Κίναν Έβανς: Ο «Ντέρικ Ρόουζ της Ευρώπης» σε μια μάχη που δεν τελειώνει ποτέ

Το περιμέναμε καιρό να συμβεί, ειδικά από τη στιγμή που κυκλοφόρησε ότι η Ζαλγκίρις τον έφερε και πάλι στην πρώτη ομάδα. Ο Κίναν Έβανς πάτησε ξανά το παρκέ της EuroLeague με τη φανέλα που έχει συνδεθεί περισσότερο από όλες, σχεδόν έναν χρόνο μετά τον νέο σοβαρό τραυματισμό που τον ανάγκασε να ξεκινήσει ξανά από το μηδέν. Στη νίκη της λιθουανικής ομάδας με 91-74 επί της Βίρτους Μπολόνια, ο Αμερικανός γκαρντ έμεινε στο γήπεδο για 18 λεπτά και 33 δευτερόλεπτα, σημείωσε 4 πόντους, μάζεψε 3 ριμπάουντ, μοίρασε 3 ασίστ και δεν υπέπεσε σε κανένα λάθος.

Εντάξει, δεν ήταν ακριβώς εμφάνιση επιπέδου Έβανς, από τις μέρες που μας ανάγκαζε να τον αποθεώνουμε για όσα έκανε, αλλά και για τα όσα περιμέναμε από εκείνον στο μέλλον. Δεν ήταν εκείνη η βραδιά που θα συζητάμε για χρόνια επειδή ένας παίκτης διέλυσε τον αντίπαλό του, ήταν όμως ένα βράδυ που άξιζε να θυμόμαστε για έναν πολύ πιο ουσιαστικό λόγο.

Γιατί ο Κίναν Έβανς δεν επέστρεψε απλώς στο μπάσκετ, έκανε ένα comeback για δεύτερη φορά σε μια ζωή που οι τραυματισμοί προσπάθησαν επανειλημμένα να του στερήσουν.

Ο άνθρωπος που έμαθε να ζει με το restart

Στον επαγγελματικό αθλητισμό αγαπάμε τις ιστορίες της επιτυχίας, από τον αθλητή που δουλεύει σκληρά ή εκείνον που ξεπερνά τα εμπόδια, φτάνοντας στην κορυφή, ζώντας μέσα στα τρόπαια και τη δόξα. Αυτό είναι το πιο ωραίο κομμάτι του παραμυθιού, την ίδια όμως υπάρχει και η άλλη πλευρά. Εκείνη που δεν έχει γεμάτα γήπεδα, χειροκροτήματα και αποδυτήρια που πανηγυρίζουν. Εκείνη που περιλαμβάνει ατελείωτες ώρες αποκατάστασης, επαναλαμβανόμενες ασκήσεις, πόνο, αμφιβολίες και την καθημερινή προσπάθεια να πείσεις τον εαυτό σου ότι μπορείς να ξανακάνεις κάτι που μέχρι χθες θεωρούσες αυτονόητο.

Και ο Έβανς, δυστυχώς, γνωρίζει αυτή την πλευρά καλύτερα από όσο θα ήθελε.

Ο Αμερικανός γκαρντ είχε καταφέρει να καθιερωθεί ως ένας από τους πιο ενδιαφέροντες περιφερειακούς της EuroLeague, με την ταχύτητα, τη δημιουργία και την ικανότητά του να παίρνει την ομάδα στις πλάτες του. Η πορεία του, όμως, διακόπηκε από σοβαρούς τραυματισμούς, ειδικά στον Ολυμπιακό, με κάθε επιστροφή να συνοδεύεται από την προσδοκία ότι αυτή θα είναι επιτέλους η αρχή μιας σταθερής περιόδου.

Και μετά ήρθε το δύσκολο κομμάτι του restart

Η επιστροφή στην αφετηρία, ίσως και πιο πίσω, όταν έχεις ήδη διανύσει μεγάλο μέρος της διαδρομής.

