Για πόσο ακόμα το water polo θα κολυμπάει στα «ρηχά» της ελληνικής καρδιάς;

Tο σκηνικό είναι γνωστό, ίσως τόσο γνώριμο που πλέον έχει καταντήσει κουραστικό. Μετά από μία τεράστια ελληνική επιτυχία, η καθημερινότητα γεμίζει σημαίες, «περηφάνια», stories με τον εθνικό ύμνο, συγχαρητήρια και λεζάντες που μοιάζουν περισσότερο με διαγωνισμό πατριωτισμού παρά με πραγματικό ενδιαφέρον.

Για μία-δύο μέρες όλοι γινόμαστε ειδικοί, αρχίζουμε να μαθαίνουμε ελεύθερο, μαθαίνουμε και 2-3 ονόματα διεθνών, λίγο αργότερα όμως επιστρέφουμε στις εργοστασιακές ρυθμίσεις της εποχής και η μόνη ασχολία είναι οι μεταγραφές, οι διαιτησίες, οι ατελείωτες τηλεοπτικές αντιπαραθέσεις και στα ίδια ακριβώς πράγματα που μονοπωλούν τον ελληνικό αθλητισμό εδώ και δεκαετίες.

Η Εθνική ομάδα πόλο των ανδρών δεν κατέκτησε απλώς ακόμη ένα μετάλλιο, αλλά ανέβηκε στην κορυφή του κόσμου. Νίκησε την πανίσχυρη Ουγγαρία σε έναν τελικό που τα είχε όλα και απέδειξε ότι η Ελλάδα δεν ανήκει απλώς στην ελίτ του αθλήματος, αλλά ίσως είναι η καλύτερη ομάδα του πλανήτη.

Κι όμως, όσο εντυπωσιακό κι αν ακούγεται, υπάρχει ένας φόβος που δύσκολα μπορεί να αγνοήσει κανείς. Σε λίγες ημέρες το μεγαλύτερο μέρος της χώρας θα έχει ήδη προχωρήσει στο επόμενο θέμα της επικαιρότητας. Το χρυσό θα μείνει στις προθήκες της Ομοσπονδίας και οι περισσότεροι από εμάς θα θυμηθούμε ξανά αυτά τα παιδιά μόνο όταν φέρουν το επόμενο μετάλλιο.

Και κάπου εκεί συνειδητοποιείς, ότι δεν είμαστε χώρα του ποδοσφαίρου, ούτε του μπάσκετ, αλλά απλώς πανηγυρίζουμε την επιτυχία.

Ας είμαστε ειλικρινείς μεταξύ μας. Δεν αγαπάμε όλα τα αθλήματα, αλλά κυρίως τη νίκη.

Το έχουμε δει με τον Μίλτο Τεντόγλου, τον Εμμανουήλ Καραλή, την Άννα Κορακάκη, τον Λευτέρη Πετρούνια, τη Μαρία Σάκκαρη όταν ήταν στο Top 10, τις εθνικές ομάδες πόλο ανδρών και γυναικών. Τους αποθεώνουμε όταν κατακτούν τον κόσμο και εξαφανιζόμαστε όταν οι προβολείς σβήσουν. Να μου πεις, από πότε είναι κακό να πανηγυρίζεις την επιτυχία; Σίγουρα καθόλου. Κακό είναι όμως να θυμάσαι ένα άθλημα μόνο όταν το βλέπεις στο Instagram ή τα social media. Γιατί τότε δεν στηρίζεις πραγματικά τον αθλητισμό, απλώς γουστάρεις τη στιγμή και… that’s it!

Το ελληνικό πόλο δεν ζητάει χάρες, αλλά το αυτονόητο

Το πιο εντυπωσιακό είναι πως δεν μιλάμε για μια ευχάριστη εξαίρεση. Το ελληνικό πόλο βρίσκεται εδώ και χρόνια στην παγκόσμια ελίτ. Οι άνδρες και οι γυναίκες φέρνουν σταθερά μετάλλια, οι ελληνικοί σύλλογοι πρωταγωνιστούν στην Ευρώπη, οι αθλητές μας αγωνίζονται στα μεγαλύτερα πρωταθλήματα του κόσμου και ο Θοδωρής Βλάχος έχει δημιουργήσει μία ομάδα με νοοτροπία νικητή.

Η κατάκτηση του World Cup απέναντι στην Ουγγαρία δεν ήταν θαύμα, αλλά η φυσική εξέλιξη μιας γενιάς που δουλεύει χρόνια για να φτάσει στην κορυφή.

Ο Στέλιος Αργυρόπουλος αναδείχθηκε MVP της διοργάνωσης, ο Παναγιώτης Τζωρτζάτος κορυφαίος τερματοφύλακας. Και όμως, αν τους συναντούσες στον δρόμο, πόσοι θα τους αναγνώριζαν; Αυτό λέει πολλά.

