Η ΑΕΚ «μεγαλώνει» τα όνειρά της

Τρίτη νίκη στην ιστορία της στο Champions League, αυτό λέει πολλά από μόνο του. Μάλιστα, η ΑΕΚ το πέτυχε σε ένα από τα λεγόμενα «must win» παιχνίδια, για να μπορέσει να δει με... διαφορετικό μάτι τη συνέχεια στη διοργάνωση.

Είναι σαν να ακούω στ’ αυτιά μου από ορισμένους «έλα μωρέ, ποια ΛΑΣΚ», ορμώμενοι ενδεχομένως από τα… μεγαθήρια με τα οποία παίζουν οι άλλοι. Ναι, η ΛΑΣΚ δεν είναι Ρεάλ, Σίτι ή κάποιο από τα ονόματα που προκαλούν δέος μόνο και μόνο με την παρουσία τους. Είναι, όμως, η πρωταθλήτρια Αυστρίας, μια ομάδα που έφτασε στη League Phase, αποκλείοντας με… πεντάρα τη Σέλτικ κι ήρθε στη Νέα Φιλαδέλφεια, γνωρίζοντας ότι αν πάρει αποτέλεσμα, σε ένα ματς που δεν ήταν το φαβορί, θα έφτιαχνε το δικό της μέλλον στη διοργάνωση.

Η ΑΕΚ εμφανίστηκε απόλυτα έτοιμη για ένα τέτοιο παιχνίδι κι έκανε αυτό που ξέρει καλά στο ξεκίνημα της σεζόν, να προηγείται στο σκορ κι όταν είδε ότι το δεύτερο γκολ δεν ερχόταν παρά τις ευκαιρίες που είχε, δεν επέτρεψε στην πίεση να μετατραπεί σε πανικό. Παράλληλα, Γιόβιτς και Βάργκα είχαν τις ευκαιρίες τους, αλλά δεν ήταν εκείνοι που έγραψαν το όνομά τους στον πίνακα των σκόρερ.

Το έκανε ο Μαρίν με μια αριστουργηματική εκτέλεση που επιβεβαίωσε την ποιότητά του κι έδειξε κάτι ακόμα πιο σημαντικό: όταν η μία λύση δεν εμφανίζεται, υπάρχει κάποιος άλλος για να πάρει την ευθύνη. Το ίδιο ισχύει για τον Μάγερ, για τους παίκτες της άμυνας που μπορούν να δώσουν πράγματα σε διαφορετικές φάσεις του αγώνα, αλλά και για ένα ρόστερ που δείχνει να έχει περισσότερες από μία διαδρομές προς το αποτέλεσμα. Κάτω από τα δοκάρια, μάλιστα, ήρθε μια ακόμη υπενθύμιση της αξίας του βάθους.

Ο Μπρινιόλι βρέθηκε σε μια βραδιά Champions League χωρίς τον απαιτούμενο αγωνιστικό ρυθμό και, όταν η μπάλα «έκαιγε», έκανε τη δουλειά του. Σε μια σεζόν που θα απαιτήσει διαρκές rotation και θα φέρει κούραση, τραυματισμούς, τιμωρίες και διαφορετικές ανάγκες από παιχνίδι σε παιχνίδι, το να διαθέτεις δύο τερματοφύλακες που μπορούν να σταθούν με την ίδια απαίτηση δεν είναι πολυτέλεια. Είναι από εκείνα τα στοιχεία που μπορεί να μη φαίνονται στην αρχή της χρονιάς, αλλά στο τέλος κάνουν τεράστια διαφορά.

Όλα αυτά συμβαίνουν ενώ ο Νίκολιτς αρχίζει να αφήνει όλο και πιο καθαρά το αποτύπωμά του και στη φετινή ομάδα. Δημιουργείται σταδιακά ένας αγωνιστικός κορμός πάνω στον οποίο μπορεί να χτιστεί διάρκεια. Μια λέξη που στο τέλος της ημέρας μπορεί να κρίνει τα πάντα…

Σε όλα αυτά υπάρχει, βέβαια, κι η Νέα Φιλαδέλφεια. Τι να πει κάποιος για την ατμόσφαιρα που επικρατούσε στο γήπεδο. Σε κάτι τέτοιες βραδιές γεννήθηκε το ερώτημα αν τελικά παίζουν μπάλα και τα τσιμέντα! Ο,τι και να απαντήσει κάποιος η αλήθεια είναι ότι μέσα στη φασαρία που επικρατούσε οι Αυστριακοί τα… έχασαν.

Η νίκη επί της ΛΑΣΚ επιτρέπει στην ΑΕΚ να βλέπει, πλέον, το ποτήρι μισογεμάτο και μετά τη διακοπή να πάει στο Λονδίνο για να παίξει με τη Σαχτάρ με την ίδια λογική: Να δώσει τη μάχη της και να διεκδικήσει το καλύτερο που μπορεί σε ένα ματς που διεξάγεται σε ουδέτερο γήπεδο.

Η νοοτροπία πρέπει να είναι αυτή που ταιριάζει σε μια ομάδα που έχει φτάσει μέχρι εδώ: να σέβεται τη διοργάνωση, αλλά να μη φοβάται το μέγεθός της. Ο Νίκολιτς, άλλωστε, το έχει ξεκαθαρίσει: Η ΑΕΚ δεν είναι για… διακοπές στο Champions League κι αυτό φάνηκε ξεκάθαρα στην πρεμιέρα. Η επιστροφή στην κορυφαία διασυλλογική διοργάνωση ήταν από μόνη της μια επιτυχία, η τρίτη νίκη στην ιστορία της είναι ένα ακόμη σημαντικό κεφάλαιο. Από εδώ και πέρα, καλείται να δει στα μάτια τους «μεγάλους» και να δοκιμάσει τις δυνάμεις της απέναντί τους.

Το πού θα καταλήξει αυτή η προσπάθεια δεν το ξέρει κανείς. Μπορεί να κάνει την υπέρβαση, μπορεί κάποια στιγμή να βρει τα όριά της, μπορεί να φτάσει μέχρι εκεί που σήμερα κανείς δεν τολμά να προβλέψει. Αυτό δεν είναι κάτι που μπορούμε να απαντήσουμε εμείς τώρα, είναι δουλειά του γηπέδου να δώσει την απάντηση. Γιατί, όταν έχεις επιστρέψει εκεί που θέλεις, έχεις κάνει ονειρική πρεμιέρα και δείχνεις να έχει τις λύσεις για να αντέξεις, κανείς δεν μπορεί να σου βάλει όρια στα όνειρα σου.

ΥΓ. Με απευθείας εκτέλεση φάουλ και με Ιταλό τερματοφύλακα, 20 χρόνια μετά… Από τις όμορφες ιστορίες του ποδοσφαίρου.