Η σημειολογία πίσω από το βελούδινο διαζύγιο Παναθηναϊκού - Αταμάν

Τώρα που το ξανασκέφτομαι, ο επίλογος της τριετούς κοινής πορείας των επτάκις πρωταθλητών Euroleague και του Τρις τιτλούχου της ίδιας διοργάνωσης αποτελεί case study. Παίχτηκε σε διαφορετικές συχνότητες από το vocal μοτίβο των αγωνιστικών και μη πεπραγμένων τους - Οργανισμού και προπονητή - και δεν θα ήταν κακή ιδέα να μαθαίναμε κάποια στιγμή και το αυθεντικό σενάριο αυτού του grand finale.

Μέχρι τότε πάντως, μπορούμε να αποτυπώσουμε τα δεδομένα, να αποτιμήσουμε τα αποτελέσματα, να εικάσουμε για την οδό διαφυγής που επιλέχθηκε και σχεδιάστηκε και να βγάλουμε το καπέλο στον εμπνευστή της.

Μα, μισό λεπτό…

Το βίντεο με τα τέσσερα κύπελλα - κατακτήσεις της τριετίας, τα λόγια αμοιβαίας εκτίμησης στην αξιολόγηση της συνεργασίας, ως και το αποτύπωμα της άποψης των φίλων της ομάδας μέσα από τα κοινωνικά δίκτυα, έχω την αίσθηση πως παραπέμπουν σε ομολογία επιτυχίας αυτής της συμπόρευσης.

Και τότε, γιατί αυτή η θετικά αξιολογημένη κοινή πορεία έφτασε στο τέλος της;

Αν πρέπει λοιπόν να βάλουμε επικεφαλίδες στο “γιατί”, ας το προσεγγίσουμε ως εξής.

Ότι δηλαδή αυτή η τριετία χωρίζεται σε δύο ανόμοιες περιόδους.

Αφενός, στην πρώτη σεζόν του θριάμβου της έβδομης Ευρωλίγκας, της μετεωρικής ανόδου από τη δέκατη έβδομη θέση της λίγκας στην πρώτη, των εξαιρετικών και αποδοτικών μεταγραφών, του reverse sweep στους τελικούς του ελληνικού Πρωταθλήματος και βεβαίως στο άμεσα επιτυχημένο rebranding του Οργανισμού μετά την εποχή των «εσόδων – εξόδων».

Και αφετέρου, στις δύο επόμενες σεζόν των ατελέσφορων επιλογών πανάκριβων παικτών και αποτυχίας κάλυψης των τραυματισμών, της διασάλευσης της αγωνιστικής χημείας και της εσωτερικής ισορροπίας της ομάδας, της κατώτερης των περιστάσεων παρουσίας στο Άμπου Ντάμπι, των δύο χαμένων ελληνικών τελικών και - κυρίως - της αδυναμίας παρουσίας στο Final Four του T-Center.

Επομένως, το πρώτο χνάρι της τριετίας ήταν πετυχημένο, λαμπρό και αλησμόνητο. Αλλά το δεύτερο ήταν διαφορετικό, μάλλον θαμπό, κατώτερο του πρώτου και, παρά τις ατυχίες και τις έξωθεν παρεμβολές και εμπόδια, αναντίστοιχο με τον σχεδιασμό, τα οικονομικά μεγέθη και το όραμα του συγκεκριμένου Οργανισμού.

Αυτό το δεύτερο κομμάτι δεν αναιρεί το πρώτο (ως αξιολόγηση, εκτίμηση και συναίσθημα) αλλά αυτό το δεύτερο κομμάτι φαίνεται πως υπήρξε (λογικά και τεχνοκρατικά) και ο οδηγός για την απόφαση και τη συνέχεια.

Και, κάπως έτσι, ως κερασάκι στην τούρτα του ειλικρινούς αλλά και “comme il faut” αποχαιρετισμού, φαίνεται πως έρχεται και το …κλείσιμο του ματιού της ιδιοκτησίας και του Οργανισμού προς τον - όποιον - επόμενο προπονητή ότι «εμείς αυτοί είμαστε και αυτός είναι ο τρόπος που αξιολογούμε και φερόμαστε στις συνεργασίες μας».