Από τον Ρεχάγκελ στον Γιοβάνοβιτς: Η «γαλανόλευκη» ενώνει ξανά τους Έλληνες

Υπάρχουν στιγμές που μια ποδοσφαιρική ομάδα παύει να είναι απλώς μια ομάδα. Γίνεται συνήθεια, συναίσθημα, σημείο αναφοράς. Κάπως έτσι συνέβη με την Εθνική Ελλάδας στα χρόνια του Ότο Ρεχάγκελ, όταν η «γαλανόλευκη» βγήκε από τα όρια ενός αγώνα και μπήκε στην καθημερινότητα μιας ολόκληρης χώρας.

Ο κόσμος την ακολούθησε στην Πορτογαλία, γέμισε τις εξέδρες, τραγούδησε μαζί της και, στο τέλος, πανηγύρισε στους δρόμους σαν να είχε κατακτηθεί κάτι που ανήκε σε όλους. Περισσότερα από δύο δεκαετίες αργότερα, μια γνώριμη εικόνα αρχίζει να επιστρέφει, όπως και η... τρέλα για το εθνόσημο.

Δεν είναι το 2004 και δεν θα μπορούσε να είναι. Είναι, όμως, η αίσθηση ότι η Εθνική Ελλάδας ξανακερδίζει χώρο στην καρδιά των Ελλήνων φιλάθλων. Στην εποχή του Ιβάν Γιοβάνοβιτς, η «γαλανόλευκη» έχει αρχίσει να δημιουργεί ξανά μια σχέση με την εξέδρα, με τον κόσμο να ανταποκρίνεται, να γεμίζει τα γήπεδα και να περιμένει τα παιχνίδια της με διαφορετική προσμονή.

Και κάπου ανάμεσα στις εικόνες του Ρεχάγκελ και στις γεμάτες εξέδρες της εποχής Γιοβάνοβιτς, βρίσκεται μια κοινή συνισταμένη. Ηη Εθνική γίνεται ξανά υπόθεση όλων.

Ο Ρεχάγκελ έκανε την Εθνική υπόθεση όλων

Πριν από την εποχή Ρεχάγκελ, η Εθνική Ελλάδας είχε ασφαλώς τη δική της θέση στο ελληνικό ποδόσφαιρο. Εκείνη την περίοδο, όμως, δημιουργήθηκε κάτι διαφορετικό.

Η Εθνική απέκτησε κοινό. Όχι απλώς φιλάθλους που παρακολουθούσαν τα παιχνίδια της, αλλά ανθρώπους που περίμεναν να τη δουν, ταξίδευαν για χάρη της και αισθάνονταν ότι αποτελούν μέρος της προσπάθειας.

Ήδη από την πρόκριση στο EURO 2004, η εικόνα είχε αλλάξει. Η ΕΠΟ είχε καταγράψει τότε ότι η Εθνική είχε πλέον αποκτήσει «το δικό της κοινό», αποτυπώνοντας ουσιαστικά τη μεταμόρφωση της σχέσης ανάμεσα στη γαλανόλευκη και τους φιλάθλους. Το καλοκαίρι του 2004 απλώς ήρθε να απογειώσει αυτή τη σχέση.

Από τη Λισαβόνα μέχρι το «σήκωσέ το»

Η πρεμιέρα του EURO 2004 απέναντι στην οικοδέσποινα Πορτογαλία ήταν μόνο η αρχή. Χιλιάδες Έλληνες βρέθηκαν στις εξέδρες του «Ντραγκάο», με τη γαλανόλευκη να κάνει αισθητή την παρουσία της από το πρώτο κιόλας παιχνίδι. Όσο η ομάδα του Ρεχάγκελ προχωρούσε, τόσο περισσότεροι Έλληνες έμπαιναν στο ίδιο ταξίδι.

