Το βράδυ που το ποδόσφαιρο περίμενε να είναι καλά ο Καρέτσας

Δεν είχε περάσει και πολλή ώρα από το ποδαρικό με το δεξί της ΑΕΚ κόντρα στη ΛΑΣΚ, και το ζάπινγκ έπεσε αυτόματα πάνω στο Ντόρτμουντ-Βιγιαρεάλ. Champions League, βραδινό ματς και προφανώς η επιθυμία να παρακολουθήσουμε το νέο wonderkid της Εθνικής Ελλάδος, τον Κωνσταντίνο Καρέτσα με την κίτρινη φανέλα.

Μόνο που μέσα σε λίγα δευτερόλεπτα το ποδόσφαιρο έπαψε να έχει σημασία. Η κάμερα έδειξε ότι ένας παίκτης της γηπεδούχου ομάδας έχει σωριαστεί στο έδαφος, πιάνει το στήθος του και δεν κινείται. Την ίδια ώρα τα πλάνα κάνουν ζουμ στους θεατές οι οποίοι παρακολουθούν με κομμένη την ανάσα και τα χέρια στο κεφάλι, λες και έχει γίνει κάτι πολύ κακό. Για οποιονδήποτε ποδοσφαιριστή και να βλέπαμε θα ήταν μια σοκαριστική εικόνα, από τη στιγμή όμως που συνειδητοποιήσαμε ότι αυτός ο κάποιος ήταν ο Καρέτσας, ήταν ικανό να παγώσει λίγο πιο έντονα τον χρόνο και το pause.

Δεν έχει σημασία πόσα παιχνίδια έχεις δει στη ζωή σου. Όσο συνηθισμένος κι αν είσαι στις δυνατές συγκινήσεις του ποδοσφαίρου, υπάρχουν εικόνες που σε βγάζουν απότομα από τη θέση του θεατή. Δεν σκέφτεσαι το σκορ, δεν σκέφτεσαι ποιος θα κερδίσει, δεν σε νοιάζει η τακτική, ούτε ποιος θα πάρει τους τρεις βαθμούς, παρά μόνο αν το παιδί είναι καλά.

Και ο Καρέτσας είναι, στην τελική, ακόμη ένα παιδί

Ένας 18χρονος που έχει προλάβει μέσα σε ελάχιστο χρόνο να βρεθεί στο επίκεντρο του ελληνικού ποδοσφαίρου, να φορέσει τη φανέλα της Εθνικής, να παίξει στο Champions League και να θεωρείται ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς του. Εκείνη τη στιγμή, όμως, όλα έμοιαζαν λίγα μπροστά στο σκηνικό του Βεστφάλεν Στάντιον.

Στο 27ο λεπτό της αναμέτρησης, ο Έλληνας διεθνής αισθάνθηκε αδιαθεσία και σωριάστηκε στον αγωνιστικό χώρο, σε μια εικόνα ικανή για να προκαλέσει ανησυχία. Οι συμπαίκτες του έσπευσαν κοντά του, ο Νίκο Κόβατς προχώρησε στην αντικατάστασή του και ο Καρέτσας αποχώρησε από το γήπεδο με φορείο. Όσο για την εξέδρα, το χειροκρότημα των φίλων της Ντόρτμουντ ήταν ίσως το πιο ανθρώπινο πράγμα που μπορούσε να συμβεί εκείνη τη στιγμή.

Η Ντόρτμουντ ενημέρωσε στη συνέχεια πως ο Καρέτσας παρουσίασε πρόβλημα στην κυκλοφορία του αίματος και, για αυτόν τον λόγο, δεν μπορούσε να συνεχίσει, ευτυχώς όμως παρά την ανησυχία που προκάλεσε το περιστατικό, η γερμανική ομάδα ανέφερε πως ο νεαρός ποδοσφαιριστής ήταν καλά δεδομένων των συνθηκών, ενώ κρίθηκε απαραίτητο να μεταφερθεί στο νοσοκομείο για τις απαραίτητες εξετάσεις.

Και κάπου εκεί βρίσκεται ίσως το σημαντικότερο κομμάτι αυτής της ιστορίας. Όχι στο τι θα γίνει με το επόμενο παιχνίδι, ούτε στο αν ο Καρέτσας θα χάσει κάποιες προπονήσεις ή αγώνες. Αυτά μπορούν να περιμένουν και το μόνο που μετράει είναι να είναι καλά.

Γιατί όταν βλέπεις έναν ποδοσφαιριστή να πέφτει στο χορτάρι, ειδικά τόσο νεαρό, υπάρχει μια περίεργη στιγμή σιωπής. Όσο κι αν γύρω του βρίσκονται δεκάδες χιλιάδες άνθρωποι, ακόμη κι αν λίγα λεπτά πριν πανηγύριζαν μια φάση ή αποδοκίμαζαν μια απόφαση του διαιτητή, ξαφνικά όλοι κοιτάζουν το ίδιο πράγμα.

Και ίσως αυτό να είναι το μόνο καλό που μπορείς να κρατήσεις από μια τόσο άσχημη εικόνα. Ότι για λίγα λεπτά δεν υπήρχαν αντίπαλοι, χρώματα, βαθμολογίες και Champions League. Υπήρχε μόνο ένας 18χρονος που χρειαζόταν να είναι καλά.

Ένα παιδί πεσμένο στο χορτάρι, δύο χέρια στο στήθος και ένα γήπεδο που για λίγα δευτερόλεπτα ξέχασε να αναπνεύσει.

Και κάπου έξω από το γήπεδο, μακριά από τα φώτα και τον θόρυβο, ένας 18χρονος θα περιμένει να ακούσει ότι όλα είναι καλά. Αυτό είναι το μόνο αποτέλεσμα που έχει σημασία. Όλα τα υπόλοιπα μπορούν να περιμένουν μέχρι την επόμενη σέντρα.

Για την ιστορία, Ντόρτμουντ-Βιγιαρεάλ 3-2, αλλά δεν έχει και τόση σημασία: