4 Υπεραθλητές που έκαναν το ανθρώπινο σώμα να μοιάζει ασταμάτητο

Το ανθρώπινο σώμα έχει όρια και αυτό το γνωρίζουν όλοι. Έχει όρια στη δύναμη, στην ταχύτητα, στην αντοχή, στην κόπωση. Κάποια στιγμή οι μύες σταματούν να συνεργάζονται, οι πνεύμονες ζητούν περισσότερο οξυγόνο και το μυαλό αρχίζει να ψάχνει την πιο εύκολη έξοδο.

Παρόλα αυτά, ο αθλητισμός έχει έναν περίεργο τρόπο να μας θυμίζει ότι τα όρια δεν είναι σε κάθε περίπτωσή τους, και τόσο ανυπέρβλητα εμπόδια.

Γιατί πίσω από μερικές από τις σπουδαιότερες αθλητικές επιδόσεις δεν υπάρχει μόνο ένα εξαιρετικά γυμνασμένο σώμα, αλλά πειθαρχία, προετοιμασία, πόνος, φόβος και κυρίως η ικανότητα να συνεχίζεις όταν ένα πολύ λογικό κομμάτι του εγκεφάλου σου λέει να σταματήσεις.

Από την πισίνα του Πεκίνου μέχρι τους δρόμους του Καναδά και από το Ολυμπιακό Στάδιο του Βερολίνου μέχρι έναν κάθετο βράχο 900 μέτρων, αυτοί οι αθλητές έφτασαν σε σημεία που για τους περισσότερους από εμάς μοιάζουν αδιανόητα.

Και το καλύτερο; Δεν χρειάζεται να είσαι Ολυμπιονίκης για να πάρεις κάτι από τις ιστορίες τους.

Michael Phelps: Όταν τα οκτώ χρυσά δεν ήταν αρκετά

Πεκίνο, 2008. Είναι η χρονιά που ο Michael Phelps δεν πήγε στους Ολυμπιακούς Αγώνες απλώς για να κερδίσει μερικά μετάλλια, αλλά περισσότερο για να κάνει κάτι που μέχρι τότε έμοιαζε σχεδόν εξωπραγματικό. Οκτώ αγωνίσματα. Οκτώ χρυσά μετάλλια.

Κάθε κούρσα απαιτούσε ταχύτητα, τεχνική, απόλυτη συγκέντρωση και την ικανότητα να επιστρέψει στην πισίνα ξανά και ξανά μέσα σε λίγες ημέρες, την ώρα που ο οργανισμός του είχε ήδη επιβαρυνθεί από τους προηγούμενους αγώνες.

Δεν ήταν μόνο θέμα φυσικών προσόντων, αλλά κυρίως ικανότητας να αντιμετωπίζει κάθε επόμενο αγώνισμα σαν να μην έχει προηγηθεί τίποτα.

Σε εκείνη την Ολυμπιάδα ο Phelps, έμπαινε κάθε φορά στην πισίνα σαν τζετ σκι απέναντι σε κοινούς θνητούς, έχοντας στο μυαλό του κάτι πολύ απλό: την επόμενη κούρσα. Και κάπως έτσι έγραψε ιστορία.

Terry Fox: Το σώμα έλεγε «όχι», εκείνος συνέχισε

Το 1980, ο Terry Fox αποφάσισε να διασχίσει τον Καναδά τρέχοντας. Δεν ήταν ένας μαραθωνοδρόμος που έψαχνε την επόμενη μεγάλη αθλητική πρόκληση, αλλά έπρεπε να ξεπεράσει ένα εμπόδιο πολύ πιο δύσκολο από την απόσταση. Είχε χάσει το ένα πόδι του από καρκίνο και έτρεχε με προσθετικό μέλος.

Ο στόχος του ήταν το Marathon of Hope, μια προσπάθεια συγκέντρωσης χρημάτων για την έρευνα κατά του καρκίνου και σε 143 ημέρες κατάφερε να καλύψει περίπου 5.373 χιλιόμετρα. Ακριβώς, αυτό 5.373 χιλιόμετρα με προσθετικό πόδι. Κάποια στιγμή, όμως, η ασθένεια εξαπλώθηκε και αναγκάστηκε να σταματήσει.

