Ραστόντερ: Μήπως βιαστήκαμε να τον βγάλουμε… Γερεμέγεφ;

Στο ελληνικό ποδόσφαιρο έχουμε ένα ταλέντο που καλλιεργούμε με αξιοθαύμαστη συνέπεια, βγάζοντας συμπεράσματα για έναν ποδοσφαιριστή προτού καλά καλά τον δούμε να παίζει. Ορισμένες κακές ή έστω μέτριες εμφανίσεις αρκούν για να γίνει μεταγραφή-παρωδία, μερικές συμμετοχές χωρίς γκολ για να χαρακτηριστεί άχρηστος και μια περίοδος στον πάγκο για να αποφασίσουμε την τύχη του.

Μέχρι να έρθει ένα γκολ και να αρχίσουμε να αναρωτιόμαστε αν τελικά τον αδικήσαμε.

Κάπως έτσι έχει αρχίσει να διαμορφώνεται η ιστορία του Ελμίν Ραστόντερ στον Παναθηναϊκό. Ο επιθετικός που αντιμετωπίστηκε από αρκετούς ως μια αμφίβολη περίπτωση, που μπήκε εύκολα στην ίδια συζήτηση με τον Γερεμέγεφ και που δεν έχει καταφέρει ακόμη να κερδίσει την εμπιστοσύνη του κόσμου ή του προπονητή του, βρήκε ξανά τρόπο να τραβήξει πάνω του τα βλέμματα. Αυτήν τη φορά, με ένα εξαιρετικό τακουνάκι στο 89ο λεπτό απέναντι στον Άρη, για να χαρίσει στον Παναθηναϊκό μια αγχωτική νίκη σε ένα παιχνίδι όπου οι Θεσσαλονικείς είχαν βάλει δύσκολα στους «πράσινους».

Και ξαφνικά, εκεί που ο Ραστόντερ ήταν ο εύκολος στόχος για την επόμενη ποδοσφαιρική μας ατάκα, έγινε ο άνθρωπος που έδωσε τη λύση.

Η ταμπέλα μπαίνει εύκολα. Το γκολ, όχι τόσο

Ας είμαστε ειλικρινείς, ο Ραστόντερ δεν έχει πείσει μέχρι στιγμής ότι αξίζει να βρίσκεται πάνω από τον Τετέι, τον Λιβάι Γκαρσία ή τον Ντέσερς στην ιεραρχία της επίθεσης. Δεν έχει παρουσιάσει τέτοια σταθερότητα, τέτοια συνολική εικόνα ή τέτοια αγωνιστική υπεροχή ώστε να απαιτεί θέση βασικού. Το να βάζεις ένα ωραίο γκολ δεν σημαίνει ότι ξαφνικά λύθηκαν όλα τα προβλήματά σου. Αν ήταν έτσι, θα είχαμε γεμίσει με πρωταγωνιστές κάθε φορά που κάποιος έβρισκε δίχτυα.

Υπάρχει, όμως, μια σημαντική λεπτομέρεια η οποία λέει ότι έχει ήδη τέσσερα γκολ, παρά τον περιορισμένο χρόνο συμμετοχής του. Δύο για το πρωτάθλημα, ένα στο κύπελλο (χτες) και ένα στο Conference League και μάλιστα δύο από αυτά έχουν αποδειχθεί καθοριστικά. Το ένα απέναντι στην ΠΑΚΣΙ, στο 2-2 του ΟΑΚΑ, συνέβαλε στην πρόκριση του Παναθηναϊκού, το άλλο πριν λίγες ώρες απέναντι στον Άρη, σε ένα σημείο που το παιχνίδι έμοιαζε να οδεύει προς μια ακόμη δύσκολη βραδιά για τους «πράσινους».

Δεν μιλάμε, επομένως, για έναν επιθετικό που σκοράρει όταν όλα έχουν κριθεί και το αποτέλεσμα επιτρέπει σε όλους να χαλαρώσουν, αλλά για έναν παίκτη που, έστω σε μικρά χρονικά διαστήματα, έχει καταφέρει να επηρεάσει την έκβαση αγώνων.

Αυτό δεν τον κάνει αυτομάτως σπουδαίο, σίγουρα όμως τον κάνει χρήσιμο, περισσότερο απ' όσο ίσως θέλουμε να παραδεχτούμε.

Ο νέος Γερεμέγεφ ή ένας παίκτης που δεν προλάβαμε να αξιολογήσουμε;

Η σύγκριση με τον Γερεμέγεφ είναι βολική καθώς στο ελληνικό ποδόσφαιρο αγαπάμε τις εύκολες συγκρίσεις, ειδικά όταν μπορούμε να χωρέσουμε έναν παίκτη σε μια ήδη γνωστή κατηγορία. Βρίσκουμε ομοιότητες, θυμόμαστε προηγούμενες περιπτώσεις και αποφασίζουμε ότι ξέρουμε περίπου πώς θα εξελιχθεί η ιστορία. Δεν χρειάζεται καν να περιμένουμε να τη δούμε ολόκληρη.

Μόνο που το ποδόσφαιρο δεν λειτουργεί πάντα με επαναλήψεις. Το γεγονός ότι ένας επιθετικός δεν έχει καταφέρει να πείσει σε συγκεκριμένο χρονικό διάστημα δεν σημαίνει ότι θα ακολουθήσει αναγκαστικά την ίδια διαδρομή με κάποιον άλλον. Ούτε ότι η περιορισμένη συμμετοχή του αποτελεί από μόνη της απόδειξη πως δεν μπορεί να προσφέρει περισσότερα.

Γιατί, τελικά, ο Ραστόντερ δεν έχει αποδείξει ακόμη ότι είναι καλύτερος από τους υπόλοιπους που έχει μπροστά του, σίγουρα όμως, έχει δείξει ότι μπορεί να γίνει καθοριστικός όταν του δοθεί η ευκαιρία. Ας περιμένουμε, λοιπόν, λίγο πριν γράψουμε τον επίλογο. Ο Ραστόντερ δεν έχει κερδίσει ακόμη τη θέση του βασικού. Έχει κερδίσει, όμως, το δικαίωμα να μην τον αντιμετωπίζουμε σαν χαμένη υπόθεση.

Και αν κάτι μας έχει διδάξει το ποδόσφαιρο, είναι ότι ο παίκτης που σήμερα αντιμετωπίζεις ως ανέκδοτο μπορεί αύριο να γίνει εκείνος που θα σου χαλάσει τη βραδιά.