Όσο μεγαλώνει ο μύθος του Τεντόγλου, τόσο πιο απλός παραμένει ο ίδιος

Το ότι ο Μίλτος Τεντόγλου είναι μια κατηγορία μόνος του το γνωρίζουν και οι πέτρες. Δεν είναι κάτι νέο, άλλωστε, πολλές φορές έχουμε πιάσει τον εαυτό μας να περιμένει να ακούσει τι θα πει μετά την προσπάθειά του.

Γιατί, εντάξει, το 8,26 μ. στον προκριματικό του μήκους στο Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα του Μπέρμιγχαμ είναι μια επίδοση που για τους περισσότερους ανθρώπους θα αποτελούσε το peak της αθλητικής τους ζωής, για τον Τεντόγλου ήταν απλώς… Τρίτη πρωί.

«Είναι και πρωί και ήταν λίγο δύσκολο για μένα», ήταν η ατάκα του που έκανε τον γύρο του διαδικτύου, θυμίζοντας σε όλους (ξανά) γιατί έχει καταφέρει να γίνει τόσο αγαπητός. Δεν χρειάζεται να φωνάξει, ούτε να κάνει δηλώσεις που θα γίνουν viral επειδή προσπάθησε να τις κάνει viral. Απλώς μιλάει όπως θα μιλούσε ένας τύπος που μόλις τελείωσε τη δουλειά του και περιμένει να πάει σπίτι.

Έκανε 7,78 μ. στην πρώτη του προσπάθεια, μετά πήγε στα 8,26 μ., πήρε την πρόκριση με χαρακτηριστική άνεση και στη συνέχεια άρχισε να εξηγεί ότι, ξέρεις, ήταν πρωί, είχε έναν περίεργο αέρα, στην πρώτη προσπάθεια έφαγε κόντρα, πάτησε λίγο πίσω και «ψιλό παρατημένο άλμα» ήταν.

Μια μικρή σημείωση: «Ψιλό παρατημένο» άλμα στα 8,26 μέτρα. Αυτός είναι ο Μίλτος.

Και το ακόμα καλύτερο είναι ότι δεν σταματά εκεί. Αντί να φύγει, να χαμογελάσει και να πει ένα τυπικό «είμαι χαρούμενος για την πρόκριση», βρίσκει κάτι που τον ενοχλεί στο στάδιο. Οι βαλβίδες είναι καλές, το ταρτάν είναι πολύ καλό, αλλά η άμμος δεν στρώνεται όπως πρέπει. Οι τσουγκράνες, λέει, την αφήνουν ανισόρροπη. Θα πρέπει να το κοιτάξουν στον τελικό. Πόσο…Τεντόγλου.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, λίγη ώρα αργότερα μας χάρισε ακόμη μία από εκείνες τις στιγμές που θυμίζουν ότι πίσω από τον πρωταθλητή υπάρχει ένας άνθρωπος που γουστάρει πραγματικά τον αθλητισμό.

Ο νεαρός Ιταλός Φραντσέσκο Ίτζολι πήρε φόρα, πάτησε στη βαλβίδα και προσγειώθηκε στα 8,34 μ. Ο Τεντόγλου εκείνη την ώρα έδινε δηλώσεις. Και τι έγινε που λίγο νωρίτερα είχε κάνει 8,26 μ.; Ήθελε να δει έναν πιτσιρικά να πηδάει 8,34 και… έπαθε πλάκα.

Σε τέτοιες στιγμές συνειδητοποιείς ότι αυτό που κάνει τον Τεντόγλου one of a kind, δεν είναι απαραίτητα το άλμα του, αλλά το ασχέτως του πόσο ψηλά φτάσει ο ίδιος, δεν θα σταματήσει να ενθουσιάζεται με τους άλλους.

Παραμένει περίεργος, απλός, παραμένει λίγο παιδί. Μπορεί να έχει στην κατοχή του τίτλους, μετάλλια και επιδόσεις που οι περισσότεροι αθλητές θα ονειρεύονταν, αλλά την ίδια στιγμή μπορεί να σταματήσει μια συνέντευξη επειδή κάποιος άλλος έκανε ένα ωραίο άλμα.

Και ίσως γι' αυτό τον περιμένουμε τόσο πολύ απόψε. Όχι μόνο για να δούμε πόσο μακριά μπορεί να πάει το σώμα του, αλλά για να δούμε τι θα πει μετά.

Γιατί με τον Μίλτο Τεντόγλου έχουμε φτάσει στο σημείο όπου το άλμα είναι μόνο το μισό σόου. Το άλλο μισό είναι να τον ακούς να το εξηγεί σαν να μην συνέβη τίποτα ιδιαίτερο.

Και, μεταξύ μας, αυτή η αθωότητα του μπορεί να είναι το πιο μεγάλο του άλμα απ' όλα.