάρυνση των γονάτων του.

Και δεν ήταν ο μοναδικός επαγγελματίας αθλητής με αυτή την ιδιαιτερότητα. Ο quarterback Philip Rivers αγωνίστηκε με μη λειτουργικό πρόσθιο χιαστό στο δεξί γόνατο σε αγώνα της postseason του NFL το 2008, πριν υποβληθεί σε επέμβαση αποκατάστασης. Αντίστοιχα, ο Hines Ward των Pittsburgh Steelers είχε ανακαλύψει ότι δεν διέθετε πρόσθιο χιαστό στο αριστερό γόνατο, εξαιτίας ενός παιδικού ατυχήματος με ποδήλατο.

Η περίπτωση του DeJuan Blair παραμένει, ωστόσο, ξεχωριστή

Γιατί άλλο είναι να επιστρέφεις στο γήπεδο μετά από έναν σοβαρό τραυματισμό και άλλο να χτίζεις μια επαγγελματική καριέρα στο NBA χωρίς τους δύο συνδέσμους που θεωρούνται τόσο σημαντικοί για τη σταθερότητα των γονάτων σου.

Ένα πραγματικό μπασκετικό παράδοξο, μια περίπτωση που μοιάζει με ιατρικό θαύμα και μια υπενθύμιση ότι το ανθρώπινο σώμα μπορεί μερικές φορές να ξεπεράσει ακόμη και τα πιο απίθανα όρια.