Η νέα Εθνική είναι έτοιμη, ο Γιοβάνοβιτς είναι;

Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς χαρακτήρισε τη συμμετοχή στη League A ως μια μεγάλη ευκαιρία για να μετρήσει η Εθνική τις δυνάμεις της απέναντι σε κορυφαίους αντιπάλους, τη Σερβία, τη Γερμανία και την Ολλανδία. Παράλληλα, έθεσε ως βασικό αντικειμενικό στόχο την παραμονή στην πρώτη κατηγορία της διοργάνωσης. Σεβαστό. Η άνοδος ήταν μεγάλη επιτυχία της ομάδας. Όμως...

Ταλέντο υπάρχει, οι δικαιολογίες τελείωσαν

Η Εθνική Ελλάδας έχει πλέον κάτι που για χρόνια έμοιαζε να της λείπει: ποδοσφαιριστές που μπορούν να ανεβάσουν τον πήχη. Δεν μιλάμε μόνο για ένα ή δύο μεγάλα ταλέντα. Μιλάμε για μια ολόκληρη φουρνιά. Παίκτες που αγωνίζονται σε υψηλό επίπεδο, νεαρούς που έχουν ήδη αποκτήσει σημαντικές παραστάσεις και μια νέα γενιά που δεν φοβάται να διεκδικήσει χώρο. Ο Ιβάν Γιοβάνοβιτς έχει κάθε δικαίωμα να χτίσει την ομάδα όπως θέλει και δεν πρόκειται να του πω εγώ, πώς, προφανώς. Έχει, όμως, πλέον και την ευθύνη να δείξει τι μπορεί να γίνει αυτή η ομάδα. Άμεσα.

Το «έχουμε ταλέντο» δεν είναι επιτυχία. Το «χτίζουμε ομάδα» δεν είναι επιτυχία. Το «έρχεται το μέλλον» επίσης δεν είναι επιτυχία. Επιτυχία είναι να πάρεις αυτό το υλικό και να το μετατρέψεις σε αποτελέσματα. Κι εδώ βρίσκεται η μεγαλύτερη πρόκληση για τον ομοσπονδιακό προπονητή. Γιατί η Εθνική δεν είναι πλέον μια ομάδα που περιμένει να εμφανιστεί η επόμενη γενιά. Η επόμενη γενιά έχει ήδη εμφανιστεί. Είναι στην αποστολή για το ματς με τη Σερβία. Ο Καρέτσας, ο Μουζακίτης, ο Κωστούλας, ο Τζόλης και όλοι οι υπόλοιποι δεν χρειάζονται άλλες συστάσεις. Χρειάζονται ένα περιβάλλον που θα τους επιτρέψει να γίνουν αυτό που μπορούν στην Εθνική ομάδα.

Το ρίσκο της τακτικής: «Μένω στη ζώνη ασφαλείας μου»

Η κριτική στον Ιβάν Γιοβάνοβιτς δεν πηγάζει φυσικά από αμφισβήτηση της δεδομένης ποδοσφαιρικής του παιδείας, αλλά από τον έντονο προβληματισμό για τη διαχείριση αυτού του δυναμικού. Στην πολυετή καριέρα του σε συλλογικό επίπεδο, ο Σέρβος τεχνικός κέρδισε τον σεβασμό χάρη στην πειθαρχία και την οργάνωση που επέβαλλε. Σε επίπεδο εθνικών ομάδων, όπου οι μέρες προετοιμασίας είναι ελάχιστες, ο κίνδυνος να εγκλωβίσει την Εθνική σε ένα safe ποδόσφαιρο είναι ορατός.

Το να δηλώνει ότι πρωταρχικός σκοπός είναι η «παραμονή» στη League A στέλνει λανθασμένα μηνύματα. Αυτή η προσέγγιση θυμίζει μια ξεπερασμένη νοοτροπία περασμένων δεκαετιών, την οποία η ίδια η ποιότητα των παικτών μας έχει ξεπεράσει προ πολλού. Παίκτες με τέτοια ευρωπαϊκή αυτοπεποίθηση δεν πρέπει παίζουν για την ισοπαλία.

Ο ομοσπονδιακός τεχνικός δίνει τις δικές του σκληρές εξετάσεις. Δεν αρκεί πλέον να παρουσιάσει ένα σύνολο που απλώς «στέκεται αξιοπρεπώς» στο γήπεδο. Οφείλει να αποδείξει ότι διαθέτει το τακτικό θάρρος να αφήσει πίσω του τη ζώνη ασφαλείας και να οδηγήσει την Ελλάδα σε ένα ποδόσφαιρο κυριαρχίας, αντάξιο του ταλέντου της.

Ώρα για αποτελέσματα, όχι άλλες υποσχέσεις

Η πίστωση χρόνου έχει ήδη εξαντληθεί, ακριβώς επειδή η δυναμική αυτής της ομάδας δεν επιτρέπει άλλες αναβολές. Η συμμετοχή στην πρώτη κατηγορία δεν είναι ένα πεδίο για πειράματα χωρίς κόστος, αλλά η απόλυτη δοκιμασία και της δικής του προπονητικής επάρκειας. Αν η Ελλάδα θέλει να παίζει στην ευρωπαϊκή ελίτ, πρέπει πρώτα ο προπονητής της να αποδείξει ότι μπορεί να διαχειριστεί το βάρος των προσδοκιών χωρίς φοβικά σύνδρομα.

Η ερώτηση δεν είναι πια «έχει η Ελλάδα καλούς παίκτες;» Είναι: «Μπορεί αυτή η Εθνική να γίνει πραγματικά μεγάλη;» Αυτό δεν θα το απαντήσουν τα ονόματα. Θα το απαντήσει ο Γιοβάνοβιτς. Και κυρίως, θα το απαντήσει η ομάδα μέσα στο γήπεδο. Γιατί κάποια στιγμή πρέπει να σταματήσουμε να χειροκροτάμε το potential και να αρχίσουμε να μετράμε τι πραγματικά πετυχαίνουμε.

Το υλικό υπάρχει. Η ευκαιρία υπάρχει. Η νέα γενιά είναι έτοιμη. Ο Γιοβάνοβιτς είναι;