Splinter Cell; Ο Sam Fisher επιστρέφει και μαζί του μια ολόκληρη εποχή

Αν μεγάλωσες παίζοντας videogames στα 00s, υπάρχει μια πολύ συγκεκριμένη εικόνα που πιθανότατα βρίσκεται κάπου στο πίσω μέρος του μυαλού σου.

Ένα σκοτεινό δωμάτιο, μια τηλεόραση που φωτίζει περισσότερο το πρόσωπό σου παρά τον ίδιο τον χώρο, το χειριστήριο στα χέρια και στην οθόνη ένας τύπος με τρία πράσινα φωτάκια στο κεφάλι να κινείται αργά μέσα στο σκοτάδι. Όσο πιο απαλά φέρεσαι στο joystick, τόσο αρμονικά κινείται και ο ίδιος στις σκιές προκειμένου να μην τον δει κανείς. Δεν έτρεχε σαν τον Kratos και έσφαζε κόσμο και θεούς του Ολύμπου στον διάβα του, ούτε και πυροβολούσε σαν τον James Bond.

Το όνομά του; Sam Fisher.

Το Splinter Cell επιστρέφει με remake του original παιχνιδιού του 2002 και, αν είσαι από εκείνους που έλιωσαν το συγκεκριμένο game στα Xbox, PlayStation 2 ή PC, υπάρχει κάτι σχεδόν συγκινητικό. Γιατί δεν επιστρέφει απλώς ένα videogame, αλλά η εποχή που για να είσαι badass έπρεπε πρώτα να μάθεις να κρύβεσαι.

Πριν τα open world καταπιούν τα πάντα

Τα σημερινά games είναι τεράστια, απίστευτα όμορφα, γεμάτα περιεχόμενο, χάρτες που χρειάζονται GPS και side quests που σε κάνουν να ξεχνάς ποια ήταν η αρχική αποστολή.

Κάποτε όμως τα δεδομένα ήταν πολύ διαφορετικά.

Είχες μια αποστολή, έναν στόχο και χειριζόσουν έναν τύπο που έπρεπε να περάσει από ένα δωμάτιο γεμάτο οπλισμένους και εκπαιδευμένους κομάντος χωρίς να τον καταλάβει κανείς. Τόσο απλά και ταυτόχρονα δύσκολα. Το Splinter Cell δεν χρειαζόταν έναν χάρτη στο μέγεθος μιας μικρής χώρας, αλλά να εκμεταλλευτείς το σκοτάδι και να… διαβάσεις αυτό που σου έδιναν οι κακοί για να τους αφοπλίσεις και να τους εξουδετερώσεις.

Το παιχνίδι σε έκανε να κοιτάς το περιβάλλον διαφορετικά. Ένα φως δεν ήταν απλώς ένα φως, αλλά πρόβλημα. Μια σκιά ήταν η διαφορά ανάμεσα στο να συνεχίσεις την αποστολή και στο να ακούσεις τον συναγερμό.

Και τότε έβαζες τα night-vision goggles. Πράσινη οθόνη, πράσινα μάτια και χάος. Αυτός ήταν ο κόσμος του Sam Fisher.

Το Splinter Cell σε μάθαινε να έχεις υπομονή

Σήμερα έχουμε μάθει να πατάμε skip, να τρέχουμε, να κάνουμε fast travel, να βλέπουμε στον χάρτη ακριβώς πού πρέπει να πάμε. Το Splinter Cell σου έλεγε κάτι πολύ διαφορετικό. Να φτάσεις από τη μία άκρη του δωματίου στην άλλη με προσοχή και υπομονή.

Έπρεπε να περιμένεις να περάσει ο φρουρός, να γυρίσει, να σβήσει το φως και να ανοίξει την πόρτα και να βγει προκειμένου να κάνεις την κίνησή σου. Και όταν επιτέλους έκανες την κίνησή σου και περνούσες δίπλα από έναν τύπο χωρίς να καταλάβει τίποτα, ένιωθες καλύτερα απ' ό,τι αν είχες πυροβολήσει δέκα εχθρούς. Γιατί το είχες κάνει σωστά.

Και ύστερα άκουγες και τη φωνή του Michael Ironside, και γούσταρες ακόμα περισσότερο. Ο Sam Fisher είχε μία από εκείνες τις φωνές που μπορούσαν να κάνουν ακόμα και μια απλή οδηγία να ακούγεται σαν απόρρητη αποστολή.

Ψύχραιμος, κυνικός, επαγγελματίας και με αυτό το υπέροχο deadpan χιούμορ που έκανε τον Fisher να μοιάζει περισσότερο με τον τύπο που θα ήθελες να έχεις δίπλα σου σε μια δύσκολη κατάσταση παρά με έναν superhero.

Δεν φώναζε, ούτε έκανε επίδειξη λέγοντας «I'm the best». Απλώς έκανε τη δουλειά και μετά εξαφανιζόταν στο σκοτάδι.

Το remake έχει ένα πράγμα να MHN κάνει

Η Ubisoft, λοιπόν, χτίζει το remake από την αρχή με το Snowdrop engine, πράγμα που σημαίνει ότι ο Sam Fisher θα επιστρέψει με γραφικά και τεχνολογία που απέχουν έτη φωτός από το παιχνίδι του 2002.

Αλλά υπάρχει μία λεπτομέρεια που μας ενδιαφέρει περισσότερο από τα textures, τα reflections και όλα αυτά τα τεχνικά πράγματα που θα συζητήσουμε για περίπου τρεις ημέρες όταν κυκλοφορήσει το πρώτο gameplay και αυτό είναι ότι δεν πρέπει να γίνει open world.

Γιατί αν υπάρχει ένα videogame που δεν χρειάζεται να σου πετάξει μπροστά έναν τεράστιο χάρτη για να αποδείξει ότι είναι μεγάλο, είναι το Splinter Cell.

Το original ήταν γραμμικό. Μπαίνεις, κάνεις τη δουλειά, βγαίνεις και τέλος.

Δεν χρειάζεται να χαθείς για 45 λεπτά κυνηγώντας έναν τύπο που φοράει μπλε παντελόνι επειδή είδες ένα θαυμαστικό στον χάρτη. Ο Sam Fisher έχει πιο σοβαρά πράγματα να κάνει.

Μας λείπουν αυτά τα games

Μάλλον με την κουβέντα γύρω από το Splinter Cell, καταλάβαμε ότι ίσως και να μας λείπει το πώς νιώθαμε όταν παίζαμε Splinter Cell. Τότε που το gaming δεν ήταν social media, αλλά έβαζες τον δίσκο στην κονσόλα και προσπαθούσες να μάθεις από μόνος πώς να γίνεις καλύτερος.

Και αν κολλούσες σε κάποιο σημείο, υπήρχε πάντα εκείνος ο φίλος που ορκιζόταν ότι «το πέρασε χθες» και ερχόταν σπίτι σου για να σου δείξει. Ακόμα και αν δεν το είχε περάσει ποτέ.

Το remake του Splinter Cell δεν έχει ακόμα επίσημη ημερομηνία κυκλοφορίας ούτε πλήρες gameplay reveal κάτι που, όλως περιέργως, κάνει την αναμονή ακόμα πιο ενδιαφέρουσα.

Γιατί υπάρχει ένα πολύ συγκεκριμένο πράγμα που θέλουμε να δούμε είναι να δούμε τον Sam Fischer σε ένα δωμάτιο να σκοτεινιάζει, φορώντας τα night-vision goggles και να τον δούμε να χάνεται στις σκιές.

Αν η Ubisoft καταφέρει να κρατήσει αυτή την αίσθηση, τότε το Splinter Cell δεν θα επιστρέψει απλώς ως remake, αλλά ως επιστροφής μιας εποχής που τα videogames δεν φοβόντουσαν να σου πουν πώς να απολαύσεις το παιχνίδι με τεράστια υπομονή. Ο Sam Fisher επιστρέφει. Βάλε night-vision και ετοιμάσου. Όλα σύντομα θα πρασινίσουν…

Μέχρι να γίνει αυτό μπορείς να δεις και την ταινία που κυκλοφόρησε στο Netflix: