Εκλογές 2012: Η Σοφία Σακοράφα στο Onsports

Η βετεράνος πρωταθλήτρια του στίβου εκτιμά πως η έξοδος από το Μνημόνιο μπορεί να γίνει μόνον μέσα από μία κυβερνητική ανατροπή. Αναλυτικά οι δηλώσεις της στο Onsports:

Για ποιους λόγους αποφασίσατε να ασχοληθείτε με την πολιτική;

«Η συμμετοχή στην πολιτική, με την έννοια της συμμετοχής στα κοινά, δεν ορίζεται ως ενασχόληση, αλλά ως τρόπος και στάση ζωής.

Με την έννοια αυτή το ενδιαφέρον μου για τα κοινά, ουσιαστικά δηλαδή για το τι συμβαίνει στη ζωή μας, δε συνδέεται χρονικά με την εκλογή μου ως δημοτικής συμβούλου, ή ως βουλευτή. Προϋπήρχε αυτών των διαδικασιών, ακριβώς γιατί θεωρώ ότι εμείς οι ίδιοι είμαστε, αυτοί που πρέπει διαρκώς να παλεύουμε, να αγωνιζόμαστε, ώστε να διαμορφώνουμε τη ζωή μας, όπως την ονειρευόμαστε».

Πιστεύετε ότι θα μπορέσει στο μέλλον η Ελλάδα να αποδεσμευτεί από το μνημόνιο και πώς μπορεί να συμβεί αυτό;

«Η Ελλάδα καταρχήν πρέπει να αποδεσμευτεί από το Μνημόνιο. Από εκείνη δηλαδή τη δέσμευση, που αφορά την εφαρμογή μιας σκληρής νεοφιλελεύθερης πολιτικής που μετατρέπει την Ελλάδα σε προτεκτοράτο, το λαό μας σε λεηλατημένο ιθαγενή και αμπαρώνει τις ζωές μας σε ένα ιδιότυπο οικονομικό και κοινωνικό απαρτχάιντ. Από μία δέσμευση που δεν έχει πάτο, και που αποδεδειγμένα πια, όχι απλώς δεν μπορεί να βγάλει την Ελλάδα από την κρίση, τουναντίον τη βυθίζει ολοένα και πιο βαθιά. Η έξοδος από το Μνημόνιο μπορεί να γίνει μόνον μέσα από μία κυβερνητική ανατροπή, μια ανατροπή δηλαδή του σημερινού συσχετισμού δυνάμεων, μόνον μέσα από τη διαδικασία μιας αριστερής διακυβέρνησης, με απαραίτητο και αποκλειστικό σύμμαχό τον ελληνικό λαό.

Κι επειδή τούτες τις τελευταίες ημέρες με ξεχωριστή ένταση διατυπώνεται από τις μνημονιακές δυνάμεις, ότι μια τέτοια προοπτική είναι ουτοπική και καταστροφική, θα πω μόνον αυτό: Ουτοπία είναι να λες ότι θα βγεις στις αγορές σε 3 χρόνια, καταστροφή είναι τα 65.000 κλειστά μαγαζιά, το ένα εκατομμύριο άνεργοι, η βαθιά ύφεση, οι μισθοί και οι συντάξεις πείνας. Θα πω ότι σε μία άλλη χώρα – και δε θα επικαλεστώ τις μακρινές χώρες της Νότιας Αμερικής – παρά την Ευρωπαϊκή Ισλανδία, κυβέρνηση και λαός κατάφεραν να εκβιάσουν τους εκβιαστές τους, να βγουν από τη λαίλαπα του ΔΝΤ και να χαράξουν μια πολιτική από και υπέρ του λαού».

Ποιοι είναι οι λόγοι που οδήγησαν τη χώρα σε αυτό το σημείο;

«Αρχικά πρέπει να πούμε ότι η κρίση δεν είναι ελληνική, δεν είναι καν ευρωπαϊκή, η κρίση ξεκίνησε από τις ΗΠΑ. Μεταδόθηκε πολύ γρήγορα στην Ε.Ε κυρίως ως κρίση των τραπεζών της Γερμανίας και της Γαλλίας, ενώ το ποτήρι, ξεχείλισε με το τεράστιο κόστος που είχε η διάσωση των τραπεζών στην Ισπανία, την Ιταλία, την Πορτογαλία.

Στην Ελλάδα βρήκε πρόσφορο έδαφος για δύο λόγους. Ο πρώτος είναι ο στρεβλός τρόπος ανάπτυξης που βασιζόταν και βασίζεται στο δανεισμό. Στο δανεισμό όμως που δε λειτουργεί προς όφελος της χώρας, δεν έχει δηλαδή αντίκρισμα στη ζωή του λαού μας, αλλά προς όφελος των τραπεζών, του παρασιτικού ελληνικού κεφαλαίου και φυσικά των διαμεσολαβούντων, των μιζαδόρων και των κομπραδόρων.

Ο δεύτερος λόγος είναι η διαχείριση της κρίσης από τις κυβερνήσεις Καραμανλή και Παπανδρέου. Ο πρώτος μας έφτασε στο χείλος του γκρεμού και ο δεύτερος μας έριξε με συνοπτικές και θα έλεγα μεθοδευμένες διαδικασίες».

Ποιο είναι το διαφορετικό που μπορείτε να προσφέρετε εσείς στην Ελλάδα που περνάει τις πιο δύσκολες στιγμές της από τη μεταπολίτευση και μετά;

«Το ζήτημα δεν είναι προσωπικό. Τούτες τις στιγμές δεν μετρούν τα άτομα, αλλά οι πολιτικές κατευθύνσεις, ο πολιτικός προσανατολισμός του καθένα. Στη βάση αυτή το ελάχιστο που πρόσφερα και θα εξακολουθώ να προσφέρω είναι μια στάση συνεπή με τον προγραμματικό λόγο, με τον οποίο δεσμεύομαι».

Θεωρείτε δικαιολογημένες τις αντιδράσεις του κόσμου κατά των πολιτικών;

«Κάποιοι κάνουν λόγο για βία. Εγώ θέλω να ξεχωρίσω τη βία, από την αποδοκιμασία. Θα σας πω λοιπόν, όχι νομιμοποιώντας την αποδοκιμασία, αλλά ερμηνεύοντάς την, ότι δεν μπορείς να ασκείς στον κόσμο τη βία της ανεργίας, της εξαθλίωσης και της εξόντωσης και να απαιτείς από πάνω να είσαι αρεστός και ευπρόσδεκτος.

Το δεύτερο στο οποίο θέλω να σταθώ είναι ότι αυτή η αποδοκιμασία για να είναι αποτελεσματική και ουσιαστική πρέπει να εκφραστεί και ως πολιτική θέση στις εκλογές. Εάν πραγματικά θέλουμε να στείλουμε σπίτια τους όλους αυτούς που ‘ασέλγησαν’ στο σώμα του ελληνικού λαού, μαζί με τις πολιτικές τους, η ώρα έφτασε. Ιδού η Ρόδος...».

Οι πολίτες αντιμετωπίζουν με δυσπιστία την απόφαση των αθλητών να κατέβουν στη πολιτική σκηνή. Για ποιο λόγο πιστεύετε ότι συμβαίνει αυτό;

«Πιστεύω ότι αυτό θα συνέβαινε με τον καθένα, όποια ιδιότητα κι αν είχε, εάν αυτός εκμεταλλευόταν την αναγνωρισιμότητα που του προσφέρει η ιδιότητά του, ευκαιριακά και τυχοδιωκτικά. Χωρίς δηλαδή να έχει προηγούμενο πολιτικό στίγμα και χωρίς να έχει την πρόθεση να πράξει μελλοντικό πολιτικό στίγμα».

Ποια είναι η αιτία που τα κόμματα τα τελευταία χρόνια στρέφονται όλο και περισσότερο σε ανθρώπους του αθλητισμού;

«Συνολικά στρέφονται σε ανθρώπους υψηλής αναγνωρισιμότητας. Μια κατηγορία τέτοια είναι και οι αθλητές. Οι λόγοι θαρρώ είναι προφανείς...».

Πιο δύσκολο είναι να κάνει κάποιος καριέρα στην πολιτική ή να κάνει πρωταθλητισμό;

«Είναι διαφορετικά πράγματα, δεν τα συγκρίνω».

Αν για μια μέρα παίρνατε το Πρωθυπουργικό αξίωμα, ποιο θα ήταν το πρώτο πράγμα που θα κάνατε;

«Είναι λίγο 'αμερικάνικη' η ερώτησή αυτή και μου επιτρέπετε να μην απαντήσω. Να πω όμως ότι εάν διαβάσετε το εκλογικό πρόγραμμα του ΣΥΡΙΖΑ – ΕΚΜ θα διαβάσετε πολύ σαφώς τι ακριβώς θα συμβεί από την πρώτη ημέρα στην πατρίδα μας, στην περίπτωση της αριστερής διακυβέρνησης».