Εκεί που κοιτούσαν αν θα τους φτάσει, τους προσπέρασε κιόλας…

«Το ήθελε περισσότερο». «Είχε πάθος». «Είχε ψυχή». Καλά αυτά τα κλισέ, πάμε όμως και στην πραγματικότητα. Ο Παναθηναϊκός κόντρα στην ΑΕΚ, έδειξε την ποιότητά του. Την υπεροχή του σε έμψυχο υλικό. Τις λύσεις που διαθέτει και κάνουν τη διαφορά.

Στον πάγκο του ήταν ο Τσάπρας και ο Σαλάχ-Εντίν. Η ΑΕΚ έβαλε τον Γκεοργκίεφ να παίξει στα δεξιά πάνω στον Αντίνο. Αυτούς έχει. Το γιατί μια ομάδα Champions League έχει τέτοιους παίκτες και τόσα κενά, είναι δικό της θέμα. Ο Παναθηναϊκός μας ενδιαφέρει και κατά συνέπεια είναι σπουδαίο το βάθος που διαθέτουν οι «πράσινοι», σε συνδυασμό με την ποιότητα των ποδοσφαιριστών.

Ήταν η επιβράβευση της ποδοσφαιρικής δικαιοσύνης αυτό που έγινε στο ΟΑΚΑ. Το «τριφύλλι» δεν απειλήθηκε σχεδόν καθόλου. Κάποιες κόντρες, κάποια «σκοτωμένα» σουτ, πρώτη τελική εντός εστίας στο τέλος του πρώτου μέρους με σουτ εκτός περιοχής που μπλόκαρε άνετα ο Πένια.

Κι όλα αυτά με τις συνθήκες να είναι διαμορφωμένες αρκετά… πονηρά. Πρώτον η ανάγκη των φιλοξενούμενων να βγάλουν αντίδραση μετά την ήττα απ’ τον ΠΑΟΚ. Συν την αποβολή του Κάνγκουα που άφησε για πάνω από 20 λεπτά τον Παναθηναϊκό με παίκτη λιγότερο. Ούτε τότε φάνηκε κάποιου είδους ισορροπία στις δύο ομάδες.

Ένα παιχνίδι υπεροχής των «πράσινων». Και να σκεφτεί κανείς πως δεν είχαν τον καλύτερο παίκτη του πρωταθλήματος, τον οποίο δεν θα έχουν για αρκετούς μήνες (Ουναΐ).

Φυσικά η νοοτροπία, η πνευματική ετοιμότητα και το «διάβασμα» του παιχνιδιού, πιστώνονται στον Νίστρουπ. Ο Δανός πήρε την ταυτότητα του Νίκολιτς. Και την παλιά και την καινούργια. Χωρίς να βάλει σκοπιμότητα στο ματς, καθώς και με 10 παίκτες, έβγαζε επιθετικό και έβαζε επιθετικό.

Η προσωπικότητα των «πράσινων»… ξεχείλιζε στο σπουδαίο και σημαντικό αυτό ματς. Το τελικό 2-0 αν δεν έκανε τη «χαζομάρα» ο Κάνγκουα, μάλλον θα μεγάλωνε. Η ΑΕΚ έμοιαζε να έχει αποδεχτεί τη μοίρα της και αυτό συνήθως το πληρώνουν οι ομάδες σε τέτοια ματς. Ειδικά όταν έχουν απέναντι τέτοια ποιότητα.

Ο Αντίνο ήταν ο καλύτερος και απέδειξε γιατί έγινε τέτοιος χαμός για την απόκτησή του. Το καλύτερό του ματς, σε ντέρμπι αποδείξεων και ανάγκης. Δεν το λες και μικρό πράγμα. Από κοντά και ο Τετέι που με την παρουσία Ντέσερς έχει απελευθερωθεί και του αρέσει ξεκάθαρα αυτός ο ρόλος να κινείται περιφερειακά και να βρίσκει χώρου. Γιατί περισσότερο απ’ τα τελειώματα, είναι ικανός στο να δημιουργεί.

Κι ο Λιβάι έπρεπε να βάλει ένα γκολ. Δεν του έκανε το χατίρι η μπάλα. Συνολικά το ματς ήταν άδικο ως προς το τελικό σκορ. Το 2-0 αδικεί τον Παναθηναϊκό, αν και η αλήθεια είναι πως δεν φάνηκε να… πιέζει το στροφόμετρο. Έπαιξε ένα ματς που δεν το λες και το καλύτερό του. Έβαλε 2 γκολ στην ΑΕΚ, είχε δύο δοκάρια, είχε σημαντικές ευκαιρίες και αν σκεφτεί κανείς το ποια ήταν η μεγαλύτερη στιγμή της Ένωσης, θα καταλήξει σε ένα «τζούφιο» του Μάγερ και ένα σουτ του Ζίνι που έβγαλε ο Πένια.

Ματς-δήλωση υπεροχής για τον Παναθηναϊκό. Κόντρα στην ομάδα που θέλει να του… παραδώσει το στέμμα. Νωρίς εννοείται. Έχει δρόμο ακόμη. Όμως ο Παναθηναϊκός είναι εκεί που είναι, έχοντας τελειώνει τα ντέρμπι για τον πρώτο γύρο. Την ώρα που Ολυμπιακός, ΑΕΚ, ΠΑΟΚ, έχουν από δύο ματς μεταξύ τους ο καθένας.

Χαμηλά η μπάλα τώρα. Οι υποχρεώσεις «τρέχουν» και τίποτα δεν τελείωσε. Απλά όσο περνούν οι μέρες, οι πάντες καταλαβαίνουν πως ο Παναθηναϊκός δεν ήρθε απλά, προσπέρασε κιόλας.

Υ.Γ. Ο Παναθηναϊκός νικά επειδή κερδίζει πέναλτι και επειδή οι αντίπαλοι μένουν με 10 παίκτες. Η… παράγκα του Αλαφούζου. Σωστά; Έχει τη σημασία του μετά απ’ αυτό το ματς να το θυμόμαστε κι αυτό.

Y.Γ.1: Σπουδαία η παρουσία του κόσμου. Ακόμη σπουδαιότερο πως πήρε χαρά...