Το τέλος των δίσκων στα videogames είναι πιο κοντά απ' όσο νομίζεις

Ακόμα θυμάμαι με «λυγμούς» εκείνη τη ρομαντική εποχή που η αγορά ενός videogame ήταν ολόκληρη ιεροτελεστία. Πήγαινες στο κατάστημα, έπιανες το κουτί στα χέρια σου, χάζευες το εξώφυλλο, ξεφύλλιζες το manual, άκουγες εκείνο το χαρακτηριστικό "κλικ" όταν ο δίσκος έμπαινε στην κονσόλα και ήσουν έτοιμος να το ζήσεις.

Δεν αγόραζες απλώς ένα παιχνίδι, αλλά ένα αντικείμενο που ήξερες ότι θα βρίσκεται στη βιβλιοθήκη σου για χρόνια. Σήμερα, όλα αυτά μοιάζουν να ανήκουν στο ίδιο συρτάρι της νοσταλγίας όπου βρίσκονται τα βιντεοκλάμπ, τα MP3 players και τα περιοδικά με demo discs.

Η βιομηχανία των videogames βρίσκεται μπροστά στη μεγαλύτερη αλλαγή της τελευταίας εικοσαετίας και, όπως φαίνεται, δεν υπάρχει επιστροφή.

Τα σημάδια είναι παντού

Η Sony έχει ήδη ανακοινώσει ότι από το 2028 θα σταματήσει την παραγωγή φυσικών δίσκων για τις κονσόλες PlayStation, η Microsoft φέρεται να ετοιμάζει ένα σύστημα που θα μετατρέπει τα φυσικά παιχνίδια σε ψηφιακές άδειες χρήσης, ενώ οι πληροφορίες γύρω από το GTA 6 δείχνουν ότι ακόμη και οι φυσικές προπαραγγελίες ουσιαστικά θα περιλαμβάνουν έναν κωδικό ενεργοποίησης και όχι το ίδιο το παιχνίδι μέσα στον δίσκο.

Αν αυτό ισχύει, τότε το κουτί θα συνεχίσει να υπάρχει μόνο ως... συσκευασία. Το πραγματικό προϊόν θα βρίσκεται ήδη στους servers της εταιρείας. Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και η Capcom να επιβεβαιώσει αυτό που πολλοί δεν ήθελαν να παραδεχτούν.

Σύμφωνα με τα τελευταία οικονομικά της αποτελέσματα, περίπου το 90% των πωλήσεων της πραγματοποιείται πλέον ψηφιακά, ποσοστό τόσο συντριπτικό, που η ίδια η εταιρεία δήλωσε πως δεν ανησυχεί ιδιαίτερα από την πτώση των φυσικών αντιτύπων.

Oι περισσότεροι παίκτες έχουν ήδη αλλάξει συνήθειες

Και εδώ αρχίζει το πραγματικά ενδιαφέρον κομμάτι. Δεν είναι ότι οι εταιρείες «σκοτώνουν» τον δίσκο. Είναι ότι οι ίδιοι οι καταναλωτές σταμάτησαν να τον επιλέγουν.

Όταν ένα παιχνίδι μπορεί να προφορτωθεί ημέρες πριν από την κυκλοφορία του, να ξεκλειδώσει τα μεσάνυχτα χωρίς να σηκωθείς από τον καναπέ, να αλλάζεις τίτλους μέσα σε δευτερόλεπτα και να μην ψάχνεις ποτέ ποιος δανείστηκε το κουτί, η ευκολία κερδίζει τη νοσταλγία. Και η «ευκολία» είναι ίσως το πιο ισχυρό νόμισμα της σύγχρονης τεχνολογίας.

Στον αντίποδα ωστόσο, το φυσικό αντίτυπο ανέκαθεν σήμαινε ιδιοκτησία. Μπορούσες να το δανείσεις, να το πουλήσεις, να το ανταλλάξεις ή να το κρατήσεις στη συλλογή σου. Το παιχνίδι ήταν δικό σου.

Στον ψηφιακό κόσμο τα πράγματα είναι πιο σύνθετα καθώς στις περισσότερες περιπτώσεις δεν αγοράζεις το ίδιο το παιχνίδι, αλλά μια άδεια χρήσης. Αν κάποια στιγμή μια υπηρεσία σταματήσει να λειτουργεί ή αλλάξουν οι όροι, η σχέση μας με τα videogames γίνεται περισσότερο... ενοικίαση παρά κατοχή.

Αυτό είναι ίσως που τρομάζει περισσότερο τους παλιούς gamers. Δεν είναι η απουσία του δίσκου, αλλά η απώλεια της αίσθησης ότι κάτι τους ανήκει πραγματικά. Κι όμως, όσο κι αν διαφωνεί μια μερίδα του κοινού, τα νούμερα δεν αφήνουν πολλά περιθώρια αισιοδοξίας για τους φίλους των φυσικών εκδόσεων.

Όταν μια εταιρεία όπως η Capcom αντλεί το 90% των πωλήσεών της από το digital και τα οικονομικά της αποτελέσματα είναι καλύτερα από ποτέ, το μήνυμα προς ολόκληρη τη βιομηχανία είναι ξεκάθαρο.

Το μέλλον δεν περιμένει ποτέ τους ρομαντικούς

Ίσως σε λίγα χρόνια τα steelbooks, οι συλλεκτικές εκδόσεις και τα κουτιά να υπάρχουν μόνο ως premium αντικείμενα για τους φανατικούς συλλέκτες, όπως συμβαίνει σήμερα με τους δίσκους βινυλίου. Ένα ακριβό χόμπι, δηλαδή, για όσους θέλουν να κρατήσουν ζωντανή μια εμπειρία που κάποτε ήταν δεδομένη.

Το πιθανότερο, όμως, είναι ότι η επόμενη γενιά παικτών δεν θα καταλάβει ποτέ γιατί κάποτε σηκωνόμασταν από τον καναπέ για να αλλάξουμε δίσκο και ίσως αυτό να είναι το πιο ξεκάθαρο σημάδι ότι το τέλος της εποχής των φυσικών videogames έχει ήδη ξεκινήσει.