Από MVP και Triple-Douple Master στο «τι απέγινε ο Westbrook;»

Ήταν από τους τύπους που μαζί με τον Derrick Rose, ήρθαν για να δείξουν ότι ο point guard μπορεί να είναι εξίσου επιθετικός και αθλητικός με τους υπόλοιπους της πεντάδας. Ο Russell Westbrook κιόλας κατάφερε κάτι από το οποίο ο D-Rose δεν μπόρεσε να ξεφύγει ποτέ, και αυτό ήταν η επιστροφή από σοβαρούς τραυματισμούς. Ο τύπος πάθαινε χιαστούς, και επέστρεφε πολύ καλύτερος από ότι ήταν πριν. Μόνο ο Westbrook αυτά.

Είναι σχεδόν παράξενο να κοιτάζεις σήμερα την καριέρα του και να προσπαθείς να την περιγράψεις με μία πρόταση. Ήταν MVP, εννέα φορές All-Star, έκανε το triple-double να μοιάζει με στατιστικό της καθημερινότητας ενώ τη σεζόν 2016-17 πήρε το βραβείο του πολυτιμότερου παίκτη, γράφοντας 31,6 πόντους, 10,7 ριμπάουντ και 10,4 ασίστ κατά μέσο όρο και καταγράφοντας 42 triple-doubles, επίδοση-ρεκόρ για μία σεζόν. Αυτά θα γράψει η ιστορία για τον τύπο που αποφάσισε αιφνίδια να βάλει τέλος στην καριέρα του, κλείνοντας ένα σημαντικό κεφάλαιο 18 χρόνων στο ΝΒΑ.

Και όμως, κάπου στην πορεία, ο ίδιος άνθρωπος που κάποτε έμοιαζε ασταμάτητος άρχισε να αντιμετωπίζεται σαν πρόβλημα που οι ομάδες έπρεπε να λύσουν. Και αυτό είναι το πραγματικά παράξοδο σττην ιστορία του Russell Westbrook.

Ο τύπος που έπαιζε σαν να τον κυνηγούσαν

Στην Oklahoma City, ο Westbrook δεν ήταν απλώς ένας superstar, αλλά ένα φυσικό φαινόμενο.

Έπαιζε με μια ένταση που έμοιαζε σχεδόν προσωπική. Κάθε κατοχή ήταν sprint, κάθε drive ήταν επίθεση κατά μέτωπο και κάθε χαμένο σουτ μπορούσε να τον κάνει να επιστρέψει στην άλλη πλευρά του γηπέδου σαν να του χρωστούσε κάποιος χρήματα.

Στην OKC συνυπήρξε με Kevin Durant και James Harden, σε μια από τις πιο ταλαντούχες γενιές που πέρασαν από το ίδιο roster, και έφτασε μέχρι τους NBA Finals το 2012. Αργότερα, όταν ο Durant έφυγε, ο Westbrook έμεινε και πήρε πάνω του ολόκληρο το franchise.

Και εκεί που όλοι νόμιζαν ότι θα εξαφανιστεί από τον χάρτη, συνέβη κάτι που σήμερα μοιάζει σχεδόν αδιανόητο. Ένας παίκτης που έπαιζε σε μια λίγκα γεμάτη superstars κατάφερε να γίνει το απόλυτο one-man show.

Το 2017 πήρε το MVP. Και δεν το πήρε επειδή απλώς ήταν πολύ καλός, αλλά γιατί έκανε κάτι που είχε να συμβεί από την εποχή του Oscar Robertson: ολοκλήρωσε ολόκληρη σεζόν με triple-double μέσο όρο.

Μετά το MVP άρχισε η αντίστροφη μέτρηση

Κι εδώ ξεκινάει το παράδοξο. Ο Westbrook δεν σταμάτησε να γράφει αριθμούς, καθώς συνέχισε να κάνει triple-doubles, να βάζει πόντους και να γεμίζει στατιστικές. Αλλά η συζήτηση σύντομα θα άλλαζε.

Ξαφνικά, το triple-double που κάποτε έμοιαζε με θαύμα άρχισε να θεωρείται «τυπικό». Οι επιλογές του στην επίθεση έγιναν θέμα, το σουτ του πρόβλημα, η αποτελεσματικότητά του μειονέκτημα. Και όσο περνούσαν τα χρόνια, η κουβέντα έφυγε από το «πόσο καλός είναι ο Westbrook;» και πήγε στο «μπορεί ο Westbrook να χωρέσει σε μια ομάδα που θέλει να κερδίσει;».

Αυτή είναι ίσως η πιο σκληρή μετάλλαξη που μπορεί να υποστεί ένας superstar όπως ο Russell. Το να μην μπαίνει σε συζήτηση του πόσο καλός είναι, αλλά το αν αξίζει να βρίσκεται σε ομάδα που διεκδικεί τίτλους.

Houston: η επανένωση που δεν έγινε παραμύθι

Το 2019 βρέθηκε στο Houston για να ξανασμίξει με τον James Harden. Στα χαρτιά, ήταν το απόλυτο reunion: δύο παλιοί φίλοι, δύο πρώην συμπαίκτες της Oklahoma City και δύο από τους πιο εκρηκτικούς δημιουργούς της γενιάς τους.

Για λίγο, μάλιστα, λειτούργησε καθώς ο Westbrook έκανε μία από τις πιο παραγωγικές περιόδους της καριέρας του στο Houston, φτάνοντας στους 27,2 πόντους ανά αγώνα και σουτάροντας με 47,2% εντός πεδιάς, το καλύτερο ποσοστό της καριέρας του, όμως το project δεν κράτησε πολύ.

Ένα χρόνο αργότερα βρέθηκε στη Washington και από εκεί και μετά, η καριέρα του άρχισε να μοιάζει περισσότερο με διαρκή μετακόμιση παρά με σταθερό κεφάλαιο σε ένα franchise.

Ύστερα ήρθαν οι Lakers

Ο Westbrook πήγε στο Los Angeles ως ένας από τους μεγαλύτερους stars του πλανήτη, για να παίξει δίπλα στον LeBron James και τον Anthony Davis. Ήταν μία από εκείνες τις μεταγραφές που δημιουργούν αυτόματα προσδοκίες πρωταθλητισμού, μόνο που αντί να γίνει το τρίτο κομμάτι ενός superteam, έγινε το εύκολο σημείο αναφοράς για όλα όσα δεν λειτουργούσαν.

Τα λάθη, τα χαμένα σουτ, η κακό ταίριασμα στο roster, η πίεση του Los Angeles και η αδυναμία να προσαρμοστεί στον ρόλο που απαιτούσε η ομάδα δημιούργησαν μια σχέση που από πολύ νωρίς έμοιαζε καταδικασμένη.

Και κάπου εκεί γεννήθηκε ο «Westbrick» -από το τούβλο, λόγω των πολλών άστοχων προσπαθειών του. Ο παίκτης που κάποτε έμοιαζε να επιτίθεται στο γήπεδο σαν να μην υπήρχε αύριο άρχισε να αντιμετωπίζεται ως σύμβολο μιας εποχής που είχε τελειώσει.

Από superstar σε role player

Μετά τους Lakers ακολούθησαν οι Clippers, οι Nuggets και τελικά οι Kings. Η διαδρομή του από το 2019 και μετά μοιάζει σχεδόν σαν άσκηση στο πώς αλλάζει η θέση ενός superstar μέσα στο οικοσύστημα του NBA. Από franchise player έγινε συμπληρωματικός παίκτης και από παίκτης που έπρεπε να έχει την μπάλα στα χέρια του, πλέον ήταν κάποιος που έπρεπε να βρει τρόπο να είναι χρήσιμος χωρίς αυτήν. Και ίσως αυτό είναι που τον οδήγησε να πάρει τη σκληρή απόφαση και να αφήσει το άθλημα που τόσο αγαπούσε.

Γιατί ο Westbrook δεν κατάφερε ποτέ να γίνει ο παίκτης που όλοι ήθελαν να γίνει, παρότι κατάφερε να μείνει στο NBA για 18 σεζόν.

Τελικά, τι απέγινε ο Westbrook;

Η απάντηση είναι πολύ πιο απλή από όσο φαίνεται. Απλώς μεγάλωσε και η αθλητικότητά του έπαψε να είναι στα ίδια κυβικά που μας είχε συνηθίσει.

Και ίσως αυτό να είναι το πιο άβολο πράγμα που δυσκολευόμαστε να αποδεχτούμε στους αθλητές που αγαπήσαμε.

Ο εκρηκτικός guard που έβγαζε ενέργεια από κάθε κύτταρο του σώματός του δεν μπορούσε να μείνει για πάντα 28 ετών. Το παιχνίδι άλλαξε, οι ρόλοι το ίδιο όπως και οι απαιτήσεις για εκείνον. Και ο ίδιος χρειάστηκε να αλλάξει μαζί τους.

Μπορεί να μην κέρδισε το πρωτάθλημα που περίμεναν πολλοί από εκείνον ή το δεύτερο μισό της καριέρας του να μην έμοιαζε σε τίποτα με το πρώτο, αλλά υπάρχει κάτι που δεν μπορεί να του αφαιρέσει κανείς. Ο Russell Westbrook έκανε το NBA να παίξει με τους δικούς του ρυθμούς για σχεδόν μία δεκαετία.

Στα 37 του αποχωρεί, έχοντας 209 triple-doubles, 27.176 πόντους και 10.351 ασίστ. Είναι 5ος όλων των εποχών στις ασίστ και 14ος στους πόντους.

Και ίσως τελικά η πιο δίκαιη περιγραφή της καριέρας του να μην είναι ούτε «MVP» ούτε «αποτυχημένος superstar». Ήταν μια δική του προσωπική ταχύτητα.