Προσοχή! Πέφτει κόσμος από τα σύννεφα…

Αίσχος, ντροπή, αηδία, ξεφτίλα…

Οι λέξεις στερεύουν όταν έχεις να περιγράψεις εικόνες όπως αυτές που είδαμε στην Τούμπα το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης. Πραγματικά, αυτά τα πράγματα μόνο εδώ τα βλέπει κανείς, δυστυχώς. Πουθενά αλλού στον κόσμο δεν βλέπεις… ψάρια σε πάγκους, δεν βλέπεις ποδοσφαιριστές να πλακώνονται σαν χαμίνια του δρόμου, οπαδούς να… σουλατσάρουν στο γήπεδο σαν να μην τρέχει τίποτα κι διοικούντες ομάδων τη μία στιγμή να προσπαθούν να συμμαζέψουν τα ασυμμάζευτα και την άλλη να ρίχνουν ακόμα περισσότερο νερό στο μύλο της καφρίλας.

Όμως, να λέμε τα πράγματα όπως πραγματικά είναι.

Υπάρχει άνθρωπος σε αυτή τη χώρα που ασχολείται με το ποδόσφαιρο και είδε για πρώτη φορά τέτοιες εικόνες; Υπάρχει έστω κι ένας που δεν έχει ξαναδεί να ρίχνονται… βροχή οι κροτίδες και τα καπνογόνα στους αντίπαλους; Υπάρχει έστω κι ένας που δεν έχει ξαναδεί παίκτες να επιδίδονται σε «τσαμπουγκάδες» και «βλαχομαγκιές»; Υπάρχει έστω κι ένας που δεν έχει ξαναδεί οπαδούς να μπουκάρουν και να επιτίθενται σε παίκτες και παράγοντες της φιλοξενούμενης ομάδας; Υπάρχει κανείς που δεν έχει ξαναδεί… καραγκιοζιλίκια για να πικαριστεί ο αντίπαλος και να καταλάβει πως «ή θα χάσεις, ή θα σε γαμ..με απόψε»;

Δεν χρειάζεται να γυρίσουμε πολλά χρόνια πίσω. Ούτε στην εποχή του Ποΐλα με τη βαζελίνη, για να αντισταθμίσουμε τα… ψάρια στον πάγκο του Ολυμπιακού, ούτε καν σε αυτή της Ριζούπολης (2002-2003). Μια χρονιά που στην πρεμιέρα της, η Τούμπα θύμιζε τη σημερινή. Με κόσμο να σουλατσάρει πίσω από την εστία του Παναθηναϊκού και τον ΠΑΟΚ να κάνει πάρτι… Μια χρονιά που τελείωσε με μια από τις πιο μαύρες, αν όχι την πλέον μελανή, σελίδες στην ιστορία του ελληνικού ποδοσφαίρου.

Αρκεί να πάμε περίπου τρία χρόνια πίσω. Σε ντέρμπι «αιωνίων», στο «Γ. Καραϊσκάκης», τότε που στη θέση στην οποία βρέθηκαν χθες οι Βαλντές, Σαβιόλα, Μανιάτης, Μανωλάς, Σαλίνο κλπ., είχαν βρεθεί οι Σισέ, Καντέ, Σιμάο, Λέτο κλπ. Τότε, υπήρξε η δικαιολογία πως κάποιοι οπαδοί είχαν μπει να πανηγυρίσουν, ακούσαμε πράγματα περί ήθους, ενώ τώρα ακούσαμε πως στην Τούμπα δεν επρόκειτο να παιχθεί… μπαλέτο!

Στον τελικό αυτής της σεζόν (2010-2011), έγιναν ξανά ομορφιές, με κόσμο και παίκτες να δέρνονται λες και ήταν… συμμορίες στο Μπρονξ. Το κακό είναι πως και στον τελικό της προηγούμενης χρονιάς (2009-2010), είχαν υπάρξει επεισόδια και η πρώτη σκέψη όλων – μην πει κανείς το αντίθετο γιατί θα λέει ψέματα και δεν κάνει μέρες που ‘ναι – είναι δυστυχώς πως και στον φετινό τελικό όλο και κάπου θα «γίνει»…

Άρα, δεν μιλάμε για παρθενογένεση…

Άρα, δεν πρέπει κανείς να πέφτει από τα σύννεφα...

Αυτό που πρέπει, όλοι μας, να κοιτάξουμε είναι το πώς θα μπει ένα τέλος. Ένα τέλος στη φαρσοκωμωδία που στήνεται κατά καιρούς στα ελληνικά γήπεδα, την οποία όλοι «καυτηριάζουμε», «καταδικάζουμε», «επικρίνουμε» και θέλουμε να αλλάξει, αλλά δεν κάνουμε τίποτα για αυτό.

Όσο όλοι οι φορείς που εμπλέκονται με αυτό το δύσμοιρο ελληνικό ποδόσφαιρο κοιτάζουν μόνο την μπροστινή καμπούρα και δεν αναγνωρίζουν τα δικά τους λάθη, το μόνο που μπορεί να μας σώσει είναι ένα δίχτυ.

Ένα δίχτυ που πρέπει να απλώσουμε πάνω από τη χώρα, καθώς διαρκώς… πέφτουν άνθρωποι από τα σύννεφα!