Mac n’ Cheese: Το απόλυτο comfort food δεν χρειάζεται συστάσεις

Καμιά φορά απαιτείται μονάχα μια μεγάλη πιρουνιά, λίγη αυτοσυγκράτηση και η αποδοχή ότι σήμερα θα φας για την απόλαυση. Αυτή ακριβώς είναι και η πρώτη ανάγνωση το mac n’ cheese.

Χρησιμοποιώντας απλώς το τρίπτυχο Μακαρόνια-Τυρί-Πολύ τυρί, είναι η επιτομή του comfort food, εκείνη η κατηγορία πιάτου που δεν ενδιαφέρεται ιδιαίτερα για το αν είναι «ελαφρύ», «fit» ή «ισορροπημένο», ίσως η πιο νόστιμη μορφή υπερβολής.

Το πιάτο που οι Αμερικανοί πήραν προσωπικά

Στην Αμερική το mac n’ cheese δεν αντιμετωπίζεται ως ένα ακόμη πιάτο ζυμαρικών, αλλά έρχεται ως κατάλληλο, ειδικά όταν στο τραπέζι υπάρχει κρέας. Στα barbecue joints αποτελεί σχεδόν απαραίτητο συμπλήρωμα, δίπλα σε ribs, brisket, pulled pork και ό,τι άλλο έχει περάσει από καπνό και φωτιά.

Και φυσικά, το ίδιο το mac n’ cheese δεν χρειάζεται απαραίτητα κανέναν δίπλα του.

Για εκατομμύρια Αμερικανούς μπορεί να σταθεί άνετα και ως κυρίως γεύμα. Όπως εμείς έχουμε τη μακαρονάδα, εκείνοι έχουν το mac n’ cheese. Και, για να είμαστε δίκαιοι, δεν μπορούμε να τους κατηγορήσουμε. Άλλωστε, η μόδα έχει περάσει εδώ και χρόνια και στην Ελλάδα, ειδικά μέσα από τα σύγχρονα barbecue και meat restaurants που έχουν υιοθετήσει την αμερικανική και νοτιοαμερικανική λογική του ψησίματος.

Γιατί ένα σωστό κομμάτι κρέας θέλει δίπλα του και κάτι που να μπορεί να απορροφήσει όλη αυτή τη νοστιμιά. Και το mac n’ cheese είναι πάντα πρόθυμο να αναλάβει τη δουλειά.

Η ιστορία ξεκινά πολύ πριν από την Αμερική

Το αστείο με το mac n’ cheese είναι ότι, παρά το πόσο αμερικανικό μοιάζει σήμερα, η ιστορία του ξεκινά αρκετά πιο πίσω.

Ένας πρόγονος του πιάτου εμφανίζεται στο Liber de Coquina, ένα από τα παλαιότερα ευρωπαϊκά βιβλία μαγειρικής, που χρονολογείται στις αρχές του 14ου αιώνα. Η συνταγή, ήταν γνωστή ως de lasanis, περιέγραφε ζυμαρικά σε στρώσεις με τριμμένη παρμεζάνα και μπαχαρικά.

Δεν ήταν ακριβώς το mac n’ cheese που θα έβρισκες σήμερα σε ένα αμερικανικό diner restaurant, αλλά η βασική ιδέα υπήρχε ήδη. Χρειάστηκαν μερικοί αιώνες, μερικές γεωγραφικές μετακινήσεις και αρκετές ποσότητες cheddar για να φτάσουμε εκεί που ξέρουμε.

Από τον Jefferson στην αμερικανική κουζίνα

Η ιστορία του mac n’ cheese στις ΗΠΑ συνδέεται και με τον Thomas Jefferson και τον James Hemings, έναν Αφροαμερικανό μάγειρα που είχε εκπαιδευτεί στη γαλλική κουζίνα και εργάστηκε για τον Jefferson.

Κατά τη διάρκεια των ταξιδιών του στην Ευρώπη, ο Jefferson ήρθε σε επαφή με πιάτα ζυμαρικών που τον εντυπωσίασαν τόσο, ώστε σύμφωνα με την ιστορική παράδοση έφερε μαζί του και μία από τις πρώιμες μηχανές παρασκευής ζυμαρικών.

Ο Hemings, ο οποίος είχε αποκτήσει σημαντική γαστρονομική εκπαίδευση στη Γαλλία, έπαιξε καθοριστικό ρόλο στη μεταφορά αυτών των γεύσεων στην αμερικανική κουζίνα.

Αργότερα, η Mary Randolph, ξαδέρφη του Jefferson, συμπεριέλαβε τη συνταγή στο The Virginia Housewife, το βιβλίο μαγειρικής που εξέδωσε το 1824.

Κάπου εκεί το πιάτο άρχισε να αποκτά τη δική του αμερικανική ταυτότητα και όπως συμβαίνει συνήθως, όταν οι Αμερικανοί αποφασίζουν να κάνουν κάτι δικό τους, η ταπεινή συνταγή πήρε λίγο μεγαλύτερες διαστάσεις.

Το μυστικό είναι να μη λυπηθείς το τυρί

Το καλό mac n’ cheese δεν είναι απλώς μακαρόνια με τυρί από πάνω, καθώς το ζητούμενο είναι να δημιουργήσεις μία σάλτσα τόσο κρεμώδη και πλούσια ώστε κάθε κομμάτι ζυμαρικού να είναι καλυμμένο από αυτή.

Η βάση συνήθως είναι μια μπεσαμέλ, στην οποία μπαίνουν τα τυριά, όπου μπορείς να προσθέσεις Cheddar για να το κάνεις πιο έντονο και να του δώσεις χαρακτήρα, αλλά να το κάνεις πιο κρεμώδες, χρησιμοποιώντας ανάλογα τυριά. Στην ουσία δεν υπάρχει σωστή συνταγή, παρά μόνο μία αρχή: μην τσιγκουνευτείς το τυρί.

Αυτό ακριβώς είναι το mac n’ cheese. Η «βρώμικη», πλούσια, λιωμένη και απολύτως ειλικρινής πλευρά της μακαρονάδας. Απόλαυσέ την.