To βάρος του #10 της Αργεντινής ήταν πάντα ασήκωτο. Όχι όμως για τον Μέσι

Η φανέλα με το νο.10 έχει πάντα ένα ειδικό βάρος στον κόσμο του ποδοσφαίρου, πόσω δε μάλλον, όταν φοράς τη φανέλα της Αργεντινής. Εκεί το βάρος της από την εποχή του Μαραντόνα ειδικά δεν μετρήθηκε ποτέ σε γραμμάρια, αλλά σε τόνους προσδοκίας και λάμψης. Τουλάχιστον μέχρι να εμφανιστεί στο προσκήνιο ένας «μάγος» αντίστοιχου διαμετρήματος με τον «Πίπε ντ’ Όρο» για να αλλάξει τα δεδομένα του σύγχρονου ποδοσφαίρου.

Όσο ρίγος όμως και να προκαλεί στα αφτιά μας το όνομά του, επί σχεδόν δύο δεκαετίες, ο Λιονέλ Μέσι όταν φορούσε το εθνόσημο δεν αγωνιζόταν μόνο απέναντι σε 11 αντιπάλους, αλλά κυρίως απέναντι σε ένα ολόκληρο έθνος, στην αμείλικτη σύγκριση με το φάντασμα του Ντιέγκο Μαραντόνα και, κυρίως, απέναντι στις δικές του εσωτερικές αμφιβολίες. Διότι όσο εκείνος μάγευε τους πάντες με τη φανέλα της Μπαρτσελόνα, τόσο η αμφιβολία γύρω από τις μη επιτυχίες του με τη χώρα του, ήταν μια ρετσινιά που δεν θα τον άφηνε ποτέ να θεωρείται κορυφαίος.

Για χρόνια, η σχέση του με την «Αλμπισελέστε» ήταν μια ιστορία ανεκπλήρωτου έρωτα. Όπως είπαμε, ενώ στη Βαρκελώνη αποθεωνόταν ως ένας ποδοσφαιρικός θεός, στην πατρίδα του αντιμετωπιζόταν συχνά με καχυποψία. Για τους συμπατριώτες του ήταν «ο Ισπανός» ένας ιδιοφυής αθλητής που όμως στερούταν τσαμπουκά και την αλήτικη γοητεία που χαρακτήριζε τον Ντιέγκο. Ειδικά οι διαδοχικοί χαμένοι τελικοί στο Μουντιάλ του 2014 και αργότερα στο Copa América δεν ήταν απλές αθλητικές ήττες, αλλά βαθιά ψυχολογικά τραύματα. Η πίεση να αποδείξει ότι είναι… Αργεντινός όσο και οι υπόλοιποι τον οδήγησε μέχρι και την πρόσκαιρη αποχώρηση, λυγίζοντας κάτω από την ασήκωτη κληρονομιά του #10.

Η μεταμόρφωση δεν ήρθε όταν προσπάθησε να γίνεις κάποιος άλλος, αλλά όταν αγκάλιασε την προσωπική του φύση. Στο Copa América του 2021 και, κυρίως, στο έπος του Κατάρ το 2022, ο κόσμος είδε έναν διαφορετικό Μέσι. Πιο εκδηλωτικό, πιο παθιασμένο, έτοιμο να συγκρουστεί και να προστατεύσει την «αγέλη» του. Σταμάτησε να κυνηγά τη σκιά του Μαραντόνα και έχτισε το δικό του αφήγημα ηγεσίας. Κάτι λιγότερο φαντεζί, επιτέλους όμως ουσιαστικό και φτιαγμένο από μέταλλο πρωταθλητή.

Η στιγμή που σήκωσε το Παγκόσμιο Κύπελλο στο στάδιο Lusail δεν ήταν απλώς η συμπλήρωση της συλλογής του με το μοναδικό τρόπαιο που του έλειπε, αλλά η δική του στιγμή, απόλυτης κάθαρσης. Το «αντίο» του ουσιαστικά το είδαμε στο πρόσφατο Μουντιάλ των ΗΠΑ, όπου και πάλι έδειξε γιατί είναι πραγματικά ηγέτης. Γιατί είναι γεννημένος νικητής, και ίσως ο μόνος που μπόρεσε να σηκώσει το βάρος μιας ήδη ασήκωτης φανέλας και να της δώσει έξτρα βάρος για όποιον θεωρεί ότι είναι άξιος να την ξαναφορέσει.

Αποχωρώντας πλέον από την Εθνική Αργεντινής, ο Μέσι δεν αφήνει πίσω του μόνο ρεκόρ και χρυσά μετάλλια, αλλά και ένα διαχρονικό μάθημα για κάθε άνδρα ποδοσφαιριστή. Ότι η λύτρωση δεν χαρίζεται, κερδίζεται όταν αντέχεις να κοιτάξεις τις αποτυχίες σου στα μάτια και να συνεχίσεις.

Ακόμα και αν θεωρείς ότι ο χρόνος δεν είναι σύμμαχός σου.