Οι εξέδρες γέμιζαν με σημαίες. Τα συνθήματα δυνάμωναν. Η Ελλάδα άρχισε να πιστεύει και στο τέλος, όταν ο Άγγελος Χαριστέας έστειλε την μπάλα στα δίχτυα απέναντι στην Πορτογαλία, η Εθνική δεν πανηγύρισε μόνη της.

Πανηγύρισε μαζί της μια ολόκληρη χώρα. Η επιστροφή στην Ελλάδα μετατράπηκε σε ένα τεράστιο λαϊκό πανηγύρι, με την υποδοχή των πρωταθλητών Ευρώπης στο Καλλιμάρμαρο να αποτελεί μία από τις πιο χαρακτηριστικές εικόνες στην ιστορία του ελληνικού αθλητισμού.

Εκείνη την περίοδο, η απόσταση ανάμεσα στην Εθνική και τον κόσμο είχε ουσιαστικά εξαφανιστεί.

Η φανέλα που έσβηνε τις συλλογικές γραμμές

Ίσως αυτή να ήταν η μεγαλύτερη αλλαγή. Στην Ελλάδα του συλλογικού ποδοσφαίρου, οι οπαδικές διαφορές είναι δεδομένες. Η Εθνική, όμως, μπορούσε να λειτουργήσει διαφορετικά.

Μπροστά στη γαλανόλευκη, οι διαφορετικές φανέλες έμεναν στην άκρη.

Ολυμπιακός, Παναθηναϊκός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, Άρης και όλες οι υπόλοιπες συλλογικές ταυτότητες μπορούσαν για 90 λεπτά να χωρέσουν κάτω από μία σημαία.

Αυτό ακριβώς ήταν ένα από τα μεγαλύτερα κέρδη της εποχής Ρεχάγκελ. Η Εθνική έγινε ένας από τους ελάχιστους ποδοσφαιρικούς χώρους όπου μπορούσαν να συναντηθούν όλοι και το 2004 αυτή η εικόνα πήρε διαστάσεις που δύσκολα θα ξεχαστούν.

Είκοσι χρόνια μετά, ο κόσμος ξαναβρίσκει την Εθνική

Σήμερα, ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς βρίσκεται μπροστά σε ένα διαφορετικό κεφάλαιο της ιστορίας της Εθνικής.

Δεν υπάρχει λόγος να συγκριθεί η δική του εποχή με το επίτευγμα του 2004. Η σύγκριση έχει αξία αλλού. Στη σχέση της ομάδας με τον κόσμο της.

Από τα πρώτα παιχνίδια της νέας εποχής, η Εθνική άρχισε να συγκεντρώνει ξανά σημαντική στήριξη στις εξέδρες. Η ΕΠΟ έχει επανειλημμένα αναφερθεί στην παρουσία των φιλάθλων και στην ανταπόκριση του κόσμου στα παιχνίδια της ομάδας υπό τον Γιοβάνοβιτς.

Η εικόνα αυτή δεν αφορά μόνο έναν αγώνα. Επαναλαμβάνεται. Σε διαφορετικές έδρες.Σε διαφορετικές πόλεις. Με διαφορετικούς αντιπάλους και αυτό είναι ίσως το πιο ενδιαφέρον στοιχείο.

Από το «τιμημένο» του 2004 στο γεμάτο γήπεδο του 2026

Το «Γ. Καραϊσκάκης», το ΟΑΚΑ, η Τούμπα και οι υπόλοιπες έδρες στις οποίες φιλοξενείται η Εθνική αποκτούν ξανά ξεχωριστό ρόλο.

Η επιστροφή της «γαλανόλευκης» στην Τούμπα για τις μεγάλες αναμετρήσεις με την Ολλανδία και τη Γερμανία αποτελεί χαρακτηριστικό παράδειγμα.

Η ΕΠΟ έχει καλέσει τους Έλληνες φιλάθλους να σταθούν στο πλευρό της ομάδας, δίνοντας ιδιαίτερη έμφαση στην παρουσία της εξέδρας και στη στήριξη προς τους διεθνείς και τον Γιοβάνοβιτς.