Το πρόβλημα δεν είναι το άθλημα, αλλά η προβολή του

Το πόλο είναι γρήγορο, είναι σκληρό, έχει επαφή, ένταση, τακτική, ανατροπές και συνεχές σκοράρισμα. Δηλαδή όλα όσα υποτίθεται ότι ψάχνει το σύγχρονο κοινό.

Κι όμως, εξακολουθεί να ζει κάτω από την επιφάνεια. Δυστυχώς, η συστηματική κάλυψη είναι περιορισμένη, τα social media ασχολούνται ελάχιστα όταν δεν υπάρχει μετάλλιο και οι ίδιοι οι πρωταγωνιστές παραμένουν σχεδόν άγνωστοι στο ευρύ κοινό. Δεν υπάρχει storytelling, ντοκιμαντέρ, podcasts, εκπομπές ή περιεχόμενο που να σε κάνει να δεθείς με αυτούς τους ανθρώπους.

Και σε μια εποχή που οι ιστορίες ταξιδεύουν πιο γρήγορα από τα αποτελέσματα, το ελληνικό πόλο εξακολουθεί να βασίζεται αποκλειστικά στα αποτελέσματά του, χωρίς αυτό να αρκεί.

Οι υποδομές δεν φτιάχνουν μόνο αθλητές. Φτιάχνουν φιλάθλους

Το πόλο εξακολουθεί να αναπτύσσεται σε συγκεκριμένες περιοχές της χώρας, καθώς μεγάλο ζήτημα είναι οι εγκαταστάσεις. Πειραιάς, Βουλιαγμένη, Χανιά και λίγες ακόμη πόλεις κρατούν ζωντανή την παράδοση.

Όμως ένα παιδί στην επαρχία ή σε μια μικρή πόλη συχνά δεν έχει καν την επιλογή να γνωρίσει το άθλημα. Και όταν δεν μπορείς να το δοκιμάσεις, δύσκολα θα το αγαπήσεις.

Η επένδυση σε κολυμβητήρια, ακαδημίες και προγράμματα εκμάθησης δεν αφορά μόνο τους επόμενους πρωταθλητές. Αφορά τους επόμενους θεατές, τους επόμενους γονείς, τους επόμενους ανθρώπους που θα γεμίσουν μια κερκίδα.

Το πόλο χρειάζεται και λίγο... lifestyle

Μπορεί να ακούγεται παράξενο, αλλά τα μεγαλύτερα αθλήματα του κόσμου δεν μεγάλωσαν μόνο μέσα στο γήπεδο, αλλά γιατί οι πρωταγωνιστές τους απέκτησαν προσωπικότητα έξω από αυτό.

Οι παίκτες της Εθνικής μπορούν να γίνουν οι νέοι αθλητικοί ambassadors της χώρας. Να τους βλέπεις σε εκπομπές στο YouTube, τηλεοπτικές συνεντεύξεις, fashion campaigns, ντοκιμαντέρ, social media σειρές. Να μάθει ο κόσμος ποιοι είναι, τι κάνουν, πώς προπονούνται, πώς ζουν.

Γιατί οι ήρωες δεν γεννιούνται μόνο όταν σηκώνουν ένα τρόπαιο, αλλά πάνω από όλα όταν ο κόσμος γνωρίζει την ιστορία τους.

Η μεγαλύτερη νίκη δεν είναι το χρυσό μετάλλιο

Το μεγαλύτερο επίτευγμα αυτής της ομάδας δεν είναι το 15-14 απέναντι στην Ουγγαρία, αλλά ότι μας έδωσε ακόμη μία ευκαιρία να ξαναδούμε τον αθλητισμό με διαφορετικά μάτια.

Το ποδόσφαιρο και το μπάσκετ θα παραμείνουν δικαίως τα δύο πιο δημοφιλή αθλήματα της χώρας και αυτό υτό δεν αλλάζει. Αυτό όμως που μπορεί να αλλάξει είναι η δική μας νοοτροπία.

Γιατί το να αγνοούμε ένα άθλημα στο οποίο η Ελλάδα βρίσκεται σταθερά ανάμεσα στις κορυφαίες δυνάμεις του κόσμου δεν είναι απλώς άδικο, αλλά σχεδόν παράλογο.

Η Εθνική ομάδα πόλο δεν χρειάζεται άλλο ένα χειροκρότημα στο Instagram, αλλά να μην την θυμηθούμε μόνο όταν επιστρέψει με το επόμενο χρυσό μετάλλιο.

Γιατί αν ούτε η κορυφή του κόσμου δεν είναι αρκετή για να βγει το water polo από τα «ρηχά» της ελληνικής καρδιάς, τότε ίσως τελικά το πρόβλημα να μην είναι ποτέ το ίδιο το άθλημα.