Είναι εύκολο να μιλάμε για υπομονή όταν δεν είμαστε εμείς εκείνοι που πρέπει να περιμένουμε ή ακόμα χειρότερα, να βιοποριζόμαστε από αυτό. Να λέμε «θα επιστρέψει» όταν δεν είμαστε εμείς που πρέπει να περάσουμε ξανά από τη διαδικασία, να εμπιστευτούμε το σώμα μας και να συμφιλιωθούμε με την ιδέα ότι τίποτα δεν είναι δεδομένο.

Γι' αυτό και η επιστροφή του Έβανς έχει κάτι βαθιά ανθρώπινο. Δεν μας θυμίζει απλώς πόσο δυνατός μπορεί να είναι ένας αθλητής, αλλά το πόση δύναμη χρειάζεται για να συνεχίζεις όταν η ζωή σε αναγκάζει να ξεκινάς ξανά.

Το μάθημα του Έβανς δεν αφορά μόνο το μπάσκετ

Δεν χρειάζεται να είσαι επαγγελματίας αθλητής για να καταλάβεις το πόσο σκληρά του φέρθηκε η ζωή, από τη στιγμή που έφτασε στο κορυφαίο επίπεδο. Δεν χρειάζεται καν να έχεις περάσει έναν τραυματισμό που απειλεί την καριέρα σου. Αρκεί να έχεις βρεθεί σε εκείνη τη θέση όπου κάτι που θεωρούσες δεδομένο ξαφνικά χάνεται. Ίσως να μην είναι υπερβολή, ότι ο Έβανς είναι ό,τι πιο κοντινό στον Ντέρικ Ρόουζ της Ευρώπης, έχοντας όλα τα προσόντα να γίνει (ο) κορυφαίος, και τελικά οι τραυματισμοί να αποφασίσουν να του στήσουν καρτέρι.

Και ο τελευταίος μάλιστα, ήρθε ίσως τη χειρότερη στιγμή. Στον πρώτο αγώνα επιστροφής του στη EuroLeague με τη φανέλα του Ολυμπιακού. Δεν ήταν μια δουλειά που δεν πήγε όπως περίμενε, αλλά ένα σχέδιο που διαλύθηκε. Μια προσπάθεια που απέτυχε ενώ είχε δώσει τα πάντα και έπρεπε να ακολουθήσει μια νέα μακρά περίοδος που θα τον ανάγκαζε να ξαναχτίσει από την αρχή όσα πίστευε ότι είχε ήδη κατακτήσει.

Σε αυτές τις στιγμές, το πιο δύσκολο δεν είναι πάντα η πτώση, αλλά η απόφαση να προσπαθήσεις ξανά, γνωρίζοντας ότι υπάρχει πιθανότητα να πονέσεις με τον ίδιο τρόπο.

Ο Έβανς δεν μας διδάσκει ότι όλα γίνονται αν το θέλουμε αρκετά, καθώς η πραγματικότητα είναι πολύ πιο σύνθετη και ορισμένες φορές πολύ πιο σκληρή. Μας θυμίζει, όμως, ότι αξίζει να συνεχίζουμε να προσπαθούμε για όσα έχουν σημασία για εμάς, ακόμη κι όταν η διαδρομή δεν μοιάζει πλέον με αυτή που είχαμε σχεδιάσει.

Και το κάνει με τον πιο ουσιαστικό τρόπο. Όχι με βαρύγδουπες δηλώσεις, αλλά με την παρουσία του στο παρκέ.

Αυτό είναι το μεγαλείο του αθλητισμού όταν ξεπερνά τα όρια των γραμμών του γηπέδου. Δεν σου δείχνει μόνο ποιος είναι ο καλύτερος. Σου θυμίζει τι σημαίνει να επιμένεις, όταν το εύκολο θα ήταν να εγκαταλείψεις.

Καλώς επέστρεψες, Κίναν. Το αξίζεις.