Η Ατλέτικο Μαδρίτης δεν νοιάστηκε ποτέ αν θα τη μισήσεις

Αν έπρεπε να διαλέξουμε μια “ρομαντική” ιστορία από το φετινό UEFA Champions League, αυτή θα ήταν η Μπόντο Γκλιμτ. Η ομάδα-παραμύθι που έπαιξε χωρίς φόβο, χωρίς ταμπέλες, χωρίς το βάρος της ιστορίας, παρά μόνο με μπάλα και θράσος. Αλλά τώρα που ο… Ελ Σιντ της διοργάνωσης έμεινε εκτός διαδρομής για τον τελικό της Puskás Arena στη Βουδαπέστη, οι προβολείς στρέφονται προς άλλη κατεύθυνση, πέφτοντας πάνω σε κάτι εντελώς διαφορετικό.

Σε κάτι που δεν προσπαθεί να γίνει όμορφο, ούτε και που ζητάει likes. Σε κάτι που δεν σε νοιάζεται αν το αγαπάς ή το μισείς. Στην Ατλέτικο Μαδρίτης.

Η ομάδα του Ντιέγκο Σιμεόνε βλέπεις θα αντιμετωπίσει απόψε την Άρσεναλ αποκλείοντας την Μπαρτσελόνα, ακόμα κι αν έχασε με 2-1 στη Μαδρίτη. Βλέπεις, η δουλειά είχε γίνει από το πρώτο παιχνίδι, εκεί που πόνεσε πραγματικά, μέσα στη Βαρκελώνη. 0-2, χωρίς φιοριτούρες. Χωρίς συγγνώμη. Κλασική Ατλέτικο.

Μπορεί να μη τη συμπαθείς ή απλώς να σε εκνευρίζει αφάνταστα ο «Τσόλο». Είναι ίσως ό,τι πιο κοντινό έχουμε σε Ραζβάν Λουτσέσκου απλώς σε μεγαλύτερη κλίμακα, δηλαδή λατρεύεις να τον έχεις στην ομάδα σου, δεν τον αντέχεις όταν είναι αντίπαλός σου, αν και ο Αργεντινός έχει και άλλα κόλπα στο μανίκι. Τα mind games, τα βλέμματα, τις χειρονομίες, τις μικρές “παραστάσεις” στην άκρη του πάγκου.

Πρόσφατο παράδειγμα, η ιστορία με τον Λαμίν Γιαμάλ. Μπορεί να θεωρείς ότι καταστρέφει το παιχνίδι του αντιπάλου αντί να φτιάχνει το δικό του. Δεκτό. Υπάρχει όμως και η άλλη πλευρά.

Η Ατλέτικο δεν παίζει για να σε πείσει ότι είναι καλή, αλλά εδώ και χρόνια προκειμένου να μην χάσει. Και μετά, αν βρει χώρο, να σε τελειώσει. Χωρίς πολλά-πολλά. Με μέταλλο και ένστικτο επιβίωσης, με εκείνα τα σουτ έξω από την περιοχή που δεν είναι αποτέλεσμα xG μοντέλων αλλά καθαρής απόφασης της στιγμής.

Σε μια εποχή που όλα μετριούνται, όλα αναλύονται και όλα μοιάζουν τεχνολογικώς «σωστά» ρυθμισμένα, οι “ροχιμπλάνκος” είναι σχεδόν… λάθος. Και ίσως γι’ αυτό είναι τόσο απαραίτητοι.

Θα βρεθούν πολλοί να πουν ότι ποδοσφαιρικά, το μοντέλο του Σιμεόνε και δεν εξελίσσεται. Ότι το σύγχρονο παιχνίδι απαιτεί κάτι άλλο, παρόλα αυτά, κάθε χρόνο η Ατλέτικο είναι εκεί.

Σταθερά μέσα στην ελίτ της Ισπανίας, χωμένη ανάμεσα στο δίπολο της Ρεάλ Μαδρίτης και της Μπαρτσελόνα, ενώ στις Ευρωπαϊκές διοργανώσεις είναι πάντα ενοχλητικά παρούσα. Εκεί που δεν τη θέλεις.

Και κάπως έτσι, φτάνουμε στο μοναδικό πράγμα που λείπει από αυτή την ιστορία: ένα Champions League για τον Σιμεόνε. Ένα τρόπαιο που του ξέφυγε δύο φορές, και τις δύο απέναντι στη Ρεάλ Μαδρίτης. Δύο χαμένες ευκαιρίες που ακόμα βαραίνουν. Ίσως αυτό να είναι το τελευταίο κεφάλαιο που χρειάζεται για να κλείσει τον κύκλο του στην ομάδα.

Μπορεί να μην τον αντέχεις και να μην σου αρέσει αυτό που βλέπεις. Μπορεί να προτιμάς την ταχύτητα, την κατοχή, τα patterns και την “τέλεια” ανάπτυξη. Αλλά όταν κάθεσαι και βλέπεις την Ατλέτικο Μαδρίτης, γνωρίζεις ότι δεν βλέπεις κάτι συνηθισμένο. Παρακολουθείς μια ομάδα που θυμίζει ότι το ποδόσφαιρο δεν είναι μόνο τέχνη αλλά και μάχη.

Ή απλώς, για όσους θυμούνται ότι το ποδόσφαιρο είναι και λίγο... πόλεμος. Για να δούμε απόψε στο Άρσεναλ-Ατλέτικο, τι θα δούμε.