Ήταν από την αρχή δίπλα τους…

«Πάμε για άλλα είκοσι πρωταθλήματα», είπε ο μεγαλομέτοχος του Ολυμπιακού λίγο πριν την ολοκλήρωση των εκδηλώσεων για την κατάκτηση του φετινού πρωταθλήματος, χωρίς ωστόσο να τον ακούσουν οι περισσότεροι φίλαθλοι που βρέθηκαν στο γήπεδο. Εκείνη ακριβώς τη στιγμή οι οργανωμένοι οπαδοί των «ερυθρολεύκων» τραγουδούσαν με απίστευτη ένταση, με αποτέλεσμα να μην ακούγεται τίποτα άλλο στο γήπεδο εκτός απ’ αυτούς. Ούτε καν τα βεγγαλικά, τα οποία είχαν κάνει τη νύχτα μέρα στο Φάληρο. Ο ίδιος προφανώς το αντιλήφθηκε αυτό και γι’ αυτόν ακριβώς το λόγο επανέλαβε τη δήλωσή του λίγο αργότερα, κατά την απομάκρυνσή του από το γήπεδο.

Οι δηλώσεις του, τόσο μέσα, όσο και έξω από το γήπεδο, έκαναν το γύρο του γηπέδου, καθώς αποτελούσαν πρώτο θέμα συζήτησης μεταξύ των δημοσιογράφων, ενώ το ίδιο συνέβη και στα… πηγαδάκια των ποδοσφαιριστών. Οι τελευταίοι αισθάνονται μεγάλη σιγουριά, έχοντας πίσω τους τον Βαγγέλη Μαρινάκη, κάτι το οποίο είναι οφθαλμοφανές, για τους γνωρίζοντες, σε κάθε φετινό παιχνίδι των «ερυθρολεύκων». Για όσους δεν έχει τύχει να παρατηρήσουν με τα μάτια τους το παραπάνω φαινόμενο, μπορούν να διαβάσουν τις δηλώσεις των πρωταγωνιστών αναφορικά με τον μεγαλομέτοχο της ΠΑΕ.

Ένας από τους λόγους, κατά τη γνώμη μου, της φετινής κατάκτησης του πρωταθλήματος είναι η συμπαράσταση του προέδρου των Πειραιωτών προς το ποδοσφαιρικό τμήμα. Θέλετε λόγω των ταξιδιών του σε αρκετά παιχνίδια της επαρχίας; Θέλετε επειδή είχε μαζί τους τηλεφωνική επικοινωνία μετά από κάθε παιχνίδι μακριά από το Καραϊσκάκη; Θέλετε λόγω των συχνών του επισκέψεων στου Ρέντη; Από όπου κι αν το δει κανείς, οι παίκτες του Ολυμπιακού αισθάνονται δυνατοί. Αισθάνονται σιγουριά, ασφάλεια και όλα εκείνα τα συναισθήματα που δεν νοιώθουν οι περισσότεροι συνάδελφοί τους.

Υ.Γ. Μου προκάλεσε μεγάλη εντύπωση ο τρόπος με τον οποίο διαχειρίστηκε ο Ολυμπιακός το παιχνίδι με την Λάρισα. Το ματς, για όσους δεν το παρακολούθησαν, δεν θύμιζε σε καμία περίπτωση αγώνα τελευταίας αγωνιστικής, χωρίς κανένα βαθμολογικό ενδιαφέρον. Οι «ερυθρόλευκοι» έπαιξαν, ανεξάρτητα από το αποτέλεσμα, με περίσσιο πάθος, λες και το πρωτάθλημα θα κρινόταν από τον αριθμό των γκολ που θα πετύχουν. Το ακριβώς αντίθετο δηλαδή από τη φιέστα της περιόδου 1997-’98, όταν ο Ολυμπιακός έχασε 2-0 από τη Βέροια, στο γήπεδο Καραϊσκάκη.

Υ.Γ.1. Δεν υπάρχουν λόγια να περιγράψουν αυτό που έγινε στο γήπεδο Καραϊσκάκη, κατά την αντικατάσταση του Αντώνη Νικοπολίδη. Ειλικρινά, δεν θυμάμαι πότε ξανά ακούστηκε με τέτοιο πάθος το όνομα ενός ποδοσφαιριστή στο Φάληρο. Οι φωνές των φιλάθλων του Ολυμπιακού πρέπει να έφτασαν, δίχως ίχνος υπερβολής , στον Πειραιά.

Υ.Γ.2. Μου άρεσε που είδα τον Ερνέστο Βαλβέρδε να επιστρέφει, μετά την ολοκλήρωση του γύρου του θριάμβου, μπροστά στο πέταλο των οργανωμένων για να τους ευχαριστήσει. Ο ίδιος ξέρει καλά ότι τους οφείλει πολλά…