ΑΕΚ και Μάγιερ, να ’χεις χίλια μάτια να τους βλέπεις!

Η ΑΕΚ είχε μια δουλειά να κάνει απέναντι στον Άρη. Να αντιδράσει κι όχι απλώς να πάρει μια νίκη για να αφήσει πίσω της το 1-1 με την Κηφισιά στη Λεωφόρο, αλλά να δείξει ότι εκείνο το αποτέλεσμα ήταν πράγματι μια κακή παρένθεση κι όχι κάτι περισσότερο.

Το έκανε με τον τρόπο που δεν αφήνει πολλά περιθώρια για δεύτερες σκέψεις. Με πέντε γκολ, με ένταση, με διάθεση μέχρι το τελευταίο λεπτό και, κυρίως, με μια εικόνα που είχε μέσα της κάτι πολύ σημαντικό: νοοτροπία.

Γιατί ας σκεφτούμε λίγο κάτι: Σε λίγες ημέρες η ΑΕΚ έχει μπροστά την πρεμιέρα στη League Phase του Champions League κόντρα στη ΛΑΣΚ. Είναι φυσιολογικό, όσο κι προσπαθεί για το αντίθετο ο Νίκολιτς, στο πίσω μέρος του μυαλού των ποδοσφαιριστών να βρίσκεται κι αυτό το παιχνίδι. Θα μπορούσαν, λοιπόν, όταν πια τα πάντα είχαν κριθεί να… πατήσουν φρένο και να διαχειριστούν το παιχνίδι. Δεν το έκαναν! Συνέχισαν να παλεύουν για κάθε μπάλα μέχρι το τελευταίο δευτερόλεπτο.

Η ΑΕΚ δεν έδειξε ομάδα που περίμενε να τελειώσει το ματς για να αρχίσει να σκέφτεται την Ευρώπη. Έδειξε ομάδα που ήθελε να τελειώσει τη δουλειά της όπως έπρεπε, βάζοντας τα πόδια της σε κάθε μονομαχία, πιέζοντας, τρέχοντας και ψάχνοντας μέχρι το τέλος κι άλλο γκολ. Αυτό λέει πολλά για τη νοοτροπία που προσπαθεί να περάσει ο Νίκολιτς.

Κάπου εδώ μπαίνει στην εξίσωση ο Λόβρο Μάγιερ, για τον οποίο λες να ‘χες χίλια μάτια να τον βλέπεις. Όχι μόνο επειδή έχει ήδη φτάσει τις έξι ασίστ στα πρώτα επτά παιχνίδια του, αλλά επειδή είναι από εκείνους τους ποδοσφαιριστές που σου δημιουργούν την αίσθηση ότι κάτι θα συμβεί κάθε φορά που η μπάλα περνά από τα πόδια τους. Έχει αυτή την ποιότητα που δεν διδάσκεται εύκολα: κάνει το παιχνίδι γύρω του να φαίνεται λίγο πιο απλό.

Ο κόσμος το έχει καταλάβει πολύ γρήγορα. Ο Μάγιερ έχει γίνει ήδη ένας από εκείνους τους παίκτες που η εξέδρα θέλει να βλέπει με την μπάλα στα πόδια. Δεν είναι μόνο οι ασίστ κι οι αριθμοί. Είναι η αίσθηση που αφήνει κάθε φορά που συμμετέχει σε μια επίθεση, ότι μπορεί να βρει την πάσα που οι περισσότεροι δεν βλέπουν.

Το πρώτο γκολ της ΑΕΚ ήταν, μάλιστα, ένα μικρό δείγμα του ποδοσφαίρου που θέλει να χτίσει ο Νίκολιτς. Δεν είναι απλώς μια ωραία συνεργασία. Είναι μια φάση που έχει μέσα της τον άξονα, την κίνηση, την ποιότητα και την αποτελεσματικότητα που ψάχνει ο προπονητής.

Επίσης, το δεύτερο γκολ δείχνει να είναι κι αυτό βγαλμένο από τα μπλοκάκια του Σέρβου, ο οποίος θέλει να περνάει η μπάλα σωστά στην περιοχή. Εκεί, βρίσκεται ο Βάργκα, ο οποίος ξέρει τι πρέπει να κάνει. Άλλωστε τα έξι γκολ στα τελευταία τέσσερα παιχνίδια «μιλούν» από μόνα τους.

Εξαιρετικό παιχνίδι κι από τον Γκατσίνοβιτς, ο οποίος ήταν πολύ καλός όχι μόνο όταν η ΑΕΚ είχε την μπάλα αλλά και όταν την έχανε. Άκρως σημαντικό, γιατί σε μια ομάδα που θέλει να έχει διάρκεια, δεν αρκούν οι παίκτες που μπορούν να δημιουργήσουν. Χρειάζονται κι εκείνοι που είναι διατεθειμένοι να δουλέψουν όταν η μπάλα βρίσκεται στα πόδια του αντιπάλου.

Όσο για τον Κοϊτά… Χρειαζόταν αυτό το γκολ. Ίσως περισσότερο απ' όσο χρειαζόταν η ΑΕΚ το πέμπτο γκολ. Δεν βρίσκεται στο καλύτερο φεγγάρι του, αλλά ένα γκολ μπορεί να αλλάξει την ψυχολογία ενός ποδοσφαιριστή και να του δώσει ξανά την αυτοπεποίθηση που χρειάζεται. Η ΑΕΚ θα χρειαστεί τον καλό Κοϊτά κι είναι σημαντικό να αρχίσει να τον ξαναβρίσκει.

Όπως είπε κι ο Νίκολιτς στη συνέντευξη Τύπου: «Η χρονιά θα είναι απαιτητική, θα έχει πάνω και κάτω» κι είναι αδύνατο κάθε βράδυ να παίζεις στο top επίπεδο. Συνεπώς, η σωστή νοοτροπία κι η συγκέντρωση θα παίξουν καθοριστικό ρόλο, ώστε η ομάδα να μην παρεκκλίνει της πορείας της, μετά από ένα «στραβοπάτημα».

ΥΓ. Το είχαμε αναφέρει και πριν τον αγώνα ότι είναι πολύ σημαντικό για την «Ένωση» ότι διεξάγεται στη Νέα Φιλαδέλφεια. Εκεί, όπου ο κόσμος δίνει άλλη δυναμική στους παίκτες του Μάρκο Νίκολιτς, κάτι που αποδείχθηκε και το βράδυ του Σαββάτου (05/09).