Ακαδημίες, υποδομές, ήταν η ιστορική του παρακαταθήκη στο ποδόσφαιρο

Όποιος πεθαίνει, αυτόματα δικαιώνεται για τα πάντα. Ο κόσμος θα συζητά τα καλά του, θα αποθεώνει την προσωπικότητά του, ξεχνώντας πιθανά αρνητικά. Είναι ένα είδος τιμής και σεβασμού. Ο Γιώργος Βαρδινογιάννης υπήρξε μια απ’ τις εντονότερες και ισχυρότερες προσωπικότητες του ποδοσφαίρου. Αυτός που χάραξε τη νέα εποχή στο άθλημα. Την επαγγελματική.

Ήταν ο ίδιος που κατηγορήθηκε πως δεν ακολούθησε την εποχή, με τα περίφημα «υπάρχουν κι αλλού πορτοκαλιές», τα χαμηλά συμβόλαια, αλλά στο τέλος της ημέρας δεν άφηνε πολλούς με παράπονο. Ακόμη κι αυτοί που έφυγαν, είχαν να λένε κάτι θετικό γι’ αυτόν. Για την προσωπικότητά του.

Ο θάνατός του φέρνει το τέλος μιας παραγοντικής εποχής με την οποία μεγαλώσαμε ουσιαστικά. Ήταν ο εκφραστής της. Ο ισχυρός πρόεδρος, με τα πολλά χρήματα, ο ηγέτης, εκείνος που μιλούσε και σταματούσε η όποια άλλη συζήτηση. Στη σύγχρονη μορφή του ποδοσφαίρου, θα σήκωνε συζήτηση όλο αυτό. Στην εποχή του, όμως, ήταν άκρως επιτυχημένος.

Το επαγγελματικό ποδόσφαιρο «χτίστηκε» πάνω στη φιλοσοφία του. Δεν είναι μόνο ο Παναθηναϊκός, αλλά το σύνολο του αθλήματος στη χώρα μας. Διαφορετικά δε θα μπορούσε να είναι, καθώς για πολλά χρόνια «έπαιζε» χωρίς αντίπαλο. Οι υπόλοιπο όσο ισχυροί κι αν ήταν, δεν τον πλησίαζαν.

Επί ημερών του, είδαμε πολλούς πρωταθλητές. Είδαμε τη δική του ομάδα να μην παίρνει τους περισσότερους τίτλους. Με τη δύναμη που είχε, αυτό είναι ίσως ένας απ’ τους τίτλους τιμής που πρέπει να συνοδεύουν τη μνήμη του σε ποδοσφαιρικό επίπεδο. Και έγινε ακόμη πιο έντονο το στοιχείο, με όσα ακολούθησαν τη δική του εποχή. Σε τίτλους και οικονομικά κέρδη από την UEFA.

Είτε κάποιος συμπαθούσε τον παράγοντα Γιώργο Βαρδινογιάννη, είτε δεν συμφωνούσε με τον τρόπο που διοικούσε, κανείς δεν μπορεί να παραγνωρίσει πως το σήμερα του ποδοσφαίρου, έχει το dna του.

Τώρα που όλοι «παλεύουν» για υποδομές και στηρίζονται στις ακαδημίες ποδοσφαιρικά και οικονομικά, δικαιώνουν τον Γιώργο Βαρδινογιάννη. Όταν εκείνος «έτρεξε» το πλάνο των ακαδημιών, οι υπόλοιποι ήταν… στα δέντρα. Όταν χτίστηκε η Παιανία ως «παλάτι» και πολυτέλεια για μια ποδοσφαιρική ομάδα, οι άλλοι έκαναν προπόνηση στις έδρες τους ή σε προπονητικά που οριακά είχαν ρεύμα.

Αυτή η «ταυτότητα» δεν ήταν εύκολο να «διαβαστεί» πριν από 40 χρόνια. Μεταφραζόταν σε έλλειψη διάθεσης για να βάλει χρήματα. Τελικά η επιμονή σε υποδομές και ακαδημίες, ήταν ένας καθρέφτης που έδειχνε το μέλλον. Παραγοντικά στη χώρα μας, εκείνος το έχτισε και δεν μπορεί να αμφισβητηθεί.

Στα υπόλοιπα μπορούν να γίνουν πολλές συζητήσεις. Αυτή τη στιγμή απαιτείται σεβασμός, στη μνήμη μιας τόσο ισχυρής προσωπικότητας και ενός ανθρώπου που χωρίς αμφιβολία προσέφερε στον Παναθηναϊκό. Επί ημερών του, το «τριφύλλι» κέρδισε… γαλόνια ιστορίας. Θα του πιστώνεται αιώνια.

Η ομάδα πρέπει να κάνει το καθήκον της, για να τιμήσει και τη μνήμη του. Στο ματς με τον Αστέρα Τρίπολης, θα παίζει και για τον «Καπετάνιο».

Υ.Γ. Το γεγονός πως ο Παναθηναϊκός… ξεβλάχεψε την ποδοσφαιρική Ελλάδα ως προς τη σημασία των ευρωπαϊκών παρουσιών, οφείλεται σε μεγάλο βαθμό στον Γιώργο Βαρδινογιάννη.