Και η εικόνα που διαμορφώνεται έχει έναν ξεχωριστό συμβολισμό. Η Τούμπα, ένας χώρος άρρηκτα συνδεδεμένος με τη συλλογική ποδοσφαιρική ταυτότητα της Θεσσαλονίκης, καλείται να γίνει για μία βραδιά γήπεδο ολόκληρης της Ελλάδας.

Η «ασπρόμαυρη» εξέδρα φορά «γαλανόλευκα». Οι σύλλογοι μπαίνουν στην άκρη και η Εθνική παίρνει τη θέση τους.

Ο Ρεχάγκελ άφησε πίσω του κάτι περισσότερο από ένα τρόπαιο

Το όνομα του Ότο Ρεχάγκελ θα είναι για πάντα συνδεδεμένο με το EURO 2004. Η παρακαταθήκη του, όμως, δεν περιορίζεται στο τρόπαιο.

Έχει να κάνει και με τις εικόνες που δημιουργήθηκαν γύρω από την Εθνική. Με τα ταξίδια των Ελλήνων φιλάθλων.

Με τις σημαίες. Με τα συνθήματα. Με τους δρόμους που γέμισαν κόσμο. Με το Καλλιμάρμαρο. Με μια γενιά που έμαθε να περιμένει την Εθνική και να αισθάνεται ότι η επιτυχία της αφορά κάθε Έλληνα.

Η ομάδα του Ρεχάγκελ δεν κέρδισε μόνο έναν τίτλο. Κέρδισε μια θέση στην καθημερινότητα των φιλάθλων.

Ο Γιοβάνοβιτς έχει μπροστά του τη δική του εποχή

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν χρειάζεται να αναπαράγει το 2004. Η νέα Εθνική έχει τη δική της εποχή, τους δικούς της πρωταγωνιστές και τη δική της διαδρομή.

Αυτό που μπορεί, όμως, να κρατήσει από εκείνη την εποχή είναι το σημαντικότερο συστατικό της: τη σύνδεση με τον κόσμο.

Γιατί μια Εθνική ομάδα δεν μπορεί να είναι πραγματικά εθνική χωρίς τους φιλάθλους της και η εικόνα των τελευταίων αγώνων δείχνει ότι ο κόσμος θέλει ξανά να βρίσκεται εκεί.

Να τραγουδά. Να σηκώνει τη σημαία. Να γεμίζει τις εξέδρες. Να αισθάνεται ότι η ομάδα που βρίσκεται απέναντί του είναι η δική του ομάδα.

Από τον «Βασιλιά Ότο» στον Ιβάν της νέας εποχής

Ο Ρεχάγκελ έγινε σύμβολο μιας ολόκληρης γενιάς. Ο Γιοβάνοβιτς γράφει τώρα το δικό του κεφάλαιο και ανάμεσα στις δύο εποχές υπάρχει ένας κοινός παρονομαστής που δεν μετριέται με βαθμούς ή τρόπαια.

Μετριέται στις εξέδρες, στις γεμάτες κερκίδες στις γαλανόλευκες σημαίες. στη φωνή του κόσμου. στην επιθυμία των Ελλήνων φιλάθλων να ακολουθήσουν ξανά την Εθνική.

Το 2004 η Ελλάδα έζησε ένα ποδοσφαιρικό θαύμα που δύσκολα θα επαναληφθεί. Σήμερα, η «γαλανόλευκη» επιχειρεί να ξαναβρεί κάτι εξίσου πολύτιμο. Τον δρόμο προς την καρδιά του κόσμου της.

Και όταν μια Εθνική καταφέρνει να κάνει ξανά τον φίλαθλο να περιμένει το παιχνίδι της, να ψάχνει εισιτήριο και να θέλει να είναι στην εξέδρα, τότε έχει ήδη ξανακερδίσει κάτι που δεν καταγράφεται σε κανέναν πίνακα. Έχει ξαναγίνει η Εθνική όλων.