Οι παικταράδες που δεν έγιναν ποτέ οι θρύλοι που περιμέναμε

Το ποδόσφαιρο δεν είναι μονάχα ιστορίες του Μέσι, του Κριστιάνο Ρονάλντο ή του Ζινεντίν Ζιντάν αλλά και stories εκείνων που έμοιαζαν προορισμένοι να βρεθούν δίπλα τους, που για κάποιον λόγο δεν τα κατάφεραν ποτέ. Άλλους τους πρόδωσε το σώμα τους, άλλους τους λύγισε η πίεση και πολλούς ακόμα οι λάθος επιλογές ή ακόμα χειρότερα, ο ίδιος τους ο εαυτός.

Όλοι όμως έχουν κάτι κοινό. Για μια στιγμή της καριέρας τους, ολόκληρος ο ποδοσφαιρικός πλανήτης ήταν βέβαιος ότι θα γίνουν οι επόμενοι σούπερ σταρ.

Μπόγιαν Κρκιτς

Υπήρξε ίσως το μεγαλύτερο θύμα των συγκρίσεων. Στη Μπαρτσελόνα τον αποκαλούσαν τον κλώνο του Μέσι, είχε σπάσει κάθε ρεκόρ στις ακαδημίες της La Masia και έμοιαζε έτοιμος να ηγηθεί της επόμενης γενιάς των «μπλαουγκράνα». Μόνο που το να είσαι ίδιος ο Λιονέλ Μέσι είναι ίσως το πιο βαρύ φορτίο που μπορεί να κουβαλήσει ένας 17χρονος.

Οι κρίσεις άγχους και η αφόρητη πίεση δεν του επέτρεψαν ποτέ να ξεδιπλώσει όλο του το ταλέντο και κάπως έτσι, ένας ποδοσφαιριστής που έμοιαζε γεννημένος για τη Χρυσή Μπάλα, έγινε ένα μεγάλο "what if".

Χατέμ Μπεν Άρφα

Ορισμένα βράδια έμοιαζε καλύτερος από όλους. Ο Μπεν Άρφα μπορούσε να περάσει τέσσερις αντιπάλους χωρίς να ιδρώσει και να κάνει πράγματα που δεν χωρούσαν στη λογική. Δεν είναι τυχαίο ότι στη Λιόν πίστευαν πως είχαν βρει τον επόμενο μεγάλο ηγέτη μετά τον Ζουνίνιο.

Το πρόβλημα ήταν ότι οι εκλάμψεις ιδιοφυΐας δεν έγιναν ποτέ καθημερινότητα και αστάθεια έγινε το μεγαλύτερο εμπόδιο ενός ποδοσφαιριστή που, στα καλά του, έμοιαζε ασταμάτητος.

Άντερσον

Όταν η Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ πλήρωσε μια περιουσία για να τον αποκτήσει από την Πόρτο, όλοι μιλούσαν για τον νέο μεγάλο box-to-box χαφ του ευρωπαϊκού ποδοσφαίρου. Και η αρχή ήταν ιδανική καθώς ήταν βασικός στην ομάδα του Σερ Άλεξ Φέργκιουσον που κατέκτησε το Champions League το 2008.

Κανείς τότε δεν φανταζόταν ότι αυτή θα ήταν ουσιαστικά η κορυφή της καριέρας του. Τα χρόνια πέρασαν, η εξέλιξη δεν ήρθε ποτέ και ο Άντερσον έμεινε ως μία από τις μεγαλύτερες ανεκπλήρωτες υποσχέσεις της Premier League, αλλά και του Football Manager.

Μάριο Γκέτσε

Δεν είναι πολλοί οι ποδοσφαιριστές που μπορούν να πουν ότι χάρισαν στη χώρα τους ένα Παγκόσμιο Κύπελλο και... that was it. Ο Γκέτσε το κατάφερε το 2014 απέναντι στην Αργεντινή και όλοι πίστεψαν ότι μόλις είχε ξεκινήσει η εποχή του. Τελικά, εκείνη η στιγμή αποδείχθηκε περισσότερο κορυφή παρά αφετηρία.

Η μεταγραφή στην Μπάγερν δεν εξελίχθηκε όπως περίμενε, οι τραυματισμοί και τα προβλήματα υγείας τον φρέναραν και ένα από τα μεγαλύτερα ταλέντα της γενιάς του δεν έφτασε ποτέ εκεί όπου όλοι πίστευαν ότι μπορούσε να φτάσει.

Στέβαν Γιόβετιτς

Στην Ελλάδα θα τον θυμόμαστε πάντα ως μέλος της ομάδας του Ολυμπιακού που κατέκτησε το Conference League (όπου δεν μάγεψε πάντως), όμως όσοι τον είχαν δει στα πρώτα του χρόνια στη Φιορεντίνα ξέρουν ότι ο πήχης ήταν πολύ πιο ψηλά.

Ο Μαυροβούνιος είχε όλη την τεχνική, την ποιότητα και την προσωπικότητα για να εξελιχθεί σε έναν από τους κορυφαίους επιθετικούς της Ευρώπης. Οι συνεχόμενοι τραυματισμοί, όμως, αλλά και οι επιλογές στην καριέρα του δεν του επέτρεψαν ποτέ να αποκτήσει τον ρυθμό που χρειαζόταν για να φτάσει στην κορυφή.

Τζακ Γουίλσιρ

Υπήρχε μια βραδιά ως παίκτης της Άρσεναλ απέναντι στην Μπαρτσελόνα που έκανε όλη την Ευρώπη να πιστέψει ότι ο επόμενος μεγάλος χαφ της Αγγλίας είχε μόλις εμφανιστεί. Ο Τζακ Γουίλσιρ είχε ποδοσφαιρικό θράσος, τεχνική και ωριμότητα πολύ μεγαλύτερη από την ηλικία του. Μετά ανέλαβαν οι τραυματισμοί. Και, δυστυχώς, δεν σταμάτησαν ποτέ.

Αλεσάντρε Πάτο

Αν έπαιζες Football Manager ή PES στα τέλη της δεκαετίας του 2000, μάλλον αγόραζες πρώτα τον Πάτο και μετά τους υπόλοιπους. Στη Μίλαν έμοιαζε πραγματικά ασταμάτητος στο ξεκίνημά του, καθώς τα είχε όλα: ταχύτητα, εκτέλεση, κίνηση χωρίς την μπάλα, δηλαδή ένας ολοκληρωμένος φορ πριν καν κλείσει τα 21.

Το σώμα του, όμως, είχε διαφορετική άποψη. Οι αλλεπάλληλοι μυϊκοί τραυματισμοί σταμάτησαν έναν ποδοσφαιριστή που έμοιαζε προορισμένος να γίνει ο επόμενος μεγάλος Βραζιλιάνος σούπερ σταρ.

Χεσέ Ροντρίγκεθ

Στη Ρεάλ Μαδρίτης έβλεπαν τον επόμενο μεγάλο μεσο-επιθετικό της δεκαετίας και ο Χεσέ είχε ό,τι χρειαζόταν για να γίνει πρωταγωνιστής στο «Σαντιάγο Μπερναμπέου». Μέχρι που ήρθε εκείνος ο σοβαρός τραυματισμός στο γόνατο.

Από εκεί και πέρα τίποτα δεν κύλησε όπως είχε σχεδιαστεί. Οι συνεχείς μεταγραφές και ο ιδιαίτερος χαρακτήρας του δεν βοήθησαν ποτέ να ξαναβρεί τον δρόμο προς την κορυφή.

Υπάρχουν κι άλλοι...

Ο Φρέντι Αντού βαφτίστηκε «ο νέος Πελέ» πριν καν ενηλικιωθεί καθώς στα 14 του έπαιζε επαγγελματικό ποδόσφαιρο στις ΗΠΑ, ολόκληρη η Adidas είχε επενδύσει πάνω του και ο κόσμος περίμενε τον επόμενο παγκόσμιο σταρ. Τελικά δεν δικαίωσε ποτέ τις προσδοκίες, ενώ η πορεία του τον έφερε μέχρι και την Ελλάδα, φορώντας τη φανέλα του Άρη.

Ο Ρικάρντο Κουαρέσμα είναι ίσως η πιο ιδιαίτερη περίπτωση αυτής της λίστας. Για πολλούς δεν απέτυχε ποτέ πραγματικά, αφού έκανε σπουδαία καριέρα και κατέκτησε σημαντικούς τίτλους. Από την άλλη, όσοι τον είδαν στα πρώτα του χρόνια στη Σπόρτινγκ Λισαβόνας είναι πεπεισμένοι ότι το ταλέντο του ήταν επιπέδου Χρυσής Μπάλας. Ίσως κανείς άλλος να μην συνδύασε τόσο εντυπωσιακά την ποδοσφαιρική ιδιοφυΐα με την αίσθηση ότι μπορούσε να πετύχει ακόμη περισσότερα.

Και φυσικά υπάρχει ο Τζουζέπε Ρόσι. Ένας από τους πιο χαρισματικούς Ιταλούς επιθετικούς της γενιάς του, που δεν χωρούσε στη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ, αλλά στη Βιγιαρεάλ έκανε πράγματα που προμήνυαν έναν παγκόσμιο σταρ και αν τα γόνατά του άντεχαν, ίσως σήμερα να μιλούσαμε για έναν από τους κορυφαίους φορ του 21ου αιώνα.

Τελικά, ίσως αυτό να είναι και το πιο όμορφο, αλλά ταυτόχρονα το πιο σκληρό, κομμάτι του ποδοσφαίρου. Δεν αρκεί να είσαι ο πιο ταλαντούχος, αλλά να αντέχεις έχοντας παράλληλα την τύχη με το μέρος σου -ή την ατυχία μακριά σου.

Γιατί η ιστορία δεν γράφεται μόνο από εκείνους που είχαν το μεγαλύτερο χάρισμα αλλά και όσους κατάφεραν να το κουβαλήσουν μέχρι το τέλος.