Η ιστορία του δεν είναι αυτή ενός ανθρώπου που κατάφερε να ολοκληρώσει αυτό που ξεκίνησε, αλλά εκείνου που τόλμησε γνωρίζοντας ότι το σώμα του είχε ήδη περάσει κάτι που θα έκανε τους περισσότερους να εγκαταλείψουν κάθε σκέψη για έναν τέτοιο στόχο.

Ο Terry Fox μας θυμίζει ότι μερικές φορές η αξία μιας προσπάθειας δεν βρίσκεται στο αν θα φτάσεις στον τελικό προορισμό, αλλά στο πόσο μακριά είσαι διατεθειμένος να φτάσεις.

Jesse Owens: Τέσσερα χρυσά σε μια εποχή που η ιστορία δεν ήταν με το μέρος του

Βερολίνο, 1936. Οι Ολυμπιακοί Αγώνες πραγματοποιούνται στη Γερμανία του Χίτλερ και ο Jesse Owens μπαίνει στο στάδιο για να αγωνιστεί σε ένα περιβάλλον που ήταν πολύ μεγαλύτερο από τον ίδιο τον αθλητισμό.

Όταν αυτοί τελειώνουν, το κοντέρ γράφει τέσσερα χρυσά μετάλλια, στα 100 μέτρα, 200 μέτρα, άλμα εις μήκος και 4x100 μέτρα. Αν και το μεγαλύτερο επίτευγμά του, ήταν πέρα από τα μετάλλια. Είναι η υπόκλιση του ίδιου του Χίτλερ στο μεγαλείο του.

Ο Owens δεν ήταν απλώς ένας εξαιρετικός σπρίντερ, αλλά ένας αθλητής με εκρηκτικότητα, ταχύτητα και τεχνική που εξακολουθούν να προκαλούν θαυμασμό σχεδόν έναν αιώνα αργότερα.

Γιατί κάποια στιγμή ο αθλητισμός παύει να είναι απλώς αθλητισμός, αλλά εξελίσσεται σε υπενθύμιση ότι το ταλέντο, η δουλειά και η απόδοση μπορούν να μιλήσουν πιο δυνατά από οποιαδήποτε προκατάληψη.

Alex Honnold: 900 μέτρα χωρίς δεύτερη ευκαιρία

Το 2017 ο Alex Honnold ανέβηκε το El Capitan στο Yosemite, σε υψόμετρο περίπου 900 μέτρων. Και το έκανε χωρίς σχοινί. Χωρίς δίχτυ ασφαλείας, ούτε με δεύτερη ευκαιρία.

Στην αναρρίχηση αυτού του επιπέδου δεν αρκεί να έχεις δυνατά χέρια, αλλά όλες τις αισθήσεις έτοιμες, τύχη, και κυρίως, απόλυτο έλεγχο του σώματος, εξαιρετική τεχνική, συγκέντρωση και την ικανότητα να διαχειρίζεσαι τον φόβο χωρίς να του επιτρέπεις να επηρεάσει την κίνησή σου.

Ένα λάθος εκεί πάνω σημαίει ότι δεν υπάρχει επόμενη προσπάθεια. Για αυτό τον λόγο η προσπάθεια του Honnold εξελίχθηκε σε κάτι πολύ μεγαλύτερο από ένα εντυπωσιακό αθλητικό επίτευγμα.

Έγινε μια μελέτη πάνω στον έλεγχο, την προετοιμασία και την ανθρώπινη αντίληψη του φόβου. Γιατί μερικές φορές το μεγαλύτερο εμπόδιο δεν είναι ο βράχος, αλλά αυτό που συμβαίνει μέσα στο κεφάλι σου.

Πόσο πρέπει να προκαλείς τα όριά σου;

Phelps, Fox, Owens και Honnold δεν έχουν σχεδόν τίποτα κοινό ως αθλητές. Άλλο άθλημα, διαφορετική εποχή, άλλου τύπου σώμα και διαφορετική πρόκληση. Κι όμως, οι ιστορίες τους καταλήγουν στο ίδιο σημείο, ότι το ανθρώπινο σώμα μπορεί να κάνει περισσότερα απ' όσα του ζητάμε συνήθως.

Γιατί κανένας από αυτούς δεν μας έδειξε ότι ήταν Superman, αλλά το πόσο υπεράνθρωποι αποδείχτηκαν όταν αποφάσισαν να προκαλέσουν τα όριά τους.

Όταν ξέρεις, πόσο πρέπει να τα προκαλέσεις ανακαλύπτεις παραπάνω πράγματα για τον εαυτό σου.