Το …Τικ-Τοκ της αντίστροφης μέτρησης και η σημειολογία μιας βουτιάς

Για να είμαστε, πάντως, ειλικρινείς και δημοσιογραφικά ακριβείς, οι εν λόγω βουτιές ήταν τέσσερις, ενώ το …Τικ-Τοκ στο οποίο αναφερόμαστε δεν έχει να κάνει με το δημοφιλές κοινωνικό δίκτυο αλλά με τον ήχο —μεταφορικά πια στις μέρες μας— του ρολογιού για το χρόνο που εκπνέει.

Και τώρα που τα εξηγήσαμε, πάμε παρακάτω.

Ξεκίνημα σεζόν, έλλειψη χρόνου ικανής προετοιμασίας

Ξέρετε εσείς προπονητή, παγκοσμίως και διαχρονικά, που να είναι ικανοποιημένος με το χρόνο που έχει στην pre season, για να μοντάρει και να προετοιμάσει την ομάδα του για τη νέα αγωνιστική χρονιά;

Ούτε εγώ…

Απλώς φέτος, οι προπονητές των κορυφαίων ελληνικών ομάδων στο μπάσκετ που ομαδόν διαμαρτύρονται, φαίνεται πως έχουν κάποιο δίκιο.

Βλέπετε, τα φετινά πρώιμα “παράθυρα” της FIBA για τα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, έκοψαν …τη χαρά για την απουσία μεγάλης διοργάνωσης, αφού οι διεθνείς παίκτες ήταν, τελικά, στη διάθεση των εθνικών ομάδων.

Με τους Έλληνες διεθνείς τα πράγματα —δικαίως και αναμενόμενα— ήταν ακόμα πιο …σκληροπυρηνικά, αφού το απογοητευτικό “παράθυρο” του Ιουνίου οδήγησε σε μια πιο large προετοιμασία. Που, πάντως, οδήγησε —κι αυτή με τη σειρά της— στο νικηφόρο αποτέλεσμα με την Ισπανία, αμβλύνοντας τις “γωνίες” για τις απουσίες των παικτών από τους συλλόγους τους.

Η πραγματικότητα απαντά στο ερώτημα για βαθύ ρόστερ

Θεωρητικά μιλώντας, πόσες πιθανότητες υπάρχουν, σε pre season καταστάσεις, ένα πλουσιότατο —από κάθε πλευρά— ρόστερ δεκαοκτώ παικτών, να φτάσει να έχει “μάχιμους” μόλις έντεκα από αυτούς, λίγες ημέρες πριν από την επίσημη έναρξη της σεζόν;

Και, μάλιστα, με νέο προπονητή και σταφ και πέντε (συν τρεις) νέους παίκτες στην ομάδα; Δηλαδή, με αυξημένη την ανάγκη για επιπλέον χρόνο, απαραίτητο για το μοντάρισμα ενός νέου συνόλου.

Α, και ως κερασάκι στην …τούρτα, τρεις από τους απόντες να είναι ο αρχηγός και δύο μέγκα σταρ του συλλόγου. Και μαζί τους, ο ψηλότερος παίκτης της ομάδας και ένας νευραλγικός, microwave σκόρερ.

Και πώς, τώρα, να μην παραδεχτούμε πως ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς έχει δίκιο, εκφράζοντας τον δίκαιο προπονητικό του πόνο, ελάχιστα πριν από το πρώτο επίσημο τζάμπολ της σεζόν;

Το Τικ-Τοκ, όμως, της αντίστροφης μέτρησης για την έναρξη των επίσημων υποχρεώσεων είναι εκνευριστικά σταθερό και αμείλικτο.

Οπότε…

Είναι, λοιπόν, απολύτως λογικό και κατανοητό, η ως τώρα αγωνιστική και προπονητική προσέγγιση του πολύπειρου τεχνικού να είναι …δημιουργική, υβριδική και ατελής, σε σχέση, βεβαίως, με αυτό που έχει στο μυαλό και στο μπλοκάκι του, αλλά και σε σχέση με τις πραγματικές δυνατότητες της —μελλοντικά— πλήρους ομάδας του.

Οι βουτιές, λοιπόν…

Και όσο για αυτούς που δεν τις έχουν δει, μιλάμε για μια απίθανη φάση στο τελευταίο λεπτό του τελικού του όγδοου τουρνουά “Παύλος Γιαννακόπουλος”, ανάμεσα στον Παναθηναϊκό και τον ΠΑΟΚ, όπου για δέκα, περίπου, αγωνιστικά δευτερόλεπτα παίκτες βουτούσαν και έκαναν …πλονζόν για να εξασφαλίσουν τη μπάλα και την κατοχή!

Από τα 42 δευτερόλεπτα, πριν από τη λήξη του αγώνα, ως τα 32 (!), επτά παίκτες βούτηξαν και …σύρθηκαν στο glass floor του Telekom Center (τέσσερις του Παναθηναϊκού και τρεις του ΠΑΟΚ) μαχόμενοι για την κατοχή της μπάλας!

Να θυμίσω πως σε εκείνη τη χρονική στιγμή το σκορ ήταν 83-81 και το παιχνίδι ήταν φιλικό!…

Η φάση τελείωσε με τον Μαντζούκα να κερδίζει φάουλ, ολοκληρώνοντας το γαϊτανάκι των hustle plays και από τις δύο —είναι αλήθεια— ομάδες και με τον Ομπράντοβιτς να πανηγυρίζει εμφατικά σα να είχε μόλις κατακτήσει η ομάδα του κάποιο τίτλο.

Ο Πατ Ράιλι και ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς

Ο “θρύλος” του NBA Πατ Ράιλι —με επτά δαχτυλίδια ως προπονητής και πρόεδρος σε Λέικερς και Χιτ— έχει γράψει στο βιβλίο του “The Winner Within: A Life Plan for Team Players”, τα εξής:

“Μετράμε τομείς της απόδοσης που συχνά αγνοούνται: το να πηδάς για να διεκδικήσεις κάθε ριμπάουντ ακόμα κι αν δεν το πάρεις, το να απλώνεις το χέρι για να αλλοιώσεις κάθε πάσα, το να βουτάς για μια χαμένη μπάλα, το να αφήσεις κάποιον να πέσει πάνω σου με δύναμη για να κερδίσεις το επιθετικό φάουλ. Και αυτά τα στατιστικά της “προσπάθειας” αποθηκεύονται επίσης στον υπολογιστή.

Η προσπάθεια είναι αυτή που τελικά κάνει να ξεχωρίσουν οι απλοί παίκτες από εκείνους που κάνουν τη διαφορά. Το να γνωρίζεις, δηλαδή, πόσο καλά κάνει ένας παίκτης όλα αυτά τα μικρά πράγματα, είναι το κλειδί για να ξεκλειδώσεις κορυφαίες εμφανίσεις καριέρας”.

Όταν, λοιπόν, σε μια ομάδα με αστείρευτο μπασκετικό ταλέντο, με ισχυρές προσωπικότητες και συμβόλαια εκατομμυρίων, ανάλογα με το μέγεθος αυτών των παικτών, ο προπονητής Ζέλικο Ομπράντοβιτς πανηγυρίζει και επιβραβεύει τη βουτιά στο glass floor, επί της ουσίας στέλνει —νωρίς και ξεκάθαρα— το μήνυμα του πυρήνα της φιλοσοφίας και της κουλτούρας αυτού του συνόλου.

Τα υπόλοιπα ακολουθούν.