«Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ»
Θωπευμένη από αστυνομικά χημικά η απόφαση των δικαστικών αρχών λίγη σημασία έχει για εμένα αν είναι δίκαιη ή άδικη.
Το «αθώο» 1999, όταν η υπόσχεση της νομισματικής ένωσης θα έκανε τα μισθολόγια μας ισότιμα των ευρωπαϊκών, 2.500 ΠΑΟΚτζήδες χρησιμοποίησαν τις υπηρεσίες του και τότε προβληματικού ΟΣΕ για να δώσουν το παρών στο ΟΑΚΑ, εκεί όπου η ομάδα τους αγωνιζόταν εναντίον του Ολυμπιακού. Ανάμεσα τους και δύο κοπέλες που ήθελαν αυτόγραφο από τον Σάκη Ρουβά, από τον οποίο η μικρότερη έχει ζητήσει με επιστολή της ραντεβού. Ο Sakis δεν εμφανίστηκε ποτέ και η πίκρα έγινε διπλή όταν στην αναμέτρηση του Αμαρουσίου ο διαιτητής Βαλιάνος είδε ανύπαρκτο πέναλτι στον Νινιάδη και του επέτρεψε να γράψει το 2-1.
Η ιστορία αυτή αφενός φούντωσε το μίσος Βορρά –Νότου, αφετέρου ενέπνευσε τον σκηνοθέτη Σταύρο Τσιώλη να γράψει το θεατρικό έργο «Ταξιδεύοντας με τον ΠΑΟΚ», (Μια παράσταση που ανεβαίνει στις 4 Φεβρουαρίου στο «Θέατρο Τέχνης» σε σκηνοθεσία Κ. Καπελώνη).
Ο ίδιος ο Τσιώλης είναι οπαδός άλλου δικεφάλου, της ΑΕΚ, όμως το περιστατικό στον σταθμό Λαρίσης με τα μαυρόασπρα ανθρώπινα καραβάνια να τραγουδούν ακόμα, παρά την άδικη ήττα της ομάδας τους, τον συγκίνησαν όσο και μια παράσταση του Κουν.
Για όλους εμάς, τους aficionados της μπάλας, που το ποδόσφαιρο είναι τέχνη ένα ντέρμπι χωρίς οπαδούς είναι συνώνυμο με μια ρέπλικα του Ντα Βίντσι.
Θωπευμένη από αστυνομικά χημικά η απόφαση των δικαστικών αρχών λίγη σημασία έχει για εμένα αν είναι δίκαιη ή άδικη.
Τα γήπεδα πρέπει να γεμίζουν. Οι οπισθοδρομικές αποφάσεις των υπουργείων, που λειτουργούν με την αναχρονιστική λογική «πονάει κεφάλι κόβει κεφάλι», έχουν απαγορεύσει τις μετακινήσεις οπαδών, με την απόλυτη σύμπραξη των ομάδων. Όμως, οι μονόχρωμες εικόνες όσο ζωηρές και ζωντανές και να είναι δεν συγκρίνονται με την διχρωμία.
Αύριο η Τούμπα θα είναι άδεια. Ποιος το θέλει αυτό; Σίγουρα κανείς που ξέρει πως το ποδόσφαιρο, ακόμα και το ελληνικό, είναι τέχνη.
