Εδώ είναι το τέλος

Από την ώρα που τέλειωσε το ματς στην Ρόδο, βαρέθηκα να ακούω αναλύσεις. Να βλέπω χυμένα κροκοδείλια δάκρυα για την Βασίλισσα που ξέπεσε. Για τις ευθύνες που πρέπει να αποδοθούν. Για την ιστορία που δεν σβήνει. Ακόμα και ο Χατζής, το παιδάκι που ήρθε αμούστακο με πάνινα παπούτσια από την Καλαμάτα και η ΑΕΚ τον έκανε σούπερ σταρ, έφτασε να πει πως ίσως να είναι και καλό. Σέβομαι όλους τους μπασκετικούς αναλυτές, σέβομαι όλες τις απόψεις, αλλά δεν μπορώ να συμφωνήσω. Δεν μπορώ να δεχτώ τόσο απλά, πως τα φώτα έσβησαν έτσι απλά.

Αλλοι είπαν πως ήταν νομοτελειακό. Πως φαινόταν ότι αυτή η ομάδα δεν θα μπορούσε να κρατιέται για πολύ με τα σωληνάκια και με ενέσεις που απλά την έκαναν να επιβιώνει. Σε κανέναν δεν νομίζω πως άρεσε η εικόνα της ΑΕΚ. Η εικόνα της ομάδας που πριν από δέκα χρόνια πρωταγωνιστούσε στο ευρωπαϊκό στερέωμα και τώρα έφτασε να διασύρεται από τον κάθε ανύπαρκτο. Γιατί, όσο κι αν θέλεις να σεβαστείς τις άλλες ομάδες, μπροστά στην ιστορία και τη φανέλα αυτού του συλλόγου, είναι ανύπαρκτες.

Ξέρετε, αυτό που πονά περισσότερο είναι πως πλέον συμβαίνουν πράγματα και γεγονότα που η ΑΕΚ θα κουβαλά στη πλάτη της για πάντα. Για όλη της τη ζωή, σαν ένα στίγμα που επανέρχεται, σαν ένα σπυρί που δεν φεύγει ποτέ. Ο υποβιβασμός στο μπάσκετ, για έναν από τους τρεις συλλόγους που δεν είχαν λείψει ποτέ από τη μεγάλη κατηγορία, δεν μπορεί να μην είναι αιώνια ντροπή. Δεν μπορεί να γίνει αποδεκτό αυτό το λέκιασμα της ιστορίας. Θα καταδιώκει για πάντα την ΑΕΚ αυτή η κατάρα, αυτή η ντροπή.

Δεν ξέρω καν αν έχει νόημα η κουβέντα για την απόδοση ευθυνών. Προφανώς και φταίνε πολλοί. Ο Φιλίππου που εφηύρε τη πατέντα του…ανενεργού μετόχου και την έδωσε μετά στα ποδοσφαιρικά φυντάνια. Ο Καραμανλής που τα πόδια του δεν έφταναν για να κρατήσει το καράβι που λέγεται ΑΕΚ. Οι παίκτες και ο προπονητής που αφέθηκαν να διαφεντεύεται η τύχη τους από άλλους. Που δεν φρόντισαν να κάνουν τουλάχιστον τα αυτονόητα. Που δεν φρόντισαν να κρατήσουν τουλάχιστον την αξιοπρέπεια αυτής της φανέλας. Κατανοώ την οργή, την πίκρα, την απογοήτευση του κόσμου. Εκτιμώ όμως, πως είναι λάθος να ασχολείται πλέον κανείς με παραγοντίσκους που ψάχνουν ομάδα για να κάνουν το κομμάτι τους και παικτάκια της σειράς που παίρνουν αξία επειδή νίκησαν την ΑΕΚ.

Θα ήθελα να βρω κάτι αισιόδοξο. Μια χαραμάδα ελπίδας για το μέλλον. Κυρίως για να πιαστώ και να αντιμετωπίσω με αισιοδοξία τα πράγματα. Οσο κι αν στριφογυρίζω στο μυαλό μου τη σκέψη, δεν μπορώ να βρω τίποτα. Ούτε καν να πιστέψω πως η χαρά που έβγαλαν οι μπασκετικοί αντικειμενικοί, επιβεβαιώνει το μέγεθος αυτής της ομάδας. Νομίζω, πως εδώ είναι το τέλος. Πικρό και μαύρο, όπως η τελευταία ρουφιξιά του μελλοθάνατου πριν το εκτελεστικό απόσπασμα.

Αντίο Βασίλισσα. Στο μυαλό θα μείνουν μόνο οι θαμπές εικόνες μιας άλλης εποχής. Τότε που ο κόσμος έμπαινε στο γήπεδο για μια πρόκριση επί της Πιγί. Τότε που ο Γκέκος είχε μαλλιά και ο Παταβούκας δεν είχε το Α μπροστά από το όνομα του. Που ο Αγιασωτέλης φαινόταν γίγαντας και ο Αριδάς λιοντάρι. Που η φωνή του Γεωργίου, οι ασπρόμαυρες εικόνες του Αμερικάνου, του Τρόντζου, του Ζούπα, η φιγούρα του Μόσχου που αργόσβηνε, έδιναν ελπίδα. Που τα κεριά στην Γλυφάδα το ‘81 έλαμπαν πάνω στα γυαλιά του Ραμπίδη. Τότε που ο Μιχαλάκης έκλαιγε για την ανατροπή επί του ΟΣΦΠ και η φωνή του Χρήστου δεν έβγαινε. Τότε που ο κόσμος τραγουδούσε και πρόσμενε: και ξανά, ξανά, θα γίνεις Βασίλισσα.