Κανείς δεν είναι έτοιμος για τη στιγμή που ο Ζοτς θα πατήσει το Glass Floor

Όσο κι αν προσπαθούμε να το χωνέψουμε, όσο κι αν βλέπουμε τα post, τις ανακοινώσεις και τις φωτογραφίες, ένα κομμάτι του μυαλού μας εξακολουθεί να αρνείται να το πιστέψει. Γιατί για μια ολόκληρη γενιά Παναθηναϊκών, ο Ομπράντοβιτς δεν είναι απλώς ο πιο επιτυχημένος προπονητής στην ιστορία της ομάδας ούτε καν εκείνος άνθρωπος που μάζεψε τίτλους λες και έκανε συλλογή από Panini. Είναι ο άνθρωπος που μας έμαθε να αγαπάμε το μπάσκετ.

Για πολλούς από εμάς, ο Παναθηναϊκός του Ζέλικο Ομπράντοβιτς ήταν η πρώτη μας μπασκετική ανάμνηση. Ήταν οι Πέμπτες και οι Παρασκευές μπροστά στην τηλεόραση, βραδιές που μάθαμε τι σημαίνει υπομονή, πειθαρχία, ομαδικότητα, ή που πιστεύαμε πως ό,τι έκανε ο Παναθηναϊκός στο παρκέ ήταν η σωστή εκδοχή του αθλήματος.

Γιατί έτσι μας είχε μάθει ο Ομπράντοβιτς

Μας έκανε να βλέπουμε το μπάσκετ μέσα από τα δικά του μάτια. Να αγαπάμε τις περιστροφές στην άμυνα όσο ένα κάρφωμα, να θαυμάζουμε μια έξτρα πάσα όσο ένα buzzer beater, να καταλαβαίνουμε πως οι μεγάλες ομάδες δεν χτίζονται πάνω σε πρόσωπα, αλλά σε χαρακτήρα και τις λεπτομέρειες. Και ίσως αυτό να είναι το μεγαλύτερο παράσημό του.

Στα χρόνια του Παναθηναϊκού του Ζοτς, αγαπήσαμε παίκτες-θρύλους. Τον Διαμαντίδη, τον Σάρας, τον Αλβέρτη, τον Μπατίστ, τον Φώτση κλπ. Όμως πάνω απ' όλα αγαπήσαμε το σύνολο. Την ιδέα ότι όποιος φορούσε αυτή τη φανέλα γινόταν μέρος ενός οργανισμού μεγαλύτερου από τον ίδιο και γι' αυτό ακριβώς τον λόγο η επιστροφή του ξεπερνά κατά πολύ τα όρια μιας αγωνιστικής απόφασης.

Αυτό δεν είναι μια μεταγραφή, ούτε καν μια κίνηση εκατομμυρίων. Είναι ίσως το μεγαλύτερο δώρο που θα μπορούσε να κάνει ένας ιδιοκτήτης ομάδας στους φιλάθλους της.

Ο Δημήτρης Γιαννακόπουλος κατάφερε να φέρει πίσω έναν άνθρωπο που πολλοί πίστευαν πως δεν θα προπονούσε ποτέ ξανά το τριφύλλι. Τον άνθρωπο που το 2012 αποχώρησε αφήνοντας πίσω του ένα τεράστιο κενό και μια αίσθηση ανεκπλήρωτου, αλλά όπως αποδεικνύεται, η ιστορία δεν είχε τελειώσει.

Και τώρα συνεχίζεται

Θα υπάρξει άφθονος χρόνος για να αναλύσουμε το μπάσκετ του 2026. Για το αν ο Ομπράντοβιτς μπορεί ακόμη να κυριαρχήσει ή αν το σύγχρονο παιχνίδι έχει αλλάξει. Για το ρόστερ που θα δημιουργηθεί, τους παίκτες που θα έρθουν και εκείνους που θα φύγουν.

Όλα αυτά έχουν σημασία μεν, αλλά όχι σήμερα. Σήμερα υπάρχει μόνο μία εικόνα, η οποία είναι εκείνη που θα ακολουθήσει όταν η κάμερα στο Telekom Center Athens θα εστιάσει μέσα στη φυσούνα. Για τα δευτερόλεπτα εκείνα που ο Ζέλικο Ομπράντοβιτς θα κάνει τα «δεύτερα» πρώτα του βήματα ως προπονητής του Παναθηναϊκού μπροστά στο κοινό του, τότε που το Glass Floor του δεν θα είναι απλώς ένα γήπεδο, αλλά ένα ηφαίστειο έτοιμο να εκραγεί.

Φαντάσου το. Ή μάλλον όπως λέει και ο ίδιος, «can you imagine?».

Χιλιάδες κινητά στον αέρα, Κόσμος όρθιος, άνθρωποι που τον είδαν για τελευταία φορά στον πάγκο πριν από δεκατέσσερα χρόνια, άλλοι που μεγάλωσαν ακούγοντας ιστορίες γι' αυτόν και τώρα θα τον δουν για πρώτη φορά από κοντά.

Και ξαφνικά, σαν να μην πέρασε μια μέρα, να ξεκινά από τις εξέδρες το γνώριμο σύνθημα:

«Ομπράντοβιτς... πόρομ, περόμ!» μέχρι να χαθεί κάθε ίχνος λογικής μέσα στον θόρυβο.

Εκείνη τη στιγμή κανείς δεν θα σκέφτεται τα συστήματα, ούτε και τις μεταγραφές. Κανείς δεν θα αναρωτιέται ποια θα είναι η κατάληξη της σεζόν, αλλά μόνο ότι ο Ζοτς γύρισε σπίτι. Και κάποιες φορές στον αθλητισμό, όπως και στη ζωή, υπάρχουν στιγμές που αξίζουν περισσότερο από τους τίτλους.

Η επιστροφή του Ζέλικο Ομπράντοβιτς στον Παναθηναϊκό είναι μία από αυτές και γι' αυτό ανυπομονούμε τόσο πολύ για το πρώτο τζάμπολ. Όχι επίσημου ματς της Ευρωλίγκας, αλλά φιλικού αγώνα. Κάτι που σίγουρα, δεν έχει ξαναγίνει.