Σ-έξι φιέστα
Την Τετάρτη στο Ελ. Βενιζέλος την Κυριακή στα Σπάτα. Δραστήρια εβδομάδα για τους φίλους της ΑΕΚ. Από την κόλαση στον παράδεισο με ένα εισιτήριο. Το rotation στην Θεσσαλονίκη αποκάλυπτε προπονητικές αρετές, στον Πειραιά αναδείκνυε αδυναμίες. Κι οι Προεδρικές προτροπές, με μια γενναία εσάνς οργανωμένου οπαδού, κατέληξαν μια μακροσκελής συγνώμη.
Όταν οι άνθρωποι κάνουν σχέδια ο θεός γελάει, δεν λένε; Σίγουρα τότε αυτός ο θεός δεν είναι ΑΕΚτζης. Ή αν είναι έχει πολύ περίεργη αίσθηση του χιούμορ. Όπως μάλλον και η διοίκηση της ΑΕΚ. Διότι πως αλλιώς να ερμηνεύσεις το παρακάτω κείμενο;
«Η ΠΑΕ ΑΕΚ νιώθει την ανάγκη να ζητήσει συγγνώμη από όλο τους φιλάθλους της ομάδας για τη σημερινή μαύρη βραδιά, που δυστυχώς θα μείνει ως μια από τις πιο άσχημες στιγμές της ιστορίας μας του συλλόγου μας. Οι ευθύνες βαραίνουν όλους και τον καθένα μας ξεχωριστά. Η σημερινή ήττα πρέπει να αποτελέσει κακή παρένθεση ώστε να μην αποπροσανατολιστούμε από τον μεγάλο στόχο της κατάκτησης ενός τροπαίου ύστερα από εννέα χρόνια και τη μάχη για τη δεύτερη θέση στα play-off του πρωταθλήματος. Πλέον η προσπάθεια όλων μας είναι να παραμείνει ήρεμη η ομάδα και ο κόσμος πρέπει να την στηρίξει, όπως κάνει κάθε φορά τόσο στα εύκολα όσο και στα δύσκολα».
Η τελεία είναι ένα σοβαρό σημείο στίξης. Ολοκληρώνει μια πρόταση, βάζει τέλος σε ένα νόημα. Και η τελευταία τελεία στην ανακοίνωση της ΠΑΕ ΑΕΚ έπρεπε να μπει στο «Οι ευθύνες βαραίνουν όλους και τον καθένα μας ξεχωριστά». Τελεία. Οτιδήποτε έχει να κάνει με παρενθέσεις, play-off και ενδεχόμενα τρόπαια αφορούν μελλοντικές εργασίες του Γραφείου Τύπου.
Την στιγμή που οι ΑΕΚτζήδες του πλανήτη έχουν απενεργοποιημένα τα κινητά τους, απέχουν από τα social media και αναζητούν αναρρωτικά ρεπό από την εργασία τους οι νουθεσίες που απαιτούν πυξίδα για την μη απώλεια του στόχου αφυπνίζει την παροιμία «ο ύπνος της λογικής γεννά τέρατα».
Από την άλλη στον Ολυμπιακό, αυτή η εκκωφαντική νίκη και η μεγαλειώδης ατμόσφαιρα έριξαν στην λήθη άστοχες δηλώσεις και διαιτητικές εύνοιες. Στα ψύχραιμα μυαλά δεν χρειαζόταν μια τόσο μεγάλη νίκη για την αποδοχή πως ο Ολυμπιακός πήρε δίκαια αυτό το πρωτάθλημα.
Με ένα προπονητή ο οποίος δεν έκανε ο ίδιος την καλοκαιρινή προετοιμασία της ομάδας του, μια νεοσύστατη διοίκηση, ένα πρώιμο ευρωπαϊκό χαστούκι και μια ομάδα ολοκαίνουργια, χωρίς ούτε το Νικοπολίδη στην βασική της εντεκάδα είχε σαφώς μεγαλύτερη σταθερότητα από τους βασικούς της αντιπάλους, οχυρώθηκε γερά πίσω από την απόρθητη έδρα της και στο μεταξύ δεν ξέχασε να παίξει και ποδόσφαιρο.
Η μεθαδόνη της ανοησίας κολλάει εμμονικά στο ντέρμπι του Καραϊσκάκη με τον Παναθηναϊκό. Το βράδυ δηλαδή που υπήρξε αλλοίωση αποτελέσματος, όχι όμως και αλλοίωση πρωταθλήματος. Και περί αυτού δεν χρειάζεται IQ Αινστάιν για να συμφωνηθεί.
