«Καψούρα» για το κύπελλο
Αρκετές φορές μετά από τελικούς ακούμε διάφορες δηλώσεις των πρωταγωνιστών. «Ο αντίπαλος φάνηκε πως το ήθελε περισσότερο» είναι η πιο κλασική, η οποία και γεννά την εξής απορία: «Μα καλά, υπάρχει παίκτης ή προπονητής που δεν θέλει να κατακτήσει έναν τίτλο;».
Σίγουρα άπαντες θέλουν να φτάσουν στην κορυφή, απλά το θέμα είναι το κατά πόσο μπορούν την ώρα ενός τελικού να το… βγάλουν αυτό στο γήπεδο. Ηρακλής και Ολυμπιακός θα δώσουν το Σάββατο την δική τους «μάχη» στην Ορεστιάδα για τον τελικό κυπέλλου και σε τέτοια παιχνίδια μετρούν η καρδιά, το πάθος, η δίψα, η θέληση και η υπομονή.
Προφήτης δεν είναι κανείς για να πει με σιγουριά ποιος θα κατακτήσει το τρόπαιο, αλλά αυτό που παρατήρησα σήμερα και θα καταγράψω είναι η «καψούρα» των κυανόλευκων για την κούπα, σε αντίθεση με τους ερυθρόλευκους που προς το παρόν δείχνουν πιο… χαλαροί.
Πέραν της δήλωσης του Γιάννη Καλμαζίδη «Δεν θα γίνει και τίποτα αν χάσουμε, δεν θα έρθει η καταστροφή», από τον Ολυμπιακό προσπαθούν να φορτώσουν το άγχος και τον τίτλο του φαβορί στον Ηρακλή, μένοντας στο ότι οι παίκτες του Φρέντι Μπρουκς είναι πιο έμπειροι.
Θυμίζω πως για τον προπονητή του Ηρακλή αυτός είναι ο πρώτος τελικός, ενώ μόνο οι Κράβαρικ, Μπαμπαλιούτας, Σμαραγδής και Προύσαλης έχουν αυτή την εμπειρία. Οι ερυθρόλευκοι συμμετείχαν τα τελευταία δύο χρόνια σε τελικούς κυπέλλου, είναι τα τελευταία δύο χρόνια πρωταθλητές, άρα το περί εμπειρίας που αναφέρουν στον Ολυμπιακό ίσως να μην είναι τόσο δυνατό επιχείρημα.
Το να πετάς το μπαλάκι στον άλλο είναι το μόνο εύκολο, αν και στον Ηρακλή δείχνουν αποφασισμένοι να φτάσουν στην κορυφή, είτε ο αντίπαλος τους θεωρεί φαβορί είτε όχι.
Το ξαναλέω, δεν βάζω το χέρι μου στην φωτιά για τον τελικό νικητή, αλλά εδώ και δύο μέρες παρατηρώ αυτό το «θέλω» των παικτών του Ηρακλή να το βγάζουν στις προπονήσεις. Εδώ και μία βδομάδα δεν υπάρχει άλλη λέξη από την κούπα στο μυαλό των κυανόλευκων και προετοιμάζονται κατάλληλα για αυτό, αγωνιστικά και ψυχολογικά.
Το «θέλω» σίγουρα υπάρχει στον Ηρακλή και τις τελευταίες δύο μέρες έχει γίνει…«θα τα δώσω όλα για να το πάρω». Το να βλέπει κάποιος ένα μάτι να γυαλίζει είναι σημαντικό, πόσο μάλλον αν συμβαίνει και κατά την διάρκεια του τελικού.
Περί καψούρας λοιπόν τα υπόλοιπα αύριο, όταν και θα έχει τελειώσει ο αγώνας και θα τα ξαναπούμε…
ΥΓ1. Καλή δύναμη στον Κωνσταντίνο Γωγάκο για την δύσκολες στιγμές που περνά.
ΥΓ2. Στις αυλές των σχολείων της Θεσσαλονίκης έχει εστίες και μπασκέτες. Σε αυτές της Ορεστιάδας έχει φιλέ. Κανείς δεν ξεχνά τι έχει προσφέρει αυτή η πόλη στο βόλεϊ…
