Δεν θα ζητήσει και συγγνώμη επειδή του δίνουν αυτά που πρέπει

Ένας Παναθηναϊκός που ξεκινά με γκέλες, αλλάζει προπονητές, χάνει το… τρένο από νωρίς, δεν ενοχλεί κανέναν. Έτσι τον είχαν συνηθίσει και γι’ αυτόν δεν μιλούσαν. Τώρα τα πράγματα είναι διαφορετικά. Βλέπουν τη δυναμική του. Τη συσπείρωσή του. Την σωστή νοοτροπία του.

Πέρα απ’ τα προφανή, με την ποιότητα και την πληρότητα του ρόστερ, τη σοβαρότητα του προπονητή του. Ένας τέτοιος Παναθηναϊκός, είναι τεράστιο πρόβλημα για εκείνους. Χωρίς να μπορούν να το διαχειριστούν. Οπότε τίθεται σε εφαρμογή η γνωστή προπαγάνδα που εμφανίζεται πάντα μόλις προκύψει ελπίδα στο «τριφύλλι».

Οι «πράσινοι» στη Θεσσαλονίκη νίκησαν πιο δίκαια απ’ το δίκαιο. Με τύχη λόγω της απόδοσης και του χρονικού σημείου που κρίθηκε το ματς. Σε ποδοσφαιρικό επίπεδο αυτή είναι η αλήθεια. Σε επίπεδο δικαιοσύνης όμως, το «διπλό» ήταν ΑΨΕΓΑΔΙΑΣΤΟ. Όσο κι αν… τραγουδούν, όσο κι αν πείραξε, όσο κι αν περίμεναν γκέλα που και πάλι δεν ήρθε.

Εδώ που τα λέμε είναι ψυχοφθόρο να περιμένουν στραβοπάτημα, να φτάνει το ματς στο 90’ και τελικά να βλέπουν πάλι τους παίκτες μπροστά στον κόσμο να τραγουδούν «χόρτο μαγικό» και να χαίρονται με την ψυχή τους.

Ασφαλώς δε θα ζητήσει και συγγνώμη ο Παναθηναϊκός επειδή του δίνουν αυτά που δικαιούται. Μοιάζει παράξενο κι αυτή είναι η δυστυχία του ελληνικού ποδοσφαίρου, αλλά αυτό ισχύει. Οι "πράσινοι" παίρνουν σφυρίγματα που πρέπει να πάρουν. Ενοχλώντας όσους είχαν συνηθίσει διαφορετικά.

Η ουσία για το «τριφύλλι» είναι ο δικός του ο δρόμος. Αυτόν που περπατά για να οδηγηθεί στην κορυφή. Δυσκολίες θα υπάρξουν πολλές, όμως τη διαφορά την κάνει ο χαρακτήρας που βγάζει ο καθένας στα δύσκολα. Το «refuse to lose». Η «καρδιά του πρωταθλητή». Κι ας είναι αυτή η ομάδα τόσα χρόνια μακριά απ’ το πρωτάθλημα.

Ο στόχος είναι ξεκάθαρος, η πνευματική ετοιμότητα του γκρουπ δεδομένη. Για να κυνηγήσει «λυσσασμένα» το κάθε αποτέλεσμα. Χωρίς δικαιολογίες, χωρίς «ρεπό». 8 σερί νίκες έφτασε το «τριφύλλι», παίζοντας εδώ και ένα μήνα δύο αγώνες την εβδομάδα. Με ταξίδια, δυσκολίες, απουσίες, ατυχίες – μεγαλύτερη όλων ο Ουναΐ – αλλά κυρίως με πείσμα και προσωπικότητα.

Στο πλευρό αυτής της ομάδας, ήταν ο κόσμος της. Επίδειξη αγάπης. Εκεί μένουμε. Άλλοι θα δουν τη μαγκιά, άλλοι την οπαδική κουλτούρα, εμείς μένουμε στην αγάπη. Γιατί πρέπει να αγαπάς την ομάδα σου για να κάνεις ένα ταξίδι κόντρα σε απαγορεύσεις, πηγαίνοντας στη Θεσσαλονίκη και όχι κάπου γύρω απ’ την Αθήνα. Ακόμη μεγαλύτερη η επίδειξη αγάπης, η ίδια η συμπεριφορά.

Φυσικά πολλά μπράβο συνολικά στον Ηρακλή. Την διοίκηση και τον κόσμο του που συμφώνησαν να είναι εκεί φιλοξενούμενοι οπαδοί. Την ομάδα που πάλεψε με ένταση, νεύρο και ψυχή για το αποτέλεσμα, δυσκολεύοντας τον Παναθηναϊκό όσο ελάχιστοι.

Για το «τριφύλλι» τώρα χρειάζεται ποιοτική ξεκούραση. Του έλειψε φρεσκάδα με τον Ηρακλή, δεν είχε εντάσεις άλλων αγώνων και κόντρα σε όλα αυτά έκανε το χρέος του. Με τρόπο που δίνει έξτρα αυτοπεποίθηση, περισσότερο ακόμη κι από ένα άνετο «διπλό» με «καθαρό» σκορ.

Υ.Γ. Ο Παναθηναϊκός έπαιξε χωρίς Κάνγκουα και Ουναΐ. Τους καλύτερους χαφ στο ελληνικό πρωτάθλημα.

Υ.Γ.1: Ο Ευαγγέλου έπρεπε να έχει δει το πέναλτι σε κανονική ροή αγώνα.