Η τύχη του στέρησε πολλά, καιρός να τα γυρίσει πίσω
Αυτό που συμβαίνει με τον Παναθηναϊκό δεν μπορεί να βρει λογική εξήγηση, ειδικά όταν μιλάμε για τόσο σοβαρούς τραυματισμούς, όμως πάντα πρέπει να υπάρχει η αισιόδοξη νότα για το τέλος.
Μούντζα. Φάσκελο. Κατάρα. Ο καθένας μπορεί να το χαρακτηρίσει όπως θέλει. Άτυχες στιγμές, θυμόμαστε πολλές. Μέσα στον πρώτο μήνα δουλειάς σε μια σεζόν (κυρίως περίοδος προετοιμασίας) να υπάρχουν δύο παίκτες που ουσιαστικά χάνουν τη σεζόν, συν ένας ακόμη σοβαρός τραυματισμός, πραγματικά σε «γονατίζει».
Το ψυχολογικό είναι κυρίως. Αγωνιστικά ο Παναθηναϊκός θα τη βρει την άκρη. Μέσω μεταγραφών, μέσω των λύσεων που ήδη διαθέτει. Όμως «σπάει» το ηθικό του συνόλου όταν ξαφνικά βιώνει τόσο σοβαρές καταστάσεις και μετά πληροφορείται κιόλας το μέγεθος της ζημιάς.
Ο Καλάμπρια 1,5 μήνα έξω, πριν το ταξίδι για την Αυστρία και το φιλικό με την Ραπίντ. Ο Ίνγκασον χάνει τη σεζόν με τραυματισμό στο ματς της Βιέννης. Ο Παντελίδης 6-7 μήνες εκτός (σχεδόν χάνει τη σεζόν κι αυτός) για ένα μαρκάρισμα σε φιλικό προπονητικού χαρακτήρα.
Αυτή η κατάσταση είναι η συνέχεια της περασμένης σεζόν. Μόνο που τώρα δεν μιλάμε για μυϊκά ζητήματα. Αλλά για σοβαρούς τραυματισμούς με κατάγματα, ολικές ρήξεις χιαστού, ρήξη έσω πλαγίου. Ο ορισμός της… κακιάς στιγμής.
Θα αντέξει ο Παναθηναϊκός είναι σίγουρο. Κυρίως το θέμα είναι να αντέξουν τα δύο παιδιά με τα σοβαρότερα ζητήματα. Δίπλα σε αυτούς οι πάντες, γιατί το χρειάζονται. Πάντα το λέμε σε τέτοιες στιγμές, αλλά η πολύμηνη απουσία είναι επίπονη διαδικασία. Μοναξιάς και «μάχης» που πολλές φορές στους αθλητές μοιάζει μάταιη. Εκεί χρειάζονται δύναμη. Απ’ όλους τους γύρω τους. Η ομάδα ως ομάδα, θα έχει τους αγώνες της, τις νίκες, τα στραβοπατήματα. Το θέμα είναι τα παιδιά. Εκεί ας επικεντρωθούμε, αν και ο οργανισμός έχει αποδείξει πως σε τέτοια ζητήματα ανθρώπινα, είναι δυνατός.
Το από εδώ και πέρα για την ομάδα, δεν συνδέεται με κάποιο τρόπο με τους τραυματισμούς. Παικταρά εξτρέμ έτσι κι αλλιώς ήθελε ο Παναθηναϊκός. Παικταρά χαφ, έτσι κι αλλιώς ήθελε ο Παναθηναϊκός. Μια ακόμη λύση στα στόπερ, έτσι κι αλλιώς ήθελε ο Παναθηναϊκός. Άρα μην συνδέουμε το σχεδιασμό με την ατυχία.
Για αρχή ας γίνει έξτρα κίνητρο για όλους ενόψει των παιχνιδιών με την ΤΣΣΚΑ 1948. Στο ΟΑΚΑ πρέπει να έρθει μια νίκη επιβλητική, δήλωση πρόκρισης, για να αφιερωθεί στα παιδιά που στάθηκαν άτυχα. Ως ένα όμορφο μήνυμα συσπείρωσης του γκρουπ, για τους «συμπολεμιστές» που στάθηκαν άτυχοι και έμειναν πίσω για αυτή τη σεζόν.
Όσο για την ενίσχυση, φάνηκε και στο δεύτερο ματς με την Πάκσι προς τα που πρέπει να πάει το πράγμα. Ιδεατό για το «τριφύλλι», να βάλει στη μηχανή του δύο ακόμη σπουδαίες προσωπικότητες. Ο Ντε Φράι στην άμυνα είναι πραγματική χαρά να τον βλέπεις σε επίπεδο παρουσίας και ηγεσίας. Αυτό θέλει και στα χαφ και στα εξτρέμ η ομάδα. Μακάρι να το βρει, γιατί δεν παρουσιάζονται τέτοιες ευκαιρίες κάθε μέρα.
Υ.Γ. Ο Γιάγκουσιτς αν συνεχίσει έτσι, δεν θα μείνει για χρόνια στην Ελλάδα και τον Παναθηναϊκό. Αυτό το παιδί έχει την πρώτη ύλη για τεράστια καριέρα.
Υ.Γ.1: Ο Πελίστρι είναι απ’ τους πλέον υποτιμημένους ποδοσφαιριστές της ομάδας. Δεν βάζει γκολ, το ξέρουμε. Ακόμη κι έτσι όμως, δίνει πολλά στην ομάδα. Αν έρθει μπροστά του καλύτερος παίκτης, τότε θα μπορεί με άνεση να αλλάζει τους ρυθμούς και τα δεδομένα των αγώνων.
