Όταν το κάρμα φοράει διαβολική «κόκκινη» φανέλα

Κάποιες νίκες-προκρίσεις δεν είναι όπως οι υπόλοιπες. Μερικές κουβαλάνε πολύ συναίσθημα, αναβρασμό και μια εκδικητική διάθεση, λες και γεννήθηκαν από ένα σενάριο του Κουεντίν Ταραντίνο. Κάτι ανάμεσα σε Kill Bill και Django Unchained, δηλαδή με δυσκολίες και αδικίες στην αρχή, με εμφατική και απολαυστική εκδίκηση στο φινάλε.

Κάπως έτσι γράφτηκε το story της φετινής ιστορίας του Βελγίου στο Μουντιάλ απέναντι στη… γηπεδούχο Αμερική, όπου θα μπορούσαμε να πούμε ότι πήρε εκδίκηση με τον πλέον κινηματογραφικό τρόπο για όλα όσα συνέβησαν στα γραφεία του… παρασκηνίου τις προηγούμενες μέρες. Το 4-1 δεν έδωσε απλώς μια πρόκριση στα προημιτελικά της διοργάνωσης, έγραψε όμως ένα έπος κόντρα σε όλους και σε όλα. Σε ένα story που θύμισε έναν πρωταγωνιστή που όλα έδειχναν να είναι εναντίον του, ο αντίπαλος να μοιάζει να έχει το σύστημα με το μέρος του, αλλά στο τέλος όχι μόνο επιβιώνει, αλλά τον έστειλε επιδεικτικά για βρούβες, μπροστά σε όλο τον ποδοσφαιρικό πλανήτη.

Κάποια στιγμή το... δράμα τελειώνει και αρχίζει η δράση

Λίγες ώρες πριν από τη σέντρα, η FIFA αποφάσισε να ανατρέψει τα δεδομένα, αποφασίζοντας να ακυρώσει την κόκκινη κάρτα του Φολαρίν Μπάλογκαν, επιτρέποντάς του να αγωνιστεί κανονικά, σε μια απόφαση που προκάλεσε έντονες αντιδράσεις σε βελγικό (και παγκόσμιο) στρατόπεδο, με τον ομοσπονδιακό τεχνικό Ρούντι Γκαρσία να δηλώνει πως νόμιζε ότι επρόκειτο για πρωταπριλιάτικο αστείο.

Tελικώς, πολύ κακό για το τίποτα...

Οι «Κόκκινοι Διάβολοι» μπήκαν στο γήπεδο με διάθεση να απαντήσουν εκεί που πονάει περισσότερο. Μέσα στην έδρα του αντιπάλου και με τρόπο που θα το θυμούνται όλοι. Προηγήθηκαν νωρίς, δέχθηκαν την ισοφάριση, αλλά δεν πανικοβλήθηκαν ούτε για δευτερόλεπτο. Ο Σαρλ Ντε Κετελάρε ξανάδωσε το προβάδισμα πριν καν κοπάσουν οι πανηγυρισμοί των Αμερικανών, ενώ στο δεύτερο ημίχρονο οι Χανς Βανάκεν και Ρομέλου Λουκάκου ολοκλήρωσαν το έργο με εμφατικό τρόπο. Το τελικό 4-1 δεν ήταν απλώς πρόκριση. Ήταν «υποδούλωση», ήταν ταπείνωση ή αλλιώς, ήταν το πιο γλυκό πιάτο εκδίκησης που έχουμε δει τα τελευταία χρόνια στο ποδόσφαιρο.

Και επειδή η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, οι Βέλγοι δεν άφησαν την ευκαιρία να πάει χαμένη. Λίγο μετά τη λήξη, δημοσίευσαν φωτογραφία του Λουκάκου να πανηγυρίζει με τη λεζάντα "Overturn this", ένα ξεκάθαρο καρφί για την απόφαση της FIFA να ανακαλέσει την αποβολή του Μπάλογκαν.

Και σαν να μην έφτανε αυτό, ανέβασαν και το τελικό σκορ συνοδεύοντάς το με τη φράση "It's called FOOTBALL", έχοντας διαγράψει επιδεικτικά τη λέξη soccer.

Αν είναι να τρολάρεις τις ΗΠΑ, κάν' το ολοκληρωμένα.

Το πιο απολαυστικό στοιχείο της ιστορίας, όμως, είναι ότι οι Αμερικανοί έφτασαν μέχρι τους «16» πιστεύοντας πως μπορούν να κάνουν κάτι σπουδαίο και ίσως να μπορούσαν. Είχαν τερματίσει στην κορυφή του ομίλου τους, είχαν αποκλείσει τη Βοσνία και όλα έδειχναν να κυλούν ιδανικά. Μόνο που απέναντί τους βρήκαν μια ομάδα που έμοιαζε να έχει προσωπικούς λογαριασμούς ανοιχτούς.

Και εδώ που τα λέμε, όταν μια ομάδα παίζει με τέτοιο κίνητρο, είναι πολύ εύκολο να σε κατατροπώσει, ειδικά αν δει ότι την… πηγαίνουν οι συνθήκες.

Η πρόκριση του Βελγίου στα προημιτελικά με αυτό το εκκωφαντικό 4-1 ήταν από εκείνες που σε κάνουν να σηκωθείς από τον καναπέ και να πεις: «ΟΚ, αυτό θα πει δικαιοσύνη».

Ή απλώς μια απάντηση σε όλους εκείνους που θεωρούσαν επί χρόνια ότι το Βέλγιο είναι losers που θέλουν να λέγονται φαβορί. Μετά όμως από τέτοια εκκωφαντική απάντηση στο σύστημα -αλλά και στον φίλο μας τον Κώστα Βαϊμάκη που θα υποστηρίζει πάντα ότι «το Βέλγιο δεν υπάρχει»- έφτασε η στιγμή να το παραδεχτούμε όλοι. Το Βέλγιο υπάρχει.

Και, όπως αποδείχθηκε, ξέρει και να παίρνει την πιο απολαυστική εκδίκηση.