Όχι έκτη χρονιά

Αυτή είναι η πραγματικότητα και «πονάει» πολύ τους κυανόλευκους, το ότι για πέμπτη συνεχόμενη σεζόν μπήκαν σε αυτή την διαδικασία.
Η φετινή βεβαίως ίσως είχε τις περισσότερες δικαιολογίες που θα αναλύσω στη συνέχεια, αλλά ως αποτέλεσμα ο Ηρακλής κατάφερε και πάλι να σωθεί μία αγωνιστική πριν το φινάλε.Ακούγεται σκληρό, πραγματικά είναι αλλά έγινε και φέτος. Μία ομάδα που στήθηκε την τελευταία κυριολεκτικά στιγμή, που άλλαξε προπονητή λίγες μέρες πριν την πρεμιέρα του πρωταθλήματος, που το καλοκαίρι έτρεχε στους δρόμους για την αδειοδότηση, που κουβαλάει τα λάθη του παρελθόντος, χρέη και παλιές οφειλές, θα μπορούσε άραγε να πετύχει κάτι περισσότερο πέραν του να παραμείνει στην κατηγορία;

Κι αν η όρεξη άνοιξε από το πολύ καλό ξεκίνημα (1^ος μέχρι και την 3^η αγωνιστική), κι αν υπήρχαν όνειρα, λόγω της ευνοϊκής κλήρωσης για τελικό του κυπέλλου (αποκλείστηκε στα πέναλτι από την Κέρκυρα), κι αν οι ελπίδες αυξήθηκαν για πλέι-οφ μετά το διπλό στο Κλεάνθης Βικελίδης με 0-1, φάνηκε εν τέλει πως η ομάδα δεν μπορούσε να κάνει κάτι άλλο πέραν της παραμονής.

Το κακό με τον Ηρακλή είναι ότι έχει διαδεχτεί τα τελευταία χρόνια μία κατάσταση η οποία προς το παρόν δεν έχει αλλάξει. Γίνονται προσπάθειες αλλά ακόμα βρίσκεται πολύ μακριά από τον επιθυμητό στόχο.

Οι παλιές οφειλές τον βαραίνουν. Μόλις καταφέρει να τις ξεφορτωθεί ίσως να μπορέσει να βάλει τις βάσεις για κάτι καλύτερο. Χρειάζεται χρόνος και έσοδα. Και τα δύο είναι δύσκολα. Άντε η νυν διοίκηση να ζητήσει εκ νέου χρόνο και υπομονή από τον κόσμο. Μπορεί να το κάνει, αλλά μάλλον θα στεναχωρήσει αρκετούς, που δεν μπορούν να δουν τον Ηρακλή για έκτη σερί σεζόν να έχει στόχο την παραμονή.

Από την μια στιγμή στην άλλη δεν γίνονται εύκολα αλλαγές και βελτιώσεις. Απλά κανείς δεν θα αντέξει άλλη παρόμοια σεζόν. Φάνηκε το ότι δεν αντέχει ο κόσμος με την προσέλευση στο ντέρμπι με τον ΠΑΟΚ.

Τι κι αν έγινε πάλι κάλεσμα από την ΠΑΕ, τι κι αν ήταν τοπικό ντέρμπι, τι κι αν ο Ηρακλής χρειάζεται χρήματα για να τρέξει διακανονισμούς με πρώην παίκτες. Ο κόσμος έχει κουραστεί, έχει βαρεθεί και πλέον δυσκολεύεται να οδηγήσει το αυτοκίνητο του προς το Καυτανζόγλειο.

Άπαντες δεν θέλουν έκτη χρονιά. Το θέμα όμως είναι ότι καμία διοίκηση δεν μπορεί μόνη της να πετύχει. Αν η ίδια μπορέσει και βάλει τις βάσεις, όσο δύσκολο κι αν ακούγεται αυτό, αν καταφέρει να προσελκύσει τους φιλάθλους να έρθουν κοντά και το κάνουν, ίσως αλλάξει η κατάσταση.

Με τον κόσμο απομακρυσμένο και χαλασμένο και με τις πηγές εσόδων να στερεύουν, ο Ηρακλής δεν θα μπορέσει να αλλάξει σελίδα.

Υ.Γ. 27/4/2010. Ραντεβού στη Μίκρα…