Ο Κριστιάνο Ρονάλντο δεν αντέχει να είναι κομπάρσος στην ίδια του την ταινία

Όποιος πίστευε ότι οι μέρες κόντρας Κριστιάνο Ρονάλντο με τον προπονητή της Εθνικής Πορτογαλίας έχουν μείνει στην εποχή του Φερνάντο Σάντος, μάλλον πρέπει να πληκτρολογήσει το όνομα του CR7 στο Google, και να δει τι χαμός επικρατεί, μετά την απόφαση του Ζόρζε Ζέσους να βάλει τη γνώμη του πάνω από τον Κριστιάνο.

Ο Πορτογάλος στα 41 του χρόνια, έχει χτίσει ολόκληρη την καριέρα του πάνω στην ιδέα πως όλοι και όλα όσα αγγίζει πρέπει να περιστρέφονται γύρω από τον ίδιο. Από τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, στη Ρεάλ, στη Γιουβέντους, στην Εθνική Πορτογαλίας, ήταν εκείνος που αποτελούσε το ίδιο το κάδρο και τη φωτογραφία, και γύρω-γύρω υπήρχαν και οι υπόλοιποι.

Μετά τα τελευταία όμως, το τροπάριο άλλαξε και μάλιστα στέκονται οι λεπτομέρειες που δημοσιεύτηκαν στην Πορτογαλία για το ιδιωτικό αεροπλάνο που πήγε να τον παραλάβει από τη Δανία, τότε έχουμε σχεδόν έτοιμη σκηνή ταινίας

Γιατί το θέμα δεν είναι αν ο Ρονάλντο είναι ακόμα σπουδαίος ποδοσφαιριστής -αυτό το ξέρουν και οι πέτρες- το πρόβλημα είναι ουσιαστικά γύρω από το κατά πόσο μπορεί να αποδεχτεί ότι πρέπει σιγά-σιγά να μην εμφανίζεται πλέον στο κάδρο.

Πόσο εύκολο όμως είναι για έναν άντρα που έχει περάσει ολόκληρη τη ζωή του ακούγοντας (και ξέροντας) ότι είναι ο καλύτερος να αποδεχτεί ότι κάποια στιγμή ο ρόλος του πρέπει να αλλάξει;

Γιατί όταν είσαι 20, 25 ή 30, το «είμαι ο καλύτερος» είναι καύσιμο. Σε κάνει να προπονείσαι περισσότερο, να ζητάς περισσότερα, να μην αποδέχεσαι τη μετριότητα, είναι αυτό το περίφημο mentality που όλοι θαυμάζουμε στους πρωταθλητές.

Όταν όμως το prime σου περνάει κατά πολύ το σημείο αυτό, δεν σημαίνει ότι σταματάς να είσαι φιλόδοξος, καταλαβαίνεις όμως πως δεν χρειάζεται να είσαι πάντα ο πρωταγωνιστής για να παραμένεις σημαντικός.

Κάτι που για έναν σούπερ-ego τύπο όπως ο Ρονάλντο, σίγουρα χτυπάει κάπως.

Έχει μάθει να κυνηγάει κάθε ρεκόρ, κάθε γκολ, κάθε τρόπαιο, κάθε λεπτομέρεια, έχοντας φτιάξει ολόκληρη την προσωπικότητά του γύρω από την ιδέα ότι δεν θα δεχτεί ποτέ να είναι δεύτερος. Κάποια στιγμή, όμως, η ζωή δεν σου ζητάει να γίνεις δεύτερος, περισσότερο να καταλάβεις ότι ο ρόλος σου μπορεί να αλλάξει χωρίς να μειώνεται η αξία σου.

Αφορά τον τύπο που ήταν δέκα χρόνια ο καλύτερος στη δουλειά του και ξαφνικά έρχεται ένας νεότερος να δώσει πιο φρέσκιες ιδέες, τον πατέρα που πρέπει να καταλάβει ότι ο γιος του μεγάλωσε και μπορεί να σηκώσει στις πλάτες του το βάρος των οικογενειακών ευθυνών, σαν ένας άλλος Μάικλ Κορλεόνε. Έτσι είναι και ο αθλητής που αντιλαμβάνεται ότι το σώμα του δεν ακολουθεί πλέον το μυαλό του.

Ο Ρονάλντο έχει κάθε δικαίωμα να θέλει να παίζει και να θεωρεί ότι μπορεί ακόμη να προσφέρει. Την ίδια ώρα όμως, και ο Ζόρζε Ζεσούς έχει κάθε δικαίωμα, ως προπονητής, να αποφασίζει ποιος θα παίξει, ή ακόμα και ποιον θα καλέσει στην αποστολή. Το δύσκολο κομμάτι λοιπόν, είναι όταν αρχίζουν οι δύο απόψεις να συναντιούνται.

Γιατί όσο μεγαλύτερος γίνεται ο μύθος, τόσο πιο δύσκολο είναι να αποδεχτείς ότι το παιχνίδι συνεχίζεται και χωρίς εσένα.

Δεν χρειάζεται να σταματήσεις να πιστεύεις ότι είσαι ο καλύτερος, παρά μόνο να καταλάβεις ότι δεν χρειάζεται να το αποδεικνύεις κάθε φορά. Για έναν άνθρωπο που πέρασε όλη του τη ζωή προσπαθώντας να είναι ο Νο1, αυτό μπορεί να είναι δυσκολότερο από οποιοδήποτε Champions League.

Είναι σαν τον ηθοποιό από franchise των μεγάλων κινηματογραφικών blockbusters, όπου είδε ολόκληρες τις ιστορίες να χτίζονται πάνω στο πρόσωπό του, αλλά μετά από τόσα χρόνια ενώ το εν λόγω σύμπαν έχει διευρυνθεί, να επιθυμεί να εμφανίζεται ως πρωταγωνιστής, ενώ το πολύ τον παίρνει να κάνει μια guest εμφάνιση. Μην πούμε